«Στραγγίζουν» την αγορά για να πληρωθούν τα ομόλογα του Ιουλίου

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι το ελληνικό Δημόσιο ακολουθεί μια πολιτική συγκράτησης των δαπανών του, οδηγώντας στη δημιουργία νέων ληξιπρόθεσμων οφειλών, αλλά και άντλησης εσόδων και ρευστότητας με κάθε δυνατό τρόπο, σε μια προσπάθεια να διασφαλιστούν οι ανάγκες του σε περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις τραβήξουν σε μάκρος και δεν υπάρξει εκταμίευσης δόσης. Με αυτό τον τρόπο, όμως, εξαντλεί τις αντοχές της αγοράς, θέτοντας σε κίνδυνο την ανάπτυξη της οικονομίας.

Συνέχεια

Η σημειολογία του «παρών»

 

Έχει αρκετό ενδιαφέρον η ανάλυση και η ετυμολογία των όρων «παρών» και «παρόν». Το «παρόν» ως μετοχή ουδετέρου του ρ. πάρειμι, που σημαίνει βρίσκομαι εδώ, είμαι παρών, σε χρόνο ενεστώτα. Το «παρόν» ως επίσης ενεστωτικός χρονικός προσδιορισμός. Βρίσκομαι δηλαδή εδώ, τώρα, αυτή τη στιγμή. Απομονωμένα από τα συμφραζόμενα παρελθόντος και μέλλοντος, τα στοιχεία αυτά θα μπορούσαν, δυνητικά, να δηλώνουν μια κατάσταση που εκτείνεται ισόποσα προς τα εμπρός, αλλά και προς τα πίσω, χωρίς την ύπαρξη χρονικών συσχετισμών, χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Μία ευθεία, ένα διάνυσμα χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Συνεπώς και με άγνωστη προέλευση, αλλά και άγνωστη κατεύθυνση. Χωρίς σκοπό.

Σκέφτομαι ότι το «Παρών», ως ψήφος ενός νομοσχεδίου για το οποίο το βουλευτικό σώμα καλείται να τοποθετηθεί, εγκρίνοντας ή ακυρώνοντας ένα νομοσχέδιο, μία τροπολογία, στερείται σε ένα πρώτο επίπεδο, κατ’ ενδεχόμενη αναλογία, οποιουδήποτε θετικού ή αρνητικού προσήμου, δηλωτικού μιας στάσης που πρέπει να τηρηθεί απέναντι σε μία κατάσταση. Δεν συνιστά ούτε ΝΑΙ, ούτε ΌΧΙ. Δηλώνει απλώς μία παρουσία, χωρίς ωστόσο η παρουσία αυτή να διαδραματίζει κάποιον ενεργό ρόλο απέναντι σε μία διαδικασία. Μια παρουσία μάλλον διακοσμητική. Όταν δε αυτό γίνεται αντιληπτό σε δεύτερο χρόνο, «εκ παραδρομής», το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο στο επίπεδο της απόφασης ή της πράξης της απόφασης, αλλά και στο επίπεδο της χρονικότητας, με τη μορφή καθυστερημένων αντανακλαστικών. Συνέχεια

Από εδώ πάνε και άλλοι, αγαπητή Γιάννα…

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Διάβασα πρόσφατα ένα άρθρο σε γνωστό ιστότοπο σχετικά με την κυρία Αγγελοπούλου και την πρόσφατη εμπειρία της με την κυβερνώσα «Αριστερά» όπου λέει δεν είδε τόση ζέση όσον αφορά την ανανέωση του διπλωματικού της διαβατηρίου, κλπ κλπ, κάπου ίσως ακούσατε και εσείς κάτι.

Φαίνεται λοιπόν, ότι η κυβερνώσα «Αριστερά» και ο Πρωθυπουργός έκανε για άλλη μια το θαύμα του κάνοντας επίδειξη της συνήθους μεγαλοψυχίας του, όπως συνέβη με το Γλέζο, το Μίκη Θεοδωράκη, τον Κουβέλη, τον Σακελλαρίδη, και άλλους πολλούς ων ουκ έστιν αριθμός… βέρους «αριστερούς» με «περγαμηνές» αγώνων είτε σε ξερονήσια, είτε πιο γιαλαντζί, στα πεζοδρόμια της μεταπολιτευτικής ευμάρειας…

Και να λοιπόν που ούτε η περιώνυμη Γιάννα γλύτωσε από την κατάρα του Κρόνιου Αλέξη που καταβροχθίζει φίλους και Ελλάδα ασύστολα μη διστάζοντας μπροστά σε τίποτα προκειμένου να κερδίσει Άλλη Μια Μέρα Εξουσίας.

