Τα Τσάκρα, το Ελληνικό και οι Αναρχικοί Γραφειοκράτες

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2.

Μαθαίνουμε ότι το Μαξίμου επανέφερε άρον άρον την καθαρίστρια «αύρας»-«αστρικού σώματος» και εκ συμπτώσεως υπουργό πολιτιΖμού από τη μακρινή Κίνα, για να είναι παρούσα στην συζήτηση για την κήρυξη του παλαιού αεροδρομίου του Ελληνικού ως αρχαιολογικού χώρου(!!!).

Είναι ευτυχής συγκυρία ότι το Μαξίμου ανέκρουσε πρύμναν και για να σώσει την παραμονή του στην εξουσία, «το λέει το ποίημα», έστω και για πρώτη φορά, έστω και συλλαβίζοντας, έστω και με στραβή άρθρωση.

Εκείνο που αποκαρδιώνει βέβαια είναι η για πολλοστή φορά επιβεβαίωση της διαπίστωσης ότι το βαθύ κράτος έχει πλέον αυτονομηθεί από την υπόλοιπη κοινωνία και από οποιαδήποτε κεντρική διοίκηση και οπλοφορώντας με custom-made νομοθεσία μπορεί να εκβιάζει ή/ και να ματαιώνει ότι δεν του γουστάρει.

Ακούς εκεί σου λέει, ουρανοξύστες, ενίδρυα και εμπορικά κέντρα σε μια μεσογειακή μητρόπολη τεσσάρων εκατομμυρίων. Τι το κάναμε, Ντουμπάι; Συνέχεια

Advertisements

Στοιχεία-σοκ της Παγκόσμιας Τράπεζας για την Ελλάδα: Χάρτινος πύργος το επενδυτικό αφήγημα

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Του Κώστα Μήλα(*)

Το επενδυτικό αφήγημα του κ. Τσίπρα καταρρίπτεται ακόμα περισσότερο. Η πρώτη ένδειξη αυτού επήλθε με την ανακοίνωση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής η οποία, παρά το θετικό νέο της επιτάχυνσης της ανάπτυξης (σε ετήσια βάση) στο 0,8% το δεύτερο τρίμηνο του 2017, μας ενημέρωσε ότι οι επενδύσεις παρουσίασαν ολοσχερή κατάρρευση κατά 17,1% σε ετήσια βάση.

Η κατάρρευση των επενδύσεων προβληματίζει διότι, χωρίς επενδύσεις, δεν πρόκειται να δημιουργηθεί πληθώρα νέων θέσεων εργασίας οι οποίες θα έδιναν την δυνατότητα στη χώρα μας να απεγκλωβισθεί επιτέλους από το υψηλό, άνω του 21%, ποσοστού ανεργίας το οποίο επιμένει ύστερα από επτά έτη οικονομικής κρίσης. Συνέχεια

Για την αγάπη της ορθογραφίας

 

Ο πρωθυπουργός είναι ανορθόγραφος: η ανορθογραφία του, αναμενόμενη μετά τη διαδρομή του στη δημόσια παιδεία, ίσως θεωρείται το μικρότερο ελάττωμά του. Άλλωστε, η άγνοιά του τον εξισώνει με τον λαό που τον εξέλεξε: η προσωπικότητά του δεν απειλεί κανέναν, αντιθέτως καθησυχάζει – the kid is alright, ένας από μας, απόφοιτος με μέτριο βαθμό. Όσο για το περιβάλλον του, αποτελείται από μερικούς αγράμματους (η αγραμματοσύνη των οποίων δεν είναι «αυθεντική» όπως ενός γιδοβοσκού) κι από μερικούς λογίους αριστερών πανεπιστημίων από τα οποία έχουν αποκτήσει τη μονομερή και αναχρονιστική γνώση του αριστερού κατεστημένου.

