Όσα ψέματα και να πει, η αλήθεια παραμένει.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Όσα ψέματα και να πει, η αλήθεια παραμένει.

Το υπερπλεόνασμα, μικρό μέρος του οποίου μοιράζει στους έλληνες πολίτες, δεν είναι αποτέλεσμα της «υπεραπόδοσης» της οικονομίας, αλλά συνέπεια της ΥΠΕΡφορολόγησης των μεσαίων και κατώτερων οικονομικά στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας.

Συνέχεια

Advertisements

Από τις εκλογές της Κεντροαριστεράς.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Όταν μετά τις εκλογές του 1958 ο σοφός Καραμανλής παροτρύνει το Γέρο να προχωρήσει στην ανασυγκρότηση του Κέντρου, προφανώς και δεν το έκανε από την καλή του την καρδιά ή από δημοκρατική ευαισθησία αλλά από πολιτική οξυδέρκεια. Γνώριζε δηλαδή πολύ καλά την ανάγκη ύπαρξης -και εναλλαγής στην εξουσία- δύο μεγάλων αστικών κομμάτων.

Συνέχεια

Είναι ήδη αργά.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Στην κεντρική αίθουσα του ελληνικού κοινοβουλίου, μια ημέρα μετά την έξοδο του Κουφοντίνα από τη φυλακή, διημείφθη ο παρακάτω σύντομος διάλογος ανάμεσα στην κα Μπακογιάννη, η οποία επιχειρηματολογούσε κατά της απόφασης και κάποιον βουλευτή, προφανώς του ΣΥΡΙΖΑ.

Συνέχεια

Ώστε «Έπαθε Άδωνι» κύριε Γιώργο Παπαδάκη;

 

«Έπαθε Άδωνι» ήταν το σχόλιο του Γιώργου Παπαδάκη για τον Κατρούγκαλο που αποχώρησε από τη συζήτηση «επειδή τον διέκοπταν» και δεν του φέρονταν ευνοϊκά.

Βέβαια για να πάθει ακριβώς «Άδωνι» θα έπρεπε ο ίδιος ο Παπαδάκης να του είχε φερθεί όπως είχε φερθεί στον υπουργό Άδωνι. Να τον είχε προσφωνήσει «ποσετάκια» ας πούμε ή «μπούλη» ή «σηκωμένη φτέρνα» ή «ζεματισμένο σανδαλάκια».

Ο Άδωνις, με όλον τον παρορμητισμό του, δεν έφυγε ποτέ από πάνελ επειδή οι δημοσιογράφοι δεν ήταν ευνοϊκοί μαζί του στις ερωτήσεις τους. Είχε ασκήσει κριτική στον Παπαδάκη για λαϊκισμό και εκείνος, ως αλάνθαστος δημοσιογραφικός ογκόλιθος, επιτέθηκε προσωπικά στον υπουργό, δημόσια, με το «Καλώς τον μπουμπούκο! θα μας πει και πως να κάνουμε την δουλειά μας».

Με το ισοπεδωτικό του σχόλιο τώρα, ο Παπαδάκης, εξομοιώνει τις δύο περιπτώσεις, βγάζοντας τον εαυτό του στην επιφάνεια, παρουσιάζοντάς τον σαν έναν δημοσιογράφο που πιέζει και ενοχλεί εξίσου όλες τις παρατάξεις. Συνέχεια

Για ένα άδειο κοστούμι…

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Του Κώστα Στούπα. 

Για ένα άδειο κοστούμι…

Ο κ. Τσίπρας στα δυο χρόνια του στην εξουσία αποδεικνύεται ακραίος οπουρτουνιστής. «Οπορτούνα” όπως συνηθίζουν να λένε και στην αργκό της άκρας αριστεράς. Αποδεικνύεται τελικά πως «όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει” καθώς δεν ορρωδεί προ ουδενός εμποδίου και αντίφασης προκειμένου να παρατείνει το χρόνο της απόλαυσης της νομής της εξουσίας.

Ο κ. Τσίπρας εκτοξεύθηκε στην εξουσία όταν οι πελάτες του βαθέος παρακράτους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ (ΑΝΕΛ) θύμωσαν γιατί οι πολιτικές ηγεσίες τους αθέτησαν το κοινωνικό συμβόλαιο που είχαν συνάψει μαζί τους.

Το κοινωνικό συμβόλαιο αυτό προέβλεπε κοινωνικό μισθό υπό τη μορφή της υποαπασχόλησης στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα συν τυχερά από τη διαφθορά την οποία συνεπάγεται η γραφειοκρατία. Προέβλεπε ακόμη συντάξεις Ελβετίας 2-3.000 ευρώ από τα 50 για τους εκλεκτούς και αθρόες συντάξεις αναπηρίας για τυφλούς «ανοιχτομάτηδες”. Συνέχεια

Το Κρατιστάν και οι Ουρές της Απόγνωσης

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Πριν αναρωτηθείτε το γιατί η έκδοση ενός απλού εισιτηρίου καταντάει ΤΟΣΟ πολύπλοκη διαδικασία στο Ελλαδικό κρατιστάν, να σας υπενθυμίσω ότι από το 2015, ο Ελληνικός «λαός», δια της σοφής ψήφου του αδιαφόρησε για το εάν η χώρα θα οπισθοδρομήσει ή εάν θα στρεφόταν ΑΚΡΙΒΩΣ στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που έπρεπε, όσο και εάν σπαράζαμε ορισμένοι. Το επιχείρημα για το εάν «οι προηγούμενοι» (οι οποίοι είχαν όμως τουλάχιστον κυβερνήσει και ήξεραν…) ήταν καλύτεροι ήταν ακλόνητο…

Έτσι, ο Ελληνικός «λαός» εν γνώσει του προτίμησε αντί να πιέσει για καλύτερο και αποτελεσματικότερο κράτος, καλύτερες υπηρεσίες, καλύτερη αστυνόμευση, ασφάλεια, παιδεία, υγεία, τα απεμπόλησε όλα για να γλυτώσει από τον ΕΝΦΙΑ και να επαναφέρει το επίδομα καυσόξυλων και τη 13η σύνταξη (αυθόρμητος καγχασμός). Συνέχεια

Μνημείο κοροϊδίας που έγινε πράξη.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Μνημείο κοροϊδίας που έγινε πράξη.

«Το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης είναι η απάντηση στη βαρβαρότητα. Είναι αξιοπρέπεια», μας λέει το κυβερνητικό σποτάκι διαφημίζοντας τα χρήματα που θα μοιράσουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε νοικοκυριά που διαβιούν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.

Μόνο που, το «κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης» που σήμερα διαφημίζει ο Τσίπρας ως απάντηση στη βαραβαρότητα, είναι το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» που θεσπίστηκε για πρώτη φορά επί των «κακών» Σαμαρά-Βενιζέλου, πιλοτικά σε κάποιους νομούς το 2014 με πρόβλεψη, στην πλήρη του ανάπτυξη, το 2016 το πρόγραμμα να έφτανε έως και 700.000 άτομα. Αυτό το δίχτυ ασφαλείας για τους ασθενέστερους οικονομικά και κοινωνικά συμπολίτες μας ήταν, και αυτό, ένα από τα προαπαιτούμενα της επίσης «κακιάς» τότε τρόικα για να πάρουν τη δόση.

Το ανωτέρω «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» των Σαμαρά-Βενιζέλου προς τα αδύναμα οικονομικά νοικοκυριά τότε, ήταν «μνημείο κοροϊδίας» για τον Τσίπρα. Έτσι το χαρακτήριζε ο ηγέτης που ήρθε να αλλάξει το χθες.

Και το άλλαξε το χθές. Πως; Μετονόμασε το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» σε  «κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης»* και απο «μνημείο κοροϊδίας» το έκανε «απάντηση στη βαρβαρότητα» και «αξιοπρέπεια». «Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη» ακούγεται να λέει ο ίδιος ο Τσίπρας στο τέλος του διαφημιστικού σποτ.

Έτσι, το χθεσινό ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα που ήταν μνημείο κοροϊδίας, σήμερα, έγινε κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης που είναι απάντηση στη βαρβαρότητα και αξιοπρέπεια.

Το παραπάνω παράδειγμα αποδεικνύει (για άλλη μια φορά) πως, εάν υπάρχει ένα μνημείο κοροϊδίας απο το χθες που έγινε πράξη σήμερα, αυτό, είναι ο ίδιος Τσίπρας. Το εάν αυτό είναι δίκαιο ας το κρίνουν οι πολίτες, όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά. Αυτό είναι θέμα αυτοκριτικής και αυτογνωσίας, συλλογικής και ατομικής.

Το ζιζάνιο.

*Εννοείται πως θα χρησιμοποιούσε λέξεις αριστερού νοήματος. Έχουν και αυτές οι λεπτομέρειες τη σημασία τους, στην προπαγάνδα.

 

 

 

Ο λιμός, ο αντικομμουνισμός και ο Μιχαήλ Σουσλόφ

dimart

—του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Ο Ηλίας Μαγκλίνης έγραψε ένα πολύ καλό άρθρο για τον λιμό στην Ουκρανία το 1932-33 και την απήχησή του στη Δύση την εποχή εκείνη. Το άρθρο πυροδότησε μια —μάλλον αναμενόμενη— συζήτηση, με αφορμή την οποία κάνω ορισμένες παρατηρήσεις:

1) Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν το Χ, θα το πιστεύουν, ακόμη κι αν αυτό είναι κάτι τόσο εξόφθαλμα παράλογο όσο το ότι η προσσελήνωση του Apollo 11 το 1969 ήταν fake ή ότι η Γη είναι επίπεδη. Μερικοί θα το πιστεύουν και τίποτα στον κόσμο δεν θα τους κάνει να αλλάξουν γνώμη — και μάλιστα, κάθε επιχείρημα περί του αντιθέτου θα αποτελεί για αυτούς άλλη μια απόδειξη: «Για να λυσσάνε τόσο πολύ, κάποιον λόγο έχουν… Τα βλέπεις;»

2) Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν ότι στην Ουκρανία δεν υπήρξε λιμός, όχι μόνο θα το πιστεύουν αλλά θα θεωρούν και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 657 επιπλέον λέξεις

Ο Τεύτονας και οι Βαλκάνιοι: Εγκώμιον Σόιμπλε

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Έχοντας παρακολουθήσει τη συνέντευξη του απερχόμενου Γερμανού υπουργού οικονομικών, στο τέλος της μου είχε μείνει μια πικρή γεύση στο στόμα. Δεν ήταν τόσο το ότι ο Τεύτονας παρέμεινε άτεγκτος και σταθερός στις γνωστές θέσεις του. Πράγμα που πολλοί το ερμήνευαν και το ερμηνεύουν σαν μια τιμωρητική τακτική η οποία υποκινείται από μια προσωπική μεταφυσική ενός ακινητοποιημένου ανθρώπου με καλβινιστική-θεολογική σχεδόν προσέγγιση ορισμένων πραγμάτων, απέναντι σε ένα χαρούμενο «λαό»(!).  Τον οποίο, σύμφωνα με τα επικρατούντα λαϊκά αφηγήματα, οι βόρειοι δήμιοι του , δεν τον αφήνουν να χαίρεται τον έρωτα και το τσίπουρο πλατσουρίζοντας στα γαλανά νερά του Αιγαίου.

Δεν ήταν το ότι ο ίδιος ο Σόιμπλε έχει αποδείξει ότι με χειρουργική ακρίβεια, προσήλωση και σταθερότητα επέμενε στις θέσεις του. Και ότι δεν χαμπαριάζει χαρακτηριστικά από επιθέσεις φιλίας ή εκδηλώσεις εχθρότητας όπως οι υστερίες της εντός και εκτός αενάως ακκιζόμενης ατρίχου ομιλούσας κεφαλής («ένας φαλάκρας απέξω κι’ από μέσα» που θα έλεγε και ο Διονύσης Σαββόπουλος) που παρίστανε τον υπουργό οικονομικών στην πλέον ζημιογόνα περίοδο της Ελληνικής ιστορίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.  Συνέχεια

Ας διαβάσει και λίγο Μακιαβέλλι ο Τσίπρας

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Πέρα από κωλοτούμπες, λαϊκισμούς και λοιπά παρόμοια, άλλα προσόντα διαμορφώνουν το κύρος του πραγματικού ηγέτη

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου (23/10/2017)

Πολύ καλά έκανε και πήγε στην Αμερική. Ποιο το πρόβλημα; Σύμμαχος χώρα δεν είναι; Στρατιωτική βοήθεια δεν μάς δίνει; Από το κόκκινο φασισταριό δεν μάς έσωσε; Ελληνοτουρκικό πόλεμο δεν απέτρεψε πριν είκοσι και πλέον χρόνια; Επενδύσεις δεν έχει κάνει στην χώρα μας; Γιατί λοιπόν ο Αλέξης Τσίπρας να μην πάει στον Ντόναλντ Τραμπ; Μα είναι αριστερός, λένε κάποιοι. Α, μάλιστα. Και από πότε οι αριστεροί έγιναν αντιαμερικάνοι; Στα λόγια μόνο και για να πουλάνε φούμαρα στα τσούρμα από καραγκιόζηδες που τούς ψηφίζουν.

Ο αντιαμερικανισμός στην Ελλάδα ήταν και είναι ένα εργαλείο μάρκετινγκ για να παίζουν κάποιοι παιχνίδια εξουσίας. Αυτό ακριβώς κάνει με μοναδική ευχέρεια και ο Αλέξης Τσίπρας, χλευάζοντας, πολύ ορθά, την βλακεία και την αφέλεια όσων τον ψήφισαν. Και καλά κάνει. Αν ο Μακιαβέλλι ζούσε, θα τον πολυβράβευε για τις ικανότητές του. Το πρόβλημα είναι ότι οι ικανότητές του σε δημαγωγία, λαϊκισμό, κωλοτούμπες και άλλα παρόμοια μάλλον έχουν χτυπήσει ταβάνι. Από εδώ και πέρα, μετά τα χαμόγελα, τα γλειψίματα, τα παρακάλια και τις υποσχέσεις, ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του θα πρέπει να παράγουν έργο και μάλιστα σοβαρό.

Συνέχεια