Οι Ολυμπιακοί, το Τείχος του Αίσχους και οι Άνθρωποι του

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Του ΚΚ2.

Εχθές ήταν η επέτειος δυο σημαντικών γεγονότων διαφορετικού μεν βεληνεκούς αλλά τα οποία σημάδεψαν ανεξίτηλα ότι βρέθηκε μέσα στις σφαίρες επιρροής τους. To πρώτο και προφανώς σημαντικότερο αφορά την αρχή της ανέγερσης του Τείχους του Βερολίνου στις 13 Αυγούστου 1961. Το δεύτερο, αφορά την έναρξη των δεύτερων Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το καλοκαίρι του 2004.

Δεν υπάρχει περισσότερο κατασυκοφαντημένο γεγονός στη νεώτερη Ελληνική Ιστορία και ιδίως στα χρόνια της Κρίσης από το συγκεκριμένο γεγονός το οποίο από πολλούς έντεχνα προβάλλεται σαν την… αιτία της χρεωκοπίας της χώρας και την είσοδο στα μνημόνια, ενώ επιμελώς στοχοποιούνται και οι συνήθεις ύποπτοι συντελεστές του, δηλαδή οι κυβερνήσεις Σημίτη, οι οποίες φέρονται ότι έθεσαν επί τάπητος και χωρίς λόγο την υποψηφιότητα των Ολυμπιακών αγώνων και έκαναν τα… μύρια όσα για να τους αναλάβουν και να επωφεληθούν από τις μίζες των πανάκριβων σχετικών έργων. Συνέχεια

Και η εθνική συνείδηση;

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

«Σαν μέλη του λαού αυτού, ανήκουμε στην Ευρώπη γεωγραφικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, συμμετέχουμε στη ζωή της, πάσχουμε μαζί της, χανόμαστε μαζί της και σωζόμαστε, αν σωζόμαστε, πάλι μαζί της». Το γράφει ο Γιώργος Θεοτοκάς, στο κείμενό του «Εθνική Συνείδηση», γραμμένο τη δεκαετία του ΄40. Ειρήσθω εν παρόδω: καλό απόσπασμα για θέμα έκθεσης ιδεών στις επόμενες πανελλαδικές. Καλό ακόμη και για διαγωνισμό έκθεσης ιδεών στους τριακόσιους εθνοπατέρες. Θα γελάμε για καιρό. Ο Θεοτοκάς, από την άλλη πλευρά, όχι μόνον παραδέχεται την ύπαρξη της «πολυσύνθετης και πλατύχωρης ιδιαίτερης παράδοσής μας», αλλά την επεξεργάζεται και στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του. Αποδέχεται ακόμη και τις πιο κλειστοφοβικές πτυχές της, όπως είναι η Ορθοδοξία, που οι σημερινοί ευρωπαϊστές την απορρίπτουν σε αγαθή σύμπνοια με την Αριστερά. Και δεν θεωρεί σε καμιά στιγμή ότι η «ιδιαιτερότητά» μας συγκρούεται με την Ευρώπη. Το αντίθετο μάλιστα.

Κατ’ αρχάς, να σημειώσω ότι ο συγγραφέας γράφει έχοντας πλήρη συνείδηση ότι οι μεγάλοι πυλώνες που οργάνωσαν την Εθνική Συνείδηση του σύγχρονου ελληνισμού έχουν ηττηθεί. Ηττήθηκε η Μεγάλη Ιδέα, απέτυχε η προσπάθεια του Μεταξά για τη δημιουργία του Γ΄ Ελληνικού Πολιτισμού, η κοινότητα που δημιουργήθηκε την 28η Οκτωβρίου πνίγηκε στο αίμα του Εμφυλίου μερικά χρόνια μετά. Στην πραγματικότητα, όταν ο Θεοτοκάς μιλάει για την Ευρώπη δείχνει τον νέο ισχυρό πυλώνα της Εθνικής Συνείδησης. Τι μεσολάβησε από τη δεκαετία του πενήντα έως σήμερα; Πώς η Εθνική Συνείδηση παραδόθηκε άοπλη και ανυπεράσπιστη στους αμόρφωτους σαλεμένους του εθνικολαϊκισμού; Πώς από έρεισμα συλλογικής δημιουργίας έγινε μούντζα, βρισιά, ανάθεμα, καβγάς για τους σημαιοφόρους στα δημοτικά;

Συνέχεια

Οι ενοχές της Δεξιάς

 
ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Απολογητική απέναντι στο παρελθόν της, ενοχική καθότι νικήτρια του Εμφυλίου, η πολιτική Δεξιά απαξίωσε να ασχοληθεί με τον πνευματικό κόσμο. Δεν είχε το έμψυχο υλικό; Ενας από τους ισχυρότερους μύθους της μεταπολίτευσης είναι ότι δεν υπήρχαν «δεξιοί» διανοούμενοι ή εν πάση περιπτώσει διανοούμενοι που δεν ήσαν στρατευμένοι ή συνοδοιπόροι της Αριστεράς. «Δεν μπορεί, κι αυτός ο Σεφέρης αριστερός είναι για να τον μελοποίησε ο Θεοδωράκης». Απλώς όσοι δεν ήσαν αριστεροί δεν εμφανίζονταν στα μπαλκόνια ούτε υπέγραφαν διακηρύξεις υποστήριξης κομμάτων πριν από τις εκλογές. Ο Χατζιδάκις, αν και θαυμαστής και προσωπικός φίλος του Καραμανλή, συγκρούστηκε όσο κανένας άλλος με τη Νέα Δημοκρατία ως διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος. Ομως οι ευθύνες της μη αριστερής διανόησης για την επικυριαρχία της Αριστεράς στον πνευματικό κόσμο είναι μεγάλες. Συνέχεια

Ο Χορός των Τρελών Αγελαδάρηδων

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Του ΚΚ2.

Διαβάζω ότι ο ηγέτης της Βορείου Κορέας ανήγγειλε ότι… ετοιμάζεται να επιτεθεί λέει στη νήσο Γκουαμ, βάση των ΗΠΑ στον Ειρηνικό ωκεανό, κατά τα τέλη Αυγούστου. Όπου φυσικά και οι Αμερικανοί αντέδρασαν με το γνωστό διπλωματικό και κομψό τρόπο που μας συνηθίζει το άλλο… τέρας πολιτικής ορθότητας που ονομάζεται Ντόναλντ Τραμπ.

Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω (με όση ελάχιστη δύναμη έχει το πληκτρολόγιό μου).

1. Την… αναγγελία της επίθεσης στη νήσο Guam από το βλαμμένο;

2. Την ασύντακτη αντίδραση για «φωτιές και εξώτερο πυρ» από τον Τραμπ που περισσότερο ομοιάζει με… στίχους τραγουδιού Heavy Metal και λιγότερο με επιστολή που προέρχεται από κάτοχο προεδρικού θώκου της ισχυρότερης χώρας του πλανήτη;

Συγκρίνοντας τις πρόσφατες επιλογές των «λαών» σε ΗΠΑ, Βρετανία (Brexit), Ευρώπη και αλλού, συμπεριλαμβάνοντας φυσικά τα αστροπελέκια στην Ελλάδα που πλέον έχουν ξεπεράσει εαυτούς και έχουν ξεφύγει στη στρατόσφαιρα με τις ανοησίες τους, καταλαβαίνω ότι το σύμπαν του Κοέλιο συνωμοτεί μεν αλλά προς τη λάθος κατεύθυνση και με δυνάμει αυτο-καταστροφικό τρόπο.

Χώρια φυσικά η Βόρεια Κορέα όπου τουλάχιστον εκεί έχουν τη δικαιολογία μιας από τις χειρότερες δικτατορίες στον πλανήτη. Συνέχεια

Άποψη: Η τυραννία των χαμηλών προσδοκιών

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Γράφει ο Νίκος Μωραϊτάκης (*)

Πας σε ένα εστιατόριο γεμάτο ποντίκια και ακαθαρσίες. Οι σερβιτόροι είναι αγενείς, η κουζίνα δεν έχει εξοπλισμό και το μέρος φαίνεται εντελώς ανοργάνωτο. Σε καθησυχάζει, όμως, ο φίλος σου. Ο σεφ έχει πολύ υψηλό επίπεδο. Δεν αξιολογείται από κανέναν και δεν έχει το δικαίωμα να απαιτήσει μεγαλύτερη καθαριότητα στον χώρο. Είναι, όμως, σπουδαίο το φαγητό του – έτσι λένε όλοι, άρα πρέπει να ισχύει.

Οι πελάτες που έχουν μια παραπάνω οικονομική άνεση πάνε και τρώνε αλλού, και ο μάνατζερ του εστιατορίου στέλνει τα παιδιά του απέναντι που έχει ένα πεντακάθαρο μαγαζί, αλλά μη μένεις στις εντυπώσεις. Το εστιατόριο είναι πολύ καλό.

Λες, καλά να το πιστέψω, αλλά τι βλάπτει να κάνουν και μια εντομοκτονία; Θα πέσει το επίπεδο του σεφ; Μαθαίνεις ότι η διοίκηση και το συνδικάτο δεν συμφωνούν στο θέμα της καθαριότητας, τη βρίσκουν καταπιεστική, αλλά σε διαβεβαιώνουν ότι το εστιατόριο δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα καλύτερα του κόσμου. Τα φαγητό σκίζει.

Ποιος αφελής θα ανεχτεί να ακούσει αυτές τις ανοησίες; Συνέχεια

Ελληνες φιλοευρωπαϊστές και “φιλοευρωπαϊστές”

 

Πολλοί Ελληνες “φιλοευρωπαϊστές” που μεγάλωσαν με την ιδέα της καλής, ανθρωπιστικής και γενναιόδωρης ΕΕ, της οιονεί ομοσπονδίας που θα γινόταν φάρος για τον υπόλοιπο κόσμο και θα αντέγραφαν όλοι το απαράμιλλο μοντέλο μας, είναι πάρα πολύ στενοχωρημένοι γι’αυτό που αντικρύζουν σήμερα. Είναι αλήθεια ότι η ΕΕ δοκιμάζει σοβαρότατες αναταράξεις και αντιμετωπίζει προκλήσεις υπαρξιακής φύσης. Και πράγματι η σημερινή ενωμένη Ευρώπη απέχει παρασάγγας απ’αυτά που οι “φιλοευρωπαϊστές” και οι γνήσιοι φιλοευρωπαϊστές (χωρίς εισαγωγικά αυτήν την φορά) περίμεναν/πίστευαν/ήλπιζαν πριν από 10 ή 20 χρόνια. Η διαφορά είναι ότι οι Ελληνες φιλοευρωπαϊστές (χωρίς εισαγωγικά) εκτιμούν την ΕΕ γι’αυτό που είναι, χωρίς να την εξιδανικεύουν, σ’έναν εξαιρετικά ανταγωνιστικό κόσμο και σε μια εντελώς νέα εποχή. Και την βλέπουν ως κοινό ευρωπαϊκό σπίτι, μαζί με τις προφανείς αδυναμίες της – ένα ατελές οικοδόμημα στην Γηραιά Ηπειρο που επινόησε το εθνικό κράτος και από την δεκαετία του 1950 δίνει σκληρή μάχη με τον εαυτό της. Συνέχεια

Τα Αγγλικά του «Γιάνη» και ο Ανελλήνιστος Αλέξης

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Του ΚΚ2.

Μια παρατήρηση για την Αγγλική έκδοση του βιβλίου του Βαρουφάκη:

Πολλοί προχωρημένοι Αγγλομαθείς της ημεδαπής θα παρατήρησαν ότι το λεξιλογικό εύρος της Αγγλικής έκδοσης του βιβλίου του Βαρουφάκη είναι ασυνήθιστο, ακόμα και για ανθρώπους στους οποίους η Αγγλική είναι πρώτη γλώσσα και πλησιάζει την γλωσσική εκφορά φιλολογικών ή λογοτεχνικών πονημάτων η οποία πολύ απέχει από το είδος και το θέμα του βιβλίου του εν λόγω συγγραφέα.

Έχοντας επίγνωση των γνώσεών μου -ως εκεί που φτάνουν- αν και μακροχρόνιος χρήστης της γλώσσας για ακαδημαϊκούς και επαγγελματικούς λόγους, πιστεύω ότι, πέρα από την πολυετή παραμονή του σε Αγγλόφωνα κράτη και την πολυετή του θητεία στον γλωσσικά απαιτητικό χώρο της Ακαδημίας, ο Βαρουφάκης κάποια εποχή έκανε κτηνώδη προσπάθεια και πέραν των απαιτήσεων του επαγγέλματος ή της κοινωνικής του ζωής σε Αγγλόφωνες χώρες για να μάθει όλες αυτές τις «five dollar words» πολλές από τις οποίες δεν βρίσκεις παρά μόνον σε φιλολογικά και λογοτεχνικά αναγνώσματα.

Συνέχεια

Πρασινομπλέ κοκκορομαχίες.

 

του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Αυτές τις μέρες παρακολούθησα κι εγώ, όπως οι περισσότεροι εξ ημών, τις συζητήσεις στο διαδικτυακό μας καφενείο, ήτοι στα ΜΚΔ, αναφορικά με τη σημαία, την Κεραμέως λίγο πρωτύτερα, την υπόθεση Γεωργίου, την ενδεχόμενη υποψηφιότητα Καμίνη για την ηγεσία της ΔΗΣΥ.

Παρατήρησα ιδιαιτέρως τους διαλόγους που αναπτύχθηκαν μεταξύ ανθρώπων που ανήκουν στο χώρο της ΚεντροΑριστεράς και ανθρώπων που ανήκουν ή που προτίθενται να ενισχύσουν την Νέα Δημοκρατία. Η ουσία των διαλόγων μικρή σημασία είχε. Στάθηκα σε κάτι άλλο, και φυσικά με τη μανία του ιστορικού ερευνητή και μελετητή, βρήκα γρήγορα το ανάλογό του στο παρελθόν.

Πρόσεξα πως στους διαλόγους, αργά ή γρήγορα, η κουβέντα γύριζε στο παρελθόν με αποτέλεσμα, άνθρωποι που ανήκουν -θεωρητικά πάντα- στη σφαίρα του ίδιου τόξου, να ξιφουλκούν για το αν ο Ανδρέας ή ο Κώστας Καραμανλής ευθύνεται για το χρέος, για το αν ο Γιώργος Παπανδρέου ή ο Αντώνης Σαμαράς γλίτωσαν τη χώρα από τα βράχια, για να φτάσουν στα Ιουλιανά του 1965, ή στις συγκρούσεις Βενιζέλου-Γούναρη ή Τρικούπη-Δηλιγιάννη. Φυσικά, δεν έμαθα τώρα πως η παρελθοντολογία αποτελεί εθνικό τρόπο μελέτης και πολιτικής συζήτησης στη χώρα μας. Ούτε πως στη πολιτική μας αντίληψη θα πρέπει να ψηφίσουμε τη Φώφη Γεννηματά πχ για όσα καλά έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου, ακόμη κι αν δεν μας πείθει η ίδια ή να μην ψηφίσουμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη εξαιτίας των δεινών που προκάλεσε η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, ακόμη κι αν ο ίδιος μας πείθει.

Συνέχεια

Απρόβλεπτο πληγωμένο ζώο η κυβέρνηση…

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Του Θάνου Οικονομόπουλου

Οι τελευταίες αντιπαραθέσεις στην Βουλή (κυρίως για την Παιδεία, αλλά και για την Υγεία) μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, αποκάλυψαν μια πραγματικότητα  την οποία δεν μπορεί να διαχειρισθεί η κυβέρνηση.

Φθάσαμε στο σημείο το οποίο νομοτελειακά θα φθάναμε με τα καμώματα και την ψυχοπαθολογική εμμονή της κυβέρνησης να περιφρονεί την αλήθεια και την πραγματικότητα, να εξαντλεί βουλιμικά την ανοχή και το περιθώριο ελπίδας που της είχε δώσει η κοινωνία και να βασίζει αποκλειστικά την “πολιτική” της στην δημιουργία ψευδαισθήσεων και βραχύβιων εντυπώσεων.

Δεν είναι εύκολο για τον απογοητευμένο και μελαγχολικό πολίτη να παραδεχθεί ότι έκανε λάθος επιλογή. Ότι θέλησε, αποκαμωμένος από την κρίση και παρασυρμένος από ανεδαφικές υποσχέσεις, να τιμωρήσει το πολιτικό κατεστημένο το οποίο ενοχοποιεί για τα δεινά του με ένα άλλο. Που σε απίστευτα μικρό διάστημα,όχι μόνο υιοθέτησε και υπερακόντισε τα λάθη και τις παθογένειες του προηγούμενου, όχι μόνο απεδείχθη ανίκανο και αναποτελεσματικό να διαχειρισθεί μια αντικειμενικά κρίσιμη κατάσταση, αλλά- το κυριότερο- δεν ήρθε για να  τηρήσει τις δεσμεύσεις και υποσχέσεις που αφειδώς έδωσε, αλλά να υλοποιήσει μια αταβιστική ιδεοληπτική του φαντασίωση για ένα… άλλο κόσμο που είναι εφικτός! Μια ουτοπία η οποία όπου επιχειρήθηκε αυταρχικά, κατέληξε σε καταστροφή, ισοπέδωση, συντρίμμια και  πόνο. Συνέχεια

«Τσιπρισμός»: πολίτευμα σαν βαριά ασθένεια

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Γράφει ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος

Κοινό γνώρισμα των ολοκληρωτικής ιδεολογίας ατόμων, είναι ο κυνισμός, η βαθιά τους περιφρόνηση προς θεσμούς και πολίτες, καθώς και το απύθμενο θράσος. Στη χώρα μας ίσως τα χειρότερα να έπονται…

Από τους Λένιν, Στάλιν, Τρότσκυ, Χίτλερ και Μουσολίνι, έως τους Μάο, Κάστρο και Τσάβες, με ενδιάμεσο σταθμό τον Περόν και βάζοντας κατά μέρος επαγγελματίες χασάπηδες τύπου Πολ Ποτ στην Καμπότζη και Μεγκίστου στην Αιθιοπία –όλοι οι παραπάνω «σωτήρες» των λαών είχαν ένα κοινό γνώρισμα: τη βαθιά τους αποστροφή προς τον άνθρωπο και τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Θεωρώντας ότι ήσαν κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας και κρυμμένοι πίσω από δολοφονικά ιδεολογήματα, όλοι οι παραπάνω έχουν στο ενεργητικό τους περί τα 300 εκατομμύρια νεκρούς και αναρίθμητα θύματα της μανιακής εξουσίας τους.

Λαοί ολόκληροι εξοντώθηκαν ηθικά και πνευματικά από ανθρώπους αυτοπαγιδευμένους στο μίσος τους για την ελευθερία και τη δυνατότητα που αυτή προσφέρει στο άτομο να έχει το δικαίωμα της διαφοράς.

Οι επίγονοι των παραπάνω μαζικών δολοφόνων, στο όνομα της εξουσίας και της δήθεν ιδεολογίας, μετά την παταγώδη κατάρρευση των φαιοκόκκινων συστημάτων εξουσίας και την αποκάλυψη των ερειπίων που άφησαν πίσω τους, έβαλαν πολύ νερό στο κρασί τους. Γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να εγκαταστήσουν δολοφονικές εξουσίες, άρα πρέπει να βρουν νέους τρόπους εξαπατήσεως και βιασμού των μαζών.

Έτσι, μία στρατηγική τους είναι η ανάπτυξη του «ακτιβισμού» στο εσωτερικό αναπτυγμένων χωρών και η σύνδεσή του με τον αποκαλούμενο «τουρισμό της βίας».

Κάθε φορά, λοιπόν, που γίνεται μία διεθνής συνάντηση κορυφής (G8, G20, κλπ.) ορδές τραμπούκων, καλοπληρωμένων και καλοθρεμμένων, συγκεντρώνονται και τα κάνουν λίμπα διαμαρτυρόμενοι κατά της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού. Συνέχεια