Πρώην πρασινοφρουροί, πρώην Κνίτες και δεξιοί της αλλοπαρμένης δεξιάς συναγωνίζονται προς τα κάτω: ποιος είναι πιο λούμπεν, ποιος ταυτίζεται περισσότερο με τον «απλό λαό» ή, ακόμα καλύτερα, με το περιθώριο: χασικλήδες, καταδίκους, αναρχοφασίστες… Και βεβαίως, ο απλός λαός – εκείνος που ταλαντεύεται μεταξύ άκρας αριστεράς και άκρας δεξιάς – ικανοποιείται: οι ανορθόγραφες και ανιστόρητες ηγεσίες είναι τα παλικάρια, οι κοπελιές, οι μάγκες και οι βλάμισσες που μιλάνε και γράφουν τη γλώσσα του γηπέδου χωρίς εκζήτηση και φιοριτούρες. Κι όπως πάντοτε, σε τέτοιες περιπτώσεις συνυπάρχει και το γελοιωδέστατα αντίθετο: άνθρωποι αρχαιοπρεπείς και γραφικοί που μιλάνε μόνο με εκζήτηση και φιοριτούρες.

Τον τόνο έδωσε το ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του 1980 με τη μεταρρύθμιση στην παιδεία και με τη δημόσια συμπεριφορά των στελεχών του· μ’ εκείνο το μείγμα χωριατιάς και πανηγυριού που έκανε την Ελλάδα τεράστιο σκυλάδικο. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ήταν απαραίτητη, το είδος όμως της μεταρρύθμισης που προτάθηκε ήταν καταστροφικό και απέληξε στις γενιές των αγράμματων (υπενθυμίζω ότι οι επανορθώσεις Γ. Αρσένη δεν πέρασαν, όπως δεν πέρασαν οι επανορθώσεις που ακολούθησαν). Το ΚΚΕ διέβρωσε τη γλώσσα, επέβαλε το βαρβαρικό ιδίωμα που αντιστοιχούσε στο κοινωνικό του όραμα και, στη συνέχεια, το ΠΑΣΟΚ, ως ανδράποδο του ΚΚΕ, εφάρμοσε τη γλωσσική του πολιτική στο σχολείο, στα μέσα ενημέρωσης, σε όλες τις πτυχές της ζωής του πολίτη που δεν εξελίχθηκε ποτέ σε πολίτη. Η γραμματική, το συντακτικό και η ορθογραφία έγιναν διαπραγματεύσιμα, όπως έγιναν διαπραγματεύσιμοι οι νόμοι και οι κανόνες στον κοινωνικό χώρο.

Το ζήτημα είναι λίγο πιο περίπλοκο από το αν η λέξη «φιλοξενία» γράφεται με γιώτα ή με έψιλον γιώτα· κι από το αν στελέχη της κυβέρνησης προβαίνουν σε σοβαροφανείς δηλώσεις και συνδιαλέγονται στα ηλεκτρονικά δίκτυα σαν κουτσαβάκια της κρεαταγοράς. Η ορθογραφία είναι μια μεταφορά: σημαίνει σεβασμό στην ιστορία και σε μια ταυτότητα· σημαίνει συνέπεια και εθελοντική συμμόρφωση σε κοινούς κανόνες. Όποιος υποτιμά αυτή τη σημασία, υποτιμά την αναγκαιότητα των κοινών κανόνων – η στάση αυτή είναι η ρίζα της δυστυχίας μας· η απάντηση στο γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε και να πάμε μπροστά. Συνέχεια

Αναζητείται γήπεδο για αξιοπρεπείς ήττες

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Από Free Sunday Editorial

Πολλούς ενόχλησε η απόφαση της Συγκλήτου του ΑΠΘ να ζητήσει την εισαγγελική παρέμβαση για την αντιμετώπιση της διακίνησης ναρκωτικών στους χώρους που πανεπιστημίου.

Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Υπουργός Παιδείας, Κώστας Γαβρόγλου, ο οποίος σχολιάζοντας την απόφαση επεσήμανε ότι η κυβέρνηση “για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση συγκροτεί μία επιτροπή αντιμετώπισης της παραβατικότητας, για τη σύνταξη ενός πλαισίου λειτουργίας αυτών των πραγμάτων”.

Παρόμοια ενόχληση εξέφρασε και η φοιτητική κίνηση ΕΑΑΚ που έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ της θεσμικής διατήρησης του ασύλου.