Από εδώ πάνε και άλλοι, λοιπόν, αγαπητή Γιάννα…

Και ναι, ίσως εσείς να είχατε τη συμπάθεια μου καθόσον είναι δύσκολο να γνωρίζετε την ευκολία με την οποία ο Κομμουνισμός ιστορικά κατανάλωνε πρώτα απ όλα τους υποστηρικτές του, καθόσον ο βήχας, ο πλούτος και η γονιδιακή κακοψυχία των ακολούθων του δεν κρύβονται. Τους νικάει η φύση τους, να το βγάλουν έξω το χούι, δεν κρατιούνται. Ιδίως ο δικός μας που λίγο να του πατήσεις τον κάλο αρχίζει και σκούζει σαν βρεγμένο κανίς.

Τι να πρωτοθυμηθούμε και από τη συγκεκριμένη αγαπητή κυρία όμως…

Συνέχεια

Ελλάδα – Βενεζουέλα: 0-1 (ημιχρ)


Βρέθηκα πρόσφατα στο Μαϊάμι για επαγγελματικό ταξίδι. Την πρώτη βραδιά που είχα βγει για δείπνο με συναδέλφους και πελάτες, έτυχε να βρεθώ δίπλα σε ένα συνάδελφο από την Βενεζουέλα. Όπως ήταν αναμενόμενο η συζήτηση πήγε στην κατάσταση των χωρών μας. Ορίστε λοιπόν σημεία άξια αναφοράς από το συνάδελφο!

Περίπου 2 εκατ Βενεζουελανοί έχουν εγκαταλείψει την χώρα τα τελευταία 5 χρόνια. Στα 30 περίπου εκατ αυτό σημαίνει 6%. Μην νομίζετε πως αυτό απέχει πολύ από τα περίπου 5% της δικής μας περίπτωσης. Τα 2 αυτά εκατ που έφυγαν ήταν κυρίως τα μορφωμένα, τα ικανά στελέχη κι αυτά που ήταν βέβαια πως θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν εργασία στο εξωτερικό.

Ο μισθός ενός υπαλλήλου πολυεθνικής εταιρείας, μηχανικός υποστήριξης Η/Υ, στην Βενεζουέλα είναι $1,000…ετησίως. Στην Ελλάδα είναι 35,000-45,000.
Ο πατέρας του συναδέλφου είναι Γιατρός Παθολόγος. Δεν θεωρείται κορυφαίο όνομα, ενώ έχει σταδιακά μειούμενη πελατεία αφού έχει μειώσει και το ωράριο του, λόγω ηλικίας. Ολοένα με το το χρόνο ο συνάδελφος στέλνει όλο και πιο πολλά χρήματα στην οικογένεια για να τους στηρίξει. Συνέχεια

Είναι βρώμικη η πολιτική

 

Πριν λίγες μέρες συναντήθηκα με έναν φίλο, συνταξιούχος πια, του ιδιωτικού τομέα, τίμιος άνθρωπος και σκληρά εργαζόμενος τις εποχές που ήταν εργασιακά ενεργός, μπουχτισμένος και αυτός με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα τα τόσα χρόνια της κρίσης. Συνομιλώντας μαζί του, κάποια στιγμή αναφέρει και τη συνήθη φράση «οι πολιτικοί είναι βρώμικοι». Στην ερώτησή μου εάν εννοεί «πολιτικοί», ή «πολιτική», μου απάντησε και τα δύο και εννοούσε και πως οι πολιτικοί τα «παίρνουν» και πως η πολιτική είναι μια βρώμικη δουλειά.

Ας δούμε το πρώτο θέμα, πως η πολιτική είναι βρώμικη.
Θα φέρω ως παράδειγμα μια κατάσταση που αντιμετώπισα στην πολυκατοικία που ζω. Κάποια χρονιά τέθηκε το θέμα του παγίου, του πετρελαίου. Ως γνωστόν και βάση νόμου, όλοι οι κάτοικοι πολυκατοικιών, είτε ανάβουν καλοριφέρ, είτε όχι, πληρώνουν ένα πάγιο. Κάποια στιγμή λοιπόν, τέθηκε το θέμα αυτό από μέρος των ενοίκων που, μάλιστα, δεν έχουν άμεσο οικονομικό πρόβλημα. Η ένστασή τους ήταν, γιατί να πληρώνω εγώ για τον άλλο που ανάβει ακόμα και όταν έξω έχει 30 βαθμούς (που λέει ο λόγος).

Ορίστηκε γενική συνέλευση στην οποία, κατά παράβαση του κανονισμού πάρθηκε με απλή πλειοψηφία η απόφαση της κατάργησης του παγίου. Όσοι ήταν υπέρ του παγίου και δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν έγειραν ενστάσεις κατά της απόφασης και αναζητώντας τη νομοθεσία είδαν πως ήταν και παράνομη. Προσωπικά, μίλησα με τον διαχειριστή και έναν εκ των ενοίκων, οι οποίοι ανέδειξαν το θέμα και τους είπα πως η απόφαση που πάρθηκε δεν θα πρέπει να εφαρμοστεί, διότι α) δεν στέκει νομικά και άρα ο καθένας μπορεί αύριο να την καταγγείλει, β) ηθικά δεν είναι σωστό και εξήγησα και τους λόγους. Παρ’ όλα αυτά, είπα πως υπό όρους και κατά παράβαση του κανονισμού, θα μπορούσαμε να βρούμε μια λύση, αλλά, τουλάχιστον για ένα τόσο σοβαρό θέμα είναι απαραίτητη η παρουσία όλων και η απόφαση να είναι ομόφωνη. Αυτό θεώρησα δίκαιο και σωστό.

Μετά την παρέμβασή μου αυτή, βρέθηκα απέναντι σε πολλούς ενοίκους της πολυκατοικίας, διότι ακριβώς, έκανα τη «βρώμικη», κατ’ αυτούς, δουλειά, δηλαδή, στάθηκα απέναντι στο συμφέρον τους.

Μέρες μετά, θυμήθηκα μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του Θεοδόση Τάσιου, στην οποία είχε πει πως, η πολιτική δεν είναι διαχείριση, γι’ αυτό ακριβώς δεν μπορεί να γίνει καλός πολιτικός ο καθένας, ακόμα και ένας άριστος επιστήμονας. Εξηγώντας το σκεπτικό του ανέφερε το παράδειγμα του διαχειριστή πολυκατοικίας. Ένας διαχειριστής πολυκατοικίας έχει να διαχειριστεί έσοδα-έξοδα και ως εκεί. Άντε, το περισσότερο να κάνει μια γενική συνέλευση. Σε αυτή όμως θα δημιουργηθεί το πρόβλημα, όταν ο φτωχός θα πει πως είμαι διατεθειμένος να τα πληρώνω όλα, αλλά λεφτά για πετρέλαιο δεν έχω και ο εύπορος της πολυκατοικίας θα πει πως, εμείς μπορούμε και πρέπει να βάλουμε πετρέλαιο. «Η επίλυση αυτής της αξιακής σύγκρουσης είναι πολιτικό θέμα για την οποία δεν διαθέτουμε κανέναν επιστημονικό κανόνα». Συνέχεια

Στο κάτω κάτω της γραφής, μια χώρα, όπως στρώνει, έτσι και κοιμάται.

 

Καμιά φορά κοιτάζω πίσω, εκεί στις αρχές του εργασιακού μου βίου, στα 2007, τα τελευταία ανέμελα χρόνια πριν γίνει το μπαμ που κρατάει ακόμα. Δουλειές υπήρχαν ακόμη αρκετές. Νοερά, παίρνω παρουσίες από τους φίλους και τους γνωστούς που ήταν ακόμη εντός των συνόρων, προτού αυτά μετατραπούν σε τείχη που εφτά χρόνια τώρα γυρεύουν να μας πνίξουν. Και με θορυβεί το γεγονός ότι αρκετοί πλέον δεν βρίσκονται εδώ. Και πλέον χτίζουν, από τη μέση ή την αρχή, ανάλογα την περίπτωση, τις ζωές τους σε άλλες χώρες.

Κάποιοι έφυγαν μόνοι τους. Κάποιοι έφυγαν ζευγάρια. Στην πορεία κάποιοι έκαναν και οικογένειες. Κάποιοι άλλοι έφυγαν και γύρισαν να πάρουν και τους ηλικιωμένους γονείς τους. Όλοι ζορίστηκαν στην αρχή, κάποιοι δε κάνοντας σε πρώτη φάση δουλειές που δεν ήταν αντάξιες των δεξιοτήτων και των προσόντων τους. Κάποιοι άλλοι πρόκοψαν γρηγορότερα, βρίσκοντας δουλειά στο αντικείμενό τους. Υπήρχαν και αυτοί που έφυγαν χωρίς προσόντα στην άκρη, και προσπαθούν να σπουδάσουν, δίνοντας κάτι από το μεροκάματό τους προκειμένου να έχουν περισσότερες πιθανότητες για κάτι καλύτερο στο μέλλον. Υπάρχει και η περίπτωση γονιός και παιδί να είναι μετανάστες σε διαφορετικές χώρες. Συνέχεια

Σχόλιο ΚΚ2. Οι Νέοι και οι… Νεώτεροι

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Σχόλιο ΚΚ2 (Βασισμένο σε προσωπική ανάρτηση του «Κυρίου Καθηγητή» σχετικά με μια νέα δημοσκόπηση) που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» της Κυριακής 6-3-2017.

Δεν έχω καιρό για «πλήρες άρθρο» αλλά δεν μπορεί να περάσει και ασχολίαστο.

Το άρθρο αναφέρει ότι οι «μικρές ηλικίες» 18-24, το πάλαι ποτέ «κάστρο» του Τσίπρα, πλέον, του γυρίζει την πλάτη. Ε λοιπόν αυτό έχει μια μεγάλη εξήγηση.

Τα αφιονισμένα του «ΔεκέμβΡΗ» του 2008 λάτρεψαν ένα συμπαθητικό παιδί με ένα σακίδιο στη Γένοβα που έλεγε ότι γούσταρε χωρίς αντίλογο (πως να κάνεις αντίλογο στην ουτοπία;) Έλα όμως που τώρα που μεγάλωσαν, πολλά τριαντάρισαν και έφαγαν τα μούτρα τους στις ανεργίες ή ξεσπιτώθηκαν στο εξωτερικό (που είναι ΣΚΛΗΡΗ απόφαση) και πολλά από αυτά που ψήφιζαν μαζί με τους γονείς τους τέσσερις φορές (ΜΑ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΦΟΡΕΣ;;;;;) ΣΥΡΙΖΑ, άκουσαν, διάβασαν, έμαθαν και κατάλαβαν από τη σύγκρουση με την πραγματικότητα… Και πλέον, βλέπουν ένα τρυφηλό βλαχαδερό να τους κοροϊδεύει κατάμουτρα για να μη χάσει την καρέκλα. Συνέχεια

Η βαθιά, αληθινή μας παρακμή.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Από προχθές έχω μια αίσθηση αηδίας και πίκρας. Δεν είναι η τραγικότητα του δυστυχήματος που με έχει σοκάρει. Η τραγωδία είναι -ακόμη να το αποδεχθούμε αλλά εξηγείται- σύμφυτη με την ανθρώπινη φύση.

Αυτό όμως που πραγματικά με έχει σχεδόν βυθίσει στη θλίψη είναι όλα αυτά που διαβάζω τις τελευταίες ημέρες στα social media. Τί είναι αυτό; Ήμασταν και είμαστε τελικά τόσο βαθιά παρηκμασμένη κοινωνία; Το ψυχανεμιζόμουν αλλά σε αυτό το βαθμό μου φαίνεται απίστευτο.

Κι αυτή τη φορά δε μιλάω για τις μαρξίζουσες αναλύσεις του πρωκτού. Αυτές τις ξέραμε. Υποψιάζομαι πως και την εποχή που δεν υπήρχαν social media, στα κουτούκια της Αριστεράς και της Προόδου, οι ίδιες σπουδαρχιδιές θα αναλύονταν όταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης έχανε τον Αλέξανδρο.

Η διαφορά είναι ότι σήμερα, ο Μανιός είναι στη Βουλή. Και βρήκε όλος αυτός ο βόθρος τη φυσική του έκφραση. Μια χαρά. Συνέχεια

Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ και  της Δημοκρατικής Συμπαράταξης

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Τον Μάιο του 2010 η Ελλάδα βρέθηκε ένα βήμα πριν την στάση πληρωμών. Τα επιτόκια δανεισμού των ελληνικών ομολόγων είχαν ανέλθει σε πρωτόγνωρο για χώρα της ευρωζώνης επίπεδο, καθιστώντας αδύνατο το δανεισμό από τις αγορές κεφαλαίων προκειμένου να εξυπηρετηθεί το εξωτερικό της χρέος και το πρωτοφανές δημόσιο έλλειμμα του προϋπολογισμού του κράτους που είχε προηγηθεί για το έτος 2009.

Οι επιπτώσεις μιας άτακτης χρεωκοπίας στην οποία όδευε με μαθηματική ακρίβεια η χώρα θα ήταν ανυπολόγιστες, λόγω των χαρακτηριστικών της ελληνικής οικονομίας, ήτοι χαμηλή επάρκεια αγαθών υπηρεσιών,  υψηλότατου ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών και σε μεγάλο βαθμό αρνητικού εμπορικού ισοζυγίου

Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να προσφύγει στον νεοσυσταθέντα τριμερή μηχανισμό στήριξης προκειμένου να είναι σε θέση να έχει πρόσβαση σε κεφάλαια για να καλύψει τις δυσθεώρητες χρηματοδοτικές .

Η προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης συνοδευόταν από τους όρους ψήφισης και εφαρμογής μιας σειράς μέτρων δημοσιονομικού χαρακτήρα αναφορικά με την σταδιακή μείωση του δημοσίου ελλείμματος  και μεταρρυθμίσεων αναφορικά με την λειτουργία του δημόσιου τομέα, της οικονομίας, της αγοράς εργασίας, μια δομική παρέμβαση στο παραγωγικό μοντέλο της χώρας.

Τη δέσμευση ανέλαβε το αποκλειστικά το ΠΑΣΟΚ. Η ψήφιση του πρώτου μνημονίου ήταν μια πράξη ευθύνης. Απέναντι του είχε το σύνολο της τότε αντιπολίτευσης, όλων των αποχρώσεων, τα κόμματα τα οποία τότε την εξέφραζαν επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου επίδειξη δημαγωγίας και λαϊκισμού, αρνούμενοι ακόμα και την ύπαρξη του προβλήματος που οδήγησε την χώρα στην ανάγκη προσφυγής στον τριμερή δανεισμό και στην οικονομική εποπτεία που συνεπαγόταν αυτή η συνθήκη.

Η ανάληψη της ευθύνης αυτής σήμανε για τον ΠΑΣΟΚ την πολιτική του αποδόμηση και την μείωση των εκλογικών ποσοστών του στα σημερινά επίπεδα. Συνέχεια

Συνέντευξη της Φώφης Γεννηματά στο ΠΘ: ένα σύντομο σχόλιο. 

​Δε θα σταθώ ούτε στο «οι εκλογές με απλή αναλογική εμάς μας συμφέρει, ίσως δε συμφέρει τη χώρα», ούτε στο «δεν πρόκειται να δώσουμε κοινοβουλευτική στήριξη για να κάνει κυβέρνηση ο Μητσοτάκης». 
Εγώ κόλλησα σε κάτι άλλο που προδίδει -δεν υπάρχει ευγενέστερος χαρακτηρισμός- τουλάχιστον ευήθεια: «Δεν μπορούμε να είμαστε μονίμως εμείς η υπεύθυνη δύναμη, αυτοί που βάζουν το εθνικό συμφέρον πάνω από το παραταξιακό. Ας το κάνουν κι οι άλλοι».

Δεν μπαίνω στην ουσία, γιατί θα γελάσουν και τα σαλιγκάρια. Ας δεχτούμε, για την οικονομία της κουβέντας, ότι το ΠΑΣΟΚ έβαζε πάντα (μη γελάτε!) το εθνικό συμφέρον πάνω από το παραταξιακό. Μάλιστα. Και τώρα τί μας λέει η Φώφη; Ότι κουράστηκε να είναι ο καλός μαθητής κι ο υπεύθυνος κι είπε να κάνει κι αυτή μερικές τρέλες; Αρκετά με την υπευθυνότητα και πάμε τώρα κι εμείς, «πουτάνα όλα», πετώντας ένα «βρείτε τα»; Κουράζεται ένα πολιτικό κόμμα να είναι υπεύθυνο; Έχει αυτό το δικαίωμα; 

Πολλές φορές αναρωτήθηκα τί θα συνέβαινε αν ο Τζίτζι ή ο Βαγγέλας βρίσκονταν σήμερα στην ηγεσία της ΝΔ και διώχνοντας τη σκέψη, έφτυσα στον κόρφο μου. Τελευταία σκέφτομαι όμως, πώς θα ήταν αν ο Κωνστανινόπουλος ή ο Λοβέρδος βρίσκονταν σήμερα στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αλλά φεύ… 

Ο Επίμονος Δεξιός.