Τhe Promise (H υπόσχεση). Μια ταινία που δεν πρέπει να χάσετε

Ένα blog του Βλάση Αγτζίδη

Την περασμένη Τρίτη ξεκίνησε η προβολή της ταινίας «Τhe Promise» με ελληνικό τίτλο «H μεγάλη υπόσχεση». Η πρεμιέρα οργανώθηκε από την εταιρεία διανομής και την Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδας.

Το θέμα της προέρχεται από τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Προσεγγίζει τα τραγικά γεγονότα με μια ιστορία αγάπης, έναν έναν κλασικό κινηματογραφικό «τρόπο» αφήγησης μιας μεγάλης ιστορίας. Οι εικόνες της ταινίας ταιριάζουν απολύτως στην τραγική -αλλά προκλητικά αποσιωπημένη- εμπειρία του ελληνισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από τα Τάγματα Εργασίας, τα φοβερά  Αμελέ Ταμπουρού, έως την καταστροφή πολλών ελληνικών χωριών και πόλεων της Μικράς Ασίας και την εξόντωση του πληθυσμού, τόσο την περίοδο 1916-1917 όσο και την περίοδο 1920-1922.

Η ταινία γεννά σίγουρα και ερωτήματα για την λήθη που επιβλήθηκε στην ελληνική πλευρά, για την αβελτηρία των κυβερνήσεων, για τη συνειδητή καταστολή της προσφυγικής μνήμης στο όνομα της κυνικής διπλωματίας και της εξυπηρέτησης της εξωτερικής πολιτικής.

Aν ο τουρκικός εθνικισμός διέπραξε τις Γενοκτονίες των χριστιανικών…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.025 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Και τελικά, βρήκαμε τη λύση

 

Είπαμε να ασχοληθούμε με τα μεγάλα εθνικά θέματα, του ατλαντικού προσανατολισμού, του κοινού ευρωπαϊκού μας σπιτιού, των εθνικών θεμάτων που έρχονται από τα βάθη της ιστορίας.
-Καταλάβαμε και ότι δεν μας παίρνει και ότι άλλες καινούργιες ψήφους δεν μας φέρνει.

-Είπαμε να ασχοληθούμε ριζοσπαστικά με τα μεγάλα οικονομικά θέματα, σε διεθνές επίπεδο. Το ευρώ, τις μεγάλες επενδύσεις, τις διακρατικές επαφές.Καταλάβαμε και ότι δεν μας παίρνει και ότι άλλες καινούργιες ψήφους δεν μας φέρνει.

-Είπαμε να ασχοληθούμε με τα θέματα της καθημερινότητας, την παιδεία, την υγεία, τα φορολογικά, το ασφαλιστικό, τις συντάξεις. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς στις μεγάλες πόλεις, τα τοπικά προβλήματα στις μικρότερες. Δεν τα πήγαμε και πολύ καλά. Στην (πολύ) καλύτερη σαν τους «40 χρόνια τι κάνατε εσείς;» Στη χειρότερη, άσε.

-Τι να κάνεις όμως όταν δεν έχεις φράγκα να σκορπίσεις και στόματα να κλείσεις; Θα το παλέψουμε, όμως. Και όσο περνάει ο χρόνος και ο κόσμος συνηθίζει στο τέλμα που καθημερινά χειροτερεύει, τόσο το καλύτερο.

Συνέχεια

Ως πότε θα ανεχόμαστε το χουλιγκανισμό;

 

Ο κρατισμός και το ξαδερφάκι του ο ωχαδερφισμός είναι η ρίζα του προβλήματος για τα επεισόδια στο ποδόσφαιρο και την ανεργία που αυτά προκαλούν.
To 2003 έκανα την πρώτη μου δημοσίευση για το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο και τις επιπτώσεις που είχε σε αυτό η απόφαση Bosman που επέτρεπε την ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων ανά την Ευρώπη.

Στη μελέτη αυτή φαινόταν ξεκάθαρα πως ένα πρωτάθλημα με 14 ομάδες θα είχε καλύτερες προοπτικές ανταγωνιστικότητας, αφού ο μέσος όρος εισιτηρίων, άρα και εσόδων για τις ομάδες, αυξανόταν, ενώ θα υπήρχε αυξημένη κινητικότητα στις θέσεις 1 ως 4 που ως τότε ήταν οι τρεις μεγάλες ομάδες (Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ) και μια ακόμα ανάλογα τη χρονιά που είχε η κάθε μια που συνήθως ήταν οι ΠΑΟΚ, Άρης. Λάρισα, Ηρακλής, Ξάνθη.

Το αυξημένο ενδιαφέρον του κοινού θα δημιουργούσε πρόσθετα έσοδα από τηλεοπτικά, είδη με το λογότυπο, ακαδημίες, χορηγίες.

Το βελτιωμένο προϊόν θα δημιουργούσε δυνατότητες εξωστρέφειας. Τα δικαιώματα του πρωταθλήματος θα ήταν πλέον δυνατόν να πωληθούν και στο εξωτερικό. Αυτό θα οδηγούσε προφανώς και σε προσέλκυση επενδυτών, οι οποίοι θα ενδιαφέρονταν να φτιάξουν και νέα γήπεδα ή να ανακαινίσουν τα παλιά. Συνέχεια

Survivor για πρόσφυγες!

 

Μια ρηξικέλευθη πρόταση για την αντιμετώπιση των αυξανόμενων μεταναστευτικών ροών εξετάζουν από κοινού οι κκ. Μουζάλας και Κουρουμπλής κι όλα δείχνουν ότι πολύ σύντομα να βρεθεί λύση στο πονεμένο αυτό θέμα.

Συγκεκριμένα:

  • Συζητιέται το ενδεχόμενο οι μετανάστες να μεταφέρονται σε ερημικές βραχονησίδες, όπου θα διοργανώνονται παιχνίδια τύπου Survivor ή Hunger Games. Οι επιζήσαντες θα αποκτούν αυτομάτως το στάτους πρόσφυγα και το δικαίωμα να υποβάλουν τα χαρτιά τους για εισαγωγή των παιδιών τους στα ελληνικά σχολεία, χωρίς την σπαστική υποχρέωση να εμβολιάζονται.
  • Οι εισπράξεις από τα τηλεοπτικά δικαιώματα θα αποταμιεύονται σε τρεις κωδικούς: α´) για τις συντάξεις των άγαμων θυγατέρων, β´) για αποζημιώσεις στους ταξιτζήδες πληγέντες από την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα Taxibeat, 3) για ενίσχυση του διαστημικού προγράμματος της κυβέρνησης, ώστε η ΕΡΤ-5 που είναι στα σκαριά και ήδη στελεχώνεται να αρχίσει σύντομα να μεταδίδει από τον Άρη.

Κρίνεται ότι με αυτήν την επαναστατική μέθοδο:

  • Θα δοθεί μια δίκαιη και ανθρωπιστική λύση στο δράμα των κατατρεγμένων της υφηλίου που επιλέγουν να ζήσουν τον μύθο τους στην Ελλάδα.
  • Θα δοθεί αναπτυξιακή ώθηση στις βραχονησίδες που τόσες δεκαετίες ήταν εγκαταλελειμμένες από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας.
  • Θα αντιμετωπιστεί ο Μεσαίωνας, στον οποίον έχει φέρει η Νέα Τάξη Πραγμάτων αναξιοπαθούντες Έλληνες πολίτες. Συνέχεια →

Αντώνης Σαμαράς: Οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες κινδυνεύουν από το «τσουνάμι» παράνομης μετανάστευσης