Συνέχεια

Ένας μέσος Νεοδημοκράτης

 

Ο μέσος Νεοδημοκράτης, που ασχολείται και ενημερώνεται και δεν πολυπιστεύει σε λαϊκοδεξιές προσεγγίσεις τί επιθυμεί;

Ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, κυβέρνηση Μητσοτάκη και συμμάζεμα της κατάστασης.
Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός δίνει την καθημερινή μάχη του. Πράττει ορθά. Για να διασφαλίσει αυτό το σενάριο όμως, σε περίπτωση που δεν καταφέρει να αναδειχθεί το κόμμα του αυτοδύναμο επιθυμεί την ύπαρξη κάποιων δικλείδων. Η πιο ισχυρή από αυτές είναι η a priori δήλωση ενός μικρού αντιπολιτευόμενου κόμματος πως θα συμπράξει με τη νικήτρια Νέα Δημοκρατία. Για το ρόλο αυτό εκτιμούν πως το ΠΑΣΟΚ ή πλέον η ΝΕΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ έχει όλα τα εχέγγυα. Οι άνθρωποι εκεί είναι μετριοπαθείς, κατά το δυνατόν μεταρρυθμιστές, σίγουρα ευρωπαϊστές και άλλωστε υπάρχει και προηγούμενο συνεργασίας με θετικό τολμώ να πω για τη χώρα αποτέλεσμα.

Η στρατηγική αυτή έχει θετικά σημεία αλλά και αρνητικά. Το βασικό αντεπιχείρημα είναι πως αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ, ηττημένο μεν – αξιωματική αντιπολίτευση δε. Άρα σε μία νέα στροφή της Ιστορίας η πιθανότητα να βρεθεί πάλι στην εξουσία είναι υπαρκτή. Άρα επικρέμαται πάνω από το κεφάλι της χώρας μία πιθανότητα εθνολαϊκιστικής υποτροπής. Συνεχίζουμε με έναν παράξενο και μη λειτουργικό δικομματισμό στη δημιουργία του οποίου συνέβαλε – καλό είναι να το θυμόμαστε και αυτό – η ίδια η Νέα Δημοκρατία κατά την αντιμνημονιακή της φάση ( όντας τότε το μόνο κόμμα εξουσίας κατά των προγραμμάτων διάσωσης ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΑ).

Συνέχεια

Η ομιλία Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, όπως εγώ την είδα

 

του Επίμονου Δεξιού

Στην υπό πλήρη παρακμή και κατάρρευση πατρίδα μας, που καίγεται, ρυπαίνεται κι ουδενός καρφάκι καίγεται, λαμβάνει αυτές τις μέρες χώρα, όπως κάθε χρόνο η πλέον ελάχιστα Διεθνής, στοιχειωδώς μόνο Έκθεση, αλλά οπωσδήποτε πολύ, στα όρια του φολκλόρ, Θεσσαλονίκης.

Έθος αρχαίο θέλει, στα πλαίσια της συγκεκριμένης Έκθεσης, ο πρωθυπουργός να εξαγγέλει μέτρα που δεν σκοπεύει να υλοποιήσει ή που δεν μπορεί, κι αντιστοίχως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να υπόσχεται από μαλλιά σε φαλακρούς μέχρι γαμπρούς σε άγαμες κορασίδες. Φυσικά, ο Αλέξης της καρδιάς μας, ξεπέρασε τους πάντες και υπό τις δύο ιδιότητες, αφένος με το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, όπου μας αποκάλυψε πως επί των ημερών του έρχεται η Τελική Κρίση -αυτό ήταν όντως αληθές- κι ο ερχομός του στην εξουσία θα σημάνει την έγερση των εν τοις μνημείοις και αφετέρου, όταν ως πρωθυπουργός και μετά το θέρος του 2015 εμφανίστηκε με θράσος που νομίζω ουδείς πολιτικός ανήρ από τους χρόνους του Αλκιβιάδη θα διανοείτο να επιδείξει ποτέ. Αλλά σήμερα, δεν θα μας απασχολήσει, ο μοιραίος Αλέξης, όπως τον προσφωνεί εύστοχα ο αγαπητός μου Μάνος Στεφανίδης.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Δε θα σταθώ καθόλου στις υποσχέσεις, στις δεσμεύσεις ή στις προτάσεις του. Είπαμε, το αρχαίον έθος της ΔΕΘ, επιτάσσει. Συν τοις άλλοις, ίσως για κάποιους τα όσα είπε να ακούστηκαν σαν ένας φιλελεύθερος λαϊκισμός, που επίσης χαϊδεύει αυτιά, απλώς αυτά ανήκουν σε διαφορετικά κεφάλια πιθανότατα. Ασφαλως και το κυριότερο πρόβλημα των ελληνικών ΑΕΙ και ΤΕΙ δεν είναι οι αφίσες της ΔΑΠ ενώ σήμερα τουλάχιστον, ο ρόλος των φοιτητικών παρατάξεων στη διοίκηση, με βάση τον ισχύοντα νόμο, είναι αρκετά κολοβωμένος έως ασήμαντος αλλά προφανώς όλα αυτά συνδέονται με την παγιωμένη στο φιλελεύθερο χώρο ιδεοληψία πως για το χάλι των ελληνικών ανώτερων και ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων φταίει το ότι η ΠΑΣΠ πάει στα μπουζούκια και η ΔΑΠ στο Μπάνσκο, μια ιδεοληψία που αφήνει στο απυρόβλητο μάλλον, τους βασικότερους υπευθύνους της κατάστασης που επικρατεί στο χώρο της ανώτατης παιδείας, καθηγητές και πρυτάνεις που ασκούν διδακτικό και διοικητικό έργο και η εξαπόλυση πυρών προς τις -οπωσδήποτε πολλά αμαρτήματα φέρουσες- φοιτητικές παρατάξεις είναι ένας εύκολος τρόπος να αποφευχθεί η συζήτηση για τις δικές τους αβελτηρίες. Συνέχεια

Μείον 255 εκατ.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Ο «σοβαρός » Γιώργος Σταθάκης, ως υπεύθυνος του τομέα ανάπτυξης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ το 2013, έλεγε πως η ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ από την τότε κυβέρνηση έθετε «ερωτηματικά τόσο για την σκοπιμότητα όσο και για τους όρους» υπό τους οποίους διεξαγόταν.

Υποστήριζε πως ήταν κερδοφόρα επιχείρηση και άρα, η διατήρηση των μετοχών της στην κυριότητα του δημοσίου θα μπορούσε να προσφέρει σημαντικά οφέλη για τα δημόσια ταμεία. Ταυτόχρονα, η ιδιωτικοποίηση τραυματίζε οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια για μακροπρόθεσμο σχεδιασμό στον κλάδο των μεταφορών και ένταξης της χώρας στα δίκτυα του διεθνούς εμπορίου και προωθούνται σε μια εποχή που η μετακίνηση με το τραίνο αναμενόταν να αναγεννηθεί τόσο ως μέσου τουριστικής περιήγησης όσο ως μέσο μαζικής μεταφοράς για τους πολίτες (μπλα μπλα μπλα…).

Όσον αφορά την τιμή της τότε σχεδιαζόμενης ιδιωτικοποίησης (300 εκατ. ευρώ) την έβρισκε «προκλητικά χαμηλή» με αμελητέα ωφέλεια ως προς το δημόσιο συμφέρον και προσέθετε πως, η τιμή, μαζί με τους «προνομιακούς όρους πώλησης», τελικά, σκοπό είχαν την «εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων». Συνέχεια

Η σαράβαλος Ελλάς

 

«​​Ένα πλοίον ταξιδεύον με υπέροχον καιρόν αιφνιδίως εξοκείλει ανοιχτά των Αζορών». Ο Μποστ, με τη δική του ορθογραφία, είχε ήδη κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου από τη δεκαετία του εξήντα. Ομως, ως συνήθως, δεν ακούσαμε τον ποιητή. Υπάρχουν θαλάσσιες περιοχές όπου η νηνεμία μπορεί να αποβεί εξίσου μοιραία με τα εξαγριωμένα μποφόρ. Περιοχές πονηρές και δόλιες. Οι ναυτικοί τις αποκαλούν «οι κουφάλες της θάλασσας». Κρύβουν τεχνηέντως τις προθέσεις τους και παρασύρουν τα πλοία στην παγίδα τους. Μία εξ αυτών είναι η «κατηραμένη» νήσος των Αζορών. Μία άλλη, ως απεδείχθη, είναι η νησίς Αταλάντη στον κόλπο της Σαλαμίνας. Κι ενώ ο γερόλυκος της θάλασσας έχει αγκυροβολήσει, ξάφνου, ξυπνάει το τέρας που κρύβει η «κουφάλα» στην απαισία ψυχή της και καταπίνει σιδερικά και υδατάνθρακες. Συνέχεια

Η πρόταση Μακρόν για την Ευρωζώνη δεν είναι ρεαλιστική των PETER THAL LARSEN, NEIL UNMACK / REUTERS

 

Η συζήτηση που γίνεται για τον προϋπολογισμό της Ευρωζώνης είναι παραπλανητική. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ασκεί πιέσεις για τη δημιουργία ενός Ταμείου, που θα χρηματοδοτείται από χρήματα των φορολογουμένων και θα βοηθάει στην αντιμετώπιση των οικονομικών κρίσεων. Οσα δήλωσε, όμως, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, καταδεικνύουν πως η ιδέα αυτή είναι υπερβολική. Κάποιες άλλες μεταρρυθμίσεις, λιγότερο δραματικές και δαπανηρές μπορούν να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα.

Μολονότι έχει μόλις και μετά βίας αποφύγει τη διάλυσή της, η Ευρωζώνη πρέπει να βρει έναν καλύτερο τρόπο να διαχειρίζεται τις περιόδους ύφεσης. Οι χώρες-μέλη της δεν έχουν τη δυνατότητα να υποτιμούν τα νομίσματά τους και οι κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας εμποδίζουν τις κυβερνήσεις να αυξήσουν τις δαπάνες όταν επιβραδύνεται η οικονομία.

Υπό προϋποθέσεις, θα ήταν χρήσιμο ένα κεντρικό ταμείο ή ένας προϋπολογισμός. Ο κεντρικός προϋπολογισμός της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι περίπου το 1% του ΑΕΠ, ένα μικρό τμήμα του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού των ΗΠΑ. Είναι αλήθεια πως οι φτωχότερες χώρες-μέλη της Ε.Ε. ήδη λαμβάνουν αρκετά μεγάλα κοινοτικά κονδύλια.

Για να είναι, όμως, αποτελεσματικό ένα κεντρικό ταμείο θα πρέπει να μπορεί να επιστρατεύει κάτι ανάμεσα στο 2% και στο 3% του ΑΕΠ, κάτι ανάλογο με τα μέτρα τόνωσης της οικονομίας που ελήφθησαν μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση. Αυτό σημαίνει περίπου 200 με 300 δισ. ευρώ για την Ευρωζώνη στο σύνολό της. Συνέχεια

Εδώ οδός Αχαρνών, εδώ οδός Αχαρνών.

 

Iceland_road_sign_A11.38.svg

Κύριε Καμίνη μου.

Κύριε Καμίνη μου, «ηγέτη της παράταξης του ΝΑΙ», «αμετανόητε Ευρωπαίε», «υπερασπιστή των δικαιωμάτων και της νομιμότητας», διάβασα σε μια συνέντευξή σας να λέτε πως εμείς, οι πολίτες των Αθηνών, βλέπουμε πλέον μια Αθήνα «στην οποία έχει επιστρέψει η ζωντάνια, δειλά – δειλά η επιχειρηματική δραστηριότητα, ο τουρισμός, η αισιοδοξία και η παγκόσμια αναγνώριση» και γράφω αυτό το μικρό κείμενο για να επιβεβαιώσω αυτά που σας μεταφέρουν, γιατί αμφιβάλω εάν κινείστε στην Αθήνα. Ή τουλάχιστον σε όλη την Αθήνα.

Συνέχεια