Συμφωνία για δωρεάν προβολή της Εκκλησίας στο Μετρό

 

Απόφαση για στενότερη συνεργασία μεταξύ της ΣΤΑΣΥ και της Εκκλησίας της Ελλάδος έλαβε το διοικητικό συμβούλιο της ΣΤΑΣΥ. Όπως αποφασίστηκε, η ΣΤΑΣΥ θα προσφέρει άνευ ανταλλάγματος προβολή του έργου της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας στους σταθμούς του Μετρό.

Συγκεκριμένα, για το χρονικό διάστημα από 2 Μαΐου έως και 15 Ιουνίου 2017, θα προβάλλεται, χωρίς κόστος, βίντεο της Εκκλησίας στις οθόνες των σταθμών των γραμμών 1, 2 και 3 του Μετρό. Επίσης, κατά το ίδιο διάστημα θα διατεθεί δωρεάν χώρος στα διαφημιστικά πλαίσια των σταθμών όλων των γραμμών για ανάρτηση αφίσας με σκοπό την προβολή και  ανάδειξη του έργου που επιτελεί η Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας.

Συνέχεια

Αυξημένες πλειοψηφίες και αντιευρωπαϊκό ρεύμα

 

Η αποδιδόμενη στους κ. Σόιμπλε και Σαπέν διάθεση να πιεστεί η αντιπολίτευση να ψηφίσει τα «μέτρα» του μέλλοντος, εγείρει σειρά σημαντικών ζητημάτων που αφορούν και τη χώρα αλλά και τη στρατηγική των εταίρων της. Οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες ζητούν μονίμως από το 2011 έως τώρα, από τη φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση να κάμει κάτι τέτοιο (ενώ είναι φανερό ότι αυτή αποδέχεται τη συνέχεια του κράτους), αλλά δεν ζήτησαν το ίδιο από την αντιπολίτευση του 2014 που, ρητορικά τουλάχιστον, δεν την αποδεχόταν. Επιπλέον, η φερόμενη ως απαίτηση των κ. Σόιμπλε και Σαπέν σημαίνει πως ό,τι και να κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΑΝΕΛ, εκείνοι θα διασφαλίσουν ότι η αντιπολίτευση θα αναλάβει την πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης! Με απλά λόγια –εκτός και εάν καταλαβαίνω κάτι λάθος– οι κ. Σόιμπλε και Σαπέν μας λένε ξεκάθαρα ότι δεν έχει μια ελληνική πολιτική δύναμη κίνητρο να είναι φιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική.

Το σημαντικότερο είναι, ωστόσο, ότι οι υποστηρικτές του σεναρίου της «αυξημένης πλειοψηφίας» ή της «κυβέρνησης ευρείας συνεργασίας» αρνούνται να μάθουν από την εμπειρία της κρίσης. Και τούτο επειδή και τα δύο αυτά σενάρια θα αποδειχθούν καταστροφικά, όπως αποδείχθηκαν και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν. Αφήνω κατά μέρος το ότι μια «αυξημένη πλειοψηφία» ή μια «κυβέρνηση ευρείας συνεργασίας» θα συγκροτείται από τόσο ανομοιογενείς δυνάμεις, ώστε θα είναι αδύνατον να κάμει οποιαδήποτε μεταρρύθμιση – δηλαδή θα αναιρέσει αυτό που υποτίθεται ότι θέλουν οι εταίροι μας. Χειρότερα ακόμη, η «αυξημένη πλειοψηφία» θα ξεκινήσει από τους 230-250 βουλευτές και μέσα σε δύο μήνες θα της απομείνουν μόνον 160. Και τούτο, επειδή βουλευτές από όλο το φάσμα της, βέβαιοι ότι έτσι κι αλλιώς τα μέτρα θα ψηφιστούν, θα αποφύγουν οι ίδιοι να τα ψηφίσουν. Και έτσι, θα αναβιώσει το αντιευρωπαϊκό και αντιμνημονιακό ρεύμα. Συνέχεια

Πλημμηρίζουν πάλι με μετανάστες τα νησιά του βορείου Αιγαίου: 261 έφτασαν από τη Δευτέρα

 

Συνολικά 261 νέοι μετανάστες και πρόσφυγες πέρασαν στα νησιά του Β. Αιγαίου από το πρωί της περασμένης Δευτέρας μέχρι σήμερα το πρωί.

Από αυτούς 59 πέρασαν στη Λέσβο, 124 στη Χίο και 78 στη Σάμο. Ας σημειωθεί ιδιαίτερα η περίπτωση 20 Σύρων προσφύγων που Τούρκος διακινητής εγκατέλειψε σε περιοχή της βορειονατολικής Λέσβου, προσβάσιμη μόνο από τη θάλασσα. Σκάφος του Λιμενικού Σώματος που περιπολούσε, αντιλήφθηκε τους Σύρους, οι οποίοι είχαν ανάψει φωτιά για να ειδοποιήσουν περαστικούς για την παρουσία τους.

Στήθηκε μια ολόκληρη επιχείρηση διάσωσης, που είχε σαν αποτέλεσμα τη μεταφορά τους με ασφάλεια στο λιμάνι της Μυτιλήνης. Συνέχεια

Bloomberg για Ελλάδα: Μειώθηκαν 3,6 δισ. οι καταθέσεις, επέστρεψε η αβεβαιότητα

 

Στις επιπτώσεις της αβεβαιότητας που προκαλεί η καθυστέρηση της αξιολόγησης αναφέρεται το Bloomberg συνδέοντας την εκροή των καταθέσεων με την αύξηση του ELA για τις ελληνικές τράπεζες κατά 400 εκατ. ευρώ.

Οι εκροές ελληνικών καταθέσεων επέστρεψαν το 2017, οδηγώντας την κεντρική τράπεζα της χώρας να αυξήσει το όριο στην έκτακτη χρηματοδότηση (ELA), καθώς το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές έχει πυροδοτήσει φόβους στους καταθέτες για το ενδεχόμενο να ξαναζήσουν το δράμα του 2015, που οδήγησε τη χώρα κοντά στην οικονομική κατάρρευση,  σημειώνει το διεθνές πρακτορείο.

Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται, οι εκροές από τις αρχές του έτους έως την περασμένη Πέμπτη (16/3/2017) διαμορφώθηκαν σε περίπου 3,6 δισ. ευρώ. Όπως αναφέρει η ίδια πηγή, οι εκροές καταθέσεων οφείλονται στο γεγονός ότι οι Έλληνες πληρώνουν φόρους αλλά και σε μια ομαλή ροή κεφαλαίων προς ξένους τραπεζικούς λογαριασμούς. Συνέχεια

«Δεν θέλω να ερεθίσω τα πνεύματα»

 

Στη γαλλική πόλη Reims οργανώνεται «θερινή αντιαποικιακή κατασκήνωση» στην οποία απαγορεύεται να συμμετέχουν «λευκοί». Η οργανωτική επιτροπή χρησιμοποιεί τη λέξη «λευκοί» – φανταστείτε τι θα επακολουθούσε αν μια ακροδεξιά, ταυτοτική ομάδα καλούσε σε «θερινή αποικιακή κατασκήνωση» στην οποία θα απαγορευόταν η συμμετοχή των «μαύρων»: η Γαλλία θα φλεγόταν από τη Μεσόγειο μέχρι τη Μάγχη· συλλαλητήρια, βραδιές αντιαποικιοκρατικής ποίησης· δάκρυα· συνθήματα· η κατασκήνωση, φυσικά, θα απαγορευόταν και το αντιρατσιστικό κίνημα (που μπερδεύει τη φυλή με τη θρησκεία) θα έβρισκε λόγο ύπαρξης.

Όμως, όταν οι μουσουλμάνοι συσπειρώνονται εναντίον του νόμου και του πληθυσμού των χωρών που τους δέχτηκαν και τους φιλοξενούν, δεν κουνιέται φύλλο. Ο δήμαρχος της Reims διατηρεί χαμηλούς τόνους: «Δεν θέλω να ερεθίσω τα πνεύματα», λέει. Πράγμα που μου θυμίζει αυτό που έλεγαν οι μικροαστοί όταν ακολουθούσαν τον Μουσολίνι: «Έχω οικογένεια, θέλω την ησυχία μου». Ο δήμαρχος υποχωρεί, όπως οι περισσότεροι εκλεγμένοι, σε αιτήματα για χωριστά ωράρια στη δημοτική πισίνα (παραβιάζοντας τον νόμο περί κοσμικού κράτους, μεικτής παιδείας και ισότητας των φύλων), καθώς και για χρηματοδότηση τζαμιών (παραβιάζοντας και πάλι τον νόμο του 1905 σύμφωνα με τον οποίον στη Γαλλία απαγορεύεται η κρατική επιδότηση τόπων λατρείας). Πού οφείλεται αυτή η ενδοτικότητα; Κυρίως, σε έλλειψη θάρρους μπροστά στα φιλομουσουλμανικά κοινωνικά δίκτυα και στα «αντιρατσιστικά» παρατηρητήρια που προωθούν τα συμφέροντα του πολιτικού Ισλάμ – η αντίθεση στο ισλάμ μπορεί να επιφέρει κοινωνική απομόνωση και να θέσει σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή.

Τα τρομοκρατικά επεισόδια που σημειώνονται σχεδόν κάθε εβδομάδα στην Ευρώπη είναι μόνο ένα μέρος αυτής της διπλής ψυχοπαθολογίας – της ισλαμικής επιθετικότητας από τη μία πλευρά και της ευρωπαϊκής παθητικότητας από την άλλη. Η ψυχοπαθολογία εκτείνεται στον τρόπο με τον οποίον προσλαμβάνουμε και αντιμετωπίζουμε την ισλαμική τρομοκρατία: με ελαφρότητα, επιείκεια του νομικού συστήματος, αυταρέσκεια· όπως είναι γνωστό, πλήθος τζιχαντιστών κυκλοφορούν ελεύθεροι σε όλη την Ευρώπη· το κήρυγμα μίσους, όπως προανέφερα, είναι έγκλημα μόνο όταν προέρχεται από Δυτικούς: ο δράστης του πρόσφατου τρομοκρατικού εγκλήματος στο Λονδίνο ήταν γνωστός στις αρχές ως «ιεροκήρυκας μίσους» και είχε κληθεί κατά καιρούς να εκφράσει τη γνώμη του σε διάφορα ΜΜΕ.

Συνέχεια

Η σημειολογία του «παρών»

 

Έχει αρκετό ενδιαφέρον η ανάλυση και η ετυμολογία των όρων «παρών» και «παρόν». Το «παρόν» ως μετοχή ουδετέρου του ρ. πάρειμι, που σημαίνει βρίσκομαι εδώ, είμαι παρών, σε χρόνο ενεστώτα. Το «παρόν» ως επίσης ενεστωτικός χρονικός προσδιορισμός. Βρίσκομαι δηλαδή εδώ, τώρα, αυτή τη στιγμή. Απομονωμένα από τα συμφραζόμενα παρελθόντος και μέλλοντος, τα στοιχεία αυτά θα μπορούσαν, δυνητικά, να δηλώνουν μια κατάσταση που εκτείνεται ισόποσα προς τα εμπρός, αλλά και προς τα πίσω, χωρίς την ύπαρξη χρονικών συσχετισμών, χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Μία ευθεία, ένα διάνυσμα χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Συνεπώς και με άγνωστη προέλευση, αλλά και άγνωστη κατεύθυνση. Χωρίς σκοπό.

Σκέφτομαι ότι το «Παρών», ως ψήφος ενός νομοσχεδίου για το οποίο το βουλευτικό σώμα καλείται να τοποθετηθεί, εγκρίνοντας ή ακυρώνοντας ένα νομοσχέδιο, μία τροπολογία, στερείται σε ένα πρώτο επίπεδο, κατ’ ενδεχόμενη αναλογία, οποιουδήποτε θετικού ή αρνητικού προσήμου, δηλωτικού μιας στάσης που πρέπει να τηρηθεί απέναντι σε μία κατάσταση. Δεν συνιστά ούτε ΝΑΙ, ούτε ΌΧΙ. Δηλώνει απλώς μία παρουσία, χωρίς ωστόσο η παρουσία αυτή να διαδραματίζει κάποιον ενεργό ρόλο απέναντι σε μία διαδικασία. Μια παρουσία μάλλον διακοσμητική. Όταν δε αυτό γίνεται αντιληπτό σε δεύτερο χρόνο, «εκ παραδρομής», το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο στο επίπεδο της απόφασης ή της πράξης της απόφασης, αλλά και στο επίπεδο της χρονικότητας, με τη μορφή καθυστερημένων αντανακλαστικών. Συνέχεια

Ελλάδα – Βενεζουέλα: 0-1 (ημιχρ)


Βρέθηκα πρόσφατα στο Μαϊάμι για επαγγελματικό ταξίδι. Την πρώτη βραδιά που είχα βγει για δείπνο με συναδέλφους και πελάτες, έτυχε να βρεθώ δίπλα σε ένα συνάδελφο από την Βενεζουέλα. Όπως ήταν αναμενόμενο η συζήτηση πήγε στην κατάσταση των χωρών μας. Ορίστε λοιπόν σημεία άξια αναφοράς από το συνάδελφο!

Περίπου 2 εκατ Βενεζουελανοί έχουν εγκαταλείψει την χώρα τα τελευταία 5 χρόνια. Στα 30 περίπου εκατ αυτό σημαίνει 6%. Μην νομίζετε πως αυτό απέχει πολύ από τα περίπου 5% της δικής μας περίπτωσης. Τα 2 αυτά εκατ που έφυγαν ήταν κυρίως τα μορφωμένα, τα ικανά στελέχη κι αυτά που ήταν βέβαια πως θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν εργασία στο εξωτερικό.

Ο μισθός ενός υπαλλήλου πολυεθνικής εταιρείας, μηχανικός υποστήριξης Η/Υ, στην Βενεζουέλα είναι $1,000…ετησίως. Στην Ελλάδα είναι 35,000-45,000.
Ο πατέρας του συναδέλφου είναι Γιατρός Παθολόγος. Δεν θεωρείται κορυφαίο όνομα, ενώ έχει σταδιακά μειούμενη πελατεία αφού έχει μειώσει και το ωράριο του, λόγω ηλικίας. Ολοένα με το το χρόνο ο συνάδελφος στέλνει όλο και πιο πολλά χρήματα στην οικογένεια για να τους στηρίξει. Συνέχεια

Είναι βρώμικη η πολιτική

 

Πριν λίγες μέρες συναντήθηκα με έναν φίλο, συνταξιούχος πια, του ιδιωτικού τομέα, τίμιος άνθρωπος και σκληρά εργαζόμενος τις εποχές που ήταν εργασιακά ενεργός, μπουχτισμένος και αυτός με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα τα τόσα χρόνια της κρίσης. Συνομιλώντας μαζί του, κάποια στιγμή αναφέρει και τη συνήθη φράση «οι πολιτικοί είναι βρώμικοι». Στην ερώτησή μου εάν εννοεί «πολιτικοί», ή «πολιτική», μου απάντησε και τα δύο και εννοούσε και πως οι πολιτικοί τα «παίρνουν» και πως η πολιτική είναι μια βρώμικη δουλειά.

Ας δούμε το πρώτο θέμα, πως η πολιτική είναι βρώμικη.
Θα φέρω ως παράδειγμα μια κατάσταση που αντιμετώπισα στην πολυκατοικία που ζω. Κάποια χρονιά τέθηκε το θέμα του παγίου, του πετρελαίου. Ως γνωστόν και βάση νόμου, όλοι οι κάτοικοι πολυκατοικιών, είτε ανάβουν καλοριφέρ, είτε όχι, πληρώνουν ένα πάγιο. Κάποια στιγμή λοιπόν, τέθηκε το θέμα αυτό από μέρος των ενοίκων που, μάλιστα, δεν έχουν άμεσο οικονομικό πρόβλημα. Η ένστασή τους ήταν, γιατί να πληρώνω εγώ για τον άλλο που ανάβει ακόμα και όταν έξω έχει 30 βαθμούς (που λέει ο λόγος).

Ορίστηκε γενική συνέλευση στην οποία, κατά παράβαση του κανονισμού πάρθηκε με απλή πλειοψηφία η απόφαση της κατάργησης του παγίου. Όσοι ήταν υπέρ του παγίου και δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν έγειραν ενστάσεις κατά της απόφασης και αναζητώντας τη νομοθεσία είδαν πως ήταν και παράνομη. Προσωπικά, μίλησα με τον διαχειριστή και έναν εκ των ενοίκων, οι οποίοι ανέδειξαν το θέμα και τους είπα πως η απόφαση που πάρθηκε δεν θα πρέπει να εφαρμοστεί, διότι α) δεν στέκει νομικά και άρα ο καθένας μπορεί αύριο να την καταγγείλει, β) ηθικά δεν είναι σωστό και εξήγησα και τους λόγους. Παρ’ όλα αυτά, είπα πως υπό όρους και κατά παράβαση του κανονισμού, θα μπορούσαμε να βρούμε μια λύση, αλλά, τουλάχιστον για ένα τόσο σοβαρό θέμα είναι απαραίτητη η παρουσία όλων και η απόφαση να είναι ομόφωνη. Αυτό θεώρησα δίκαιο και σωστό.

Μετά την παρέμβασή μου αυτή, βρέθηκα απέναντι σε πολλούς ενοίκους της πολυκατοικίας, διότι ακριβώς, έκανα τη «βρώμικη», κατ’ αυτούς, δουλειά, δηλαδή, στάθηκα απέναντι στο συμφέρον τους.

Μέρες μετά, θυμήθηκα μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του Θεοδόση Τάσιου, στην οποία είχε πει πως, η πολιτική δεν είναι διαχείριση, γι’ αυτό ακριβώς δεν μπορεί να γίνει καλός πολιτικός ο καθένας, ακόμα και ένας άριστος επιστήμονας. Εξηγώντας το σκεπτικό του ανέφερε το παράδειγμα του διαχειριστή πολυκατοικίας. Ένας διαχειριστής πολυκατοικίας έχει να διαχειριστεί έσοδα-έξοδα και ως εκεί. Άντε, το περισσότερο να κάνει μια γενική συνέλευση. Σε αυτή όμως θα δημιουργηθεί το πρόβλημα, όταν ο φτωχός θα πει πως είμαι διατεθειμένος να τα πληρώνω όλα, αλλά λεφτά για πετρέλαιο δεν έχω και ο εύπορος της πολυκατοικίας θα πει πως, εμείς μπορούμε και πρέπει να βάλουμε πετρέλαιο. «Η επίλυση αυτής της αξιακής σύγκρουσης είναι πολιτικό θέμα για την οποία δεν διαθέτουμε κανέναν επιστημονικό κανόνα». Συνέχεια

Στο κάτω κάτω της γραφής, μια χώρα, όπως στρώνει, έτσι και κοιμάται.

 

Καμιά φορά κοιτάζω πίσω, εκεί στις αρχές του εργασιακού μου βίου, στα 2007, τα τελευταία ανέμελα χρόνια πριν γίνει το μπαμ που κρατάει ακόμα. Δουλειές υπήρχαν ακόμη αρκετές. Νοερά, παίρνω παρουσίες από τους φίλους και τους γνωστούς που ήταν ακόμη εντός των συνόρων, προτού αυτά μετατραπούν σε τείχη που εφτά χρόνια τώρα γυρεύουν να μας πνίξουν. Και με θορυβεί το γεγονός ότι αρκετοί πλέον δεν βρίσκονται εδώ. Και πλέον χτίζουν, από τη μέση ή την αρχή, ανάλογα την περίπτωση, τις ζωές τους σε άλλες χώρες.

Κάποιοι έφυγαν μόνοι τους. Κάποιοι έφυγαν ζευγάρια. Στην πορεία κάποιοι έκαναν και οικογένειες. Κάποιοι άλλοι έφυγαν και γύρισαν να πάρουν και τους ηλικιωμένους γονείς τους. Όλοι ζορίστηκαν στην αρχή, κάποιοι δε κάνοντας σε πρώτη φάση δουλειές που δεν ήταν αντάξιες των δεξιοτήτων και των προσόντων τους. Κάποιοι άλλοι πρόκοψαν γρηγορότερα, βρίσκοντας δουλειά στο αντικείμενό τους. Υπήρχαν και αυτοί που έφυγαν χωρίς προσόντα στην άκρη, και προσπαθούν να σπουδάσουν, δίνοντας κάτι από το μεροκάματό τους προκειμένου να έχουν περισσότερες πιθανότητες για κάτι καλύτερο στο μέλλον. Υπάρχει και η περίπτωση γονιός και παιδί να είναι μετανάστες σε διαφορετικές χώρες. Συνέχεια

Η βαθιά, αληθινή μας παρακμή.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Από προχθές έχω μια αίσθηση αηδίας και πίκρας. Δεν είναι η τραγικότητα του δυστυχήματος που με έχει σοκάρει. Η τραγωδία είναι -ακόμη να το αποδεχθούμε αλλά εξηγείται- σύμφυτη με την ανθρώπινη φύση.

Αυτό όμως που πραγματικά με έχει σχεδόν βυθίσει στη θλίψη είναι όλα αυτά που διαβάζω τις τελευταίες ημέρες στα social media. Τί είναι αυτό; Ήμασταν και είμαστε τελικά τόσο βαθιά παρηκμασμένη κοινωνία; Το ψυχανεμιζόμουν αλλά σε αυτό το βαθμό μου φαίνεται απίστευτο.

Κι αυτή τη φορά δε μιλάω για τις μαρξίζουσες αναλύσεις του πρωκτού. Αυτές τις ξέραμε. Υποψιάζομαι πως και την εποχή που δεν υπήρχαν social media, στα κουτούκια της Αριστεράς και της Προόδου, οι ίδιες σπουδαρχιδιές θα αναλύονταν όταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης έχανε τον Αλέξανδρο.

Η διαφορά είναι ότι σήμερα, ο Μανιός είναι στη Βουλή. Και βρήκε όλος αυτός ο βόθρος τη φυσική του έκφραση. Μια χαρά. Συνέχεια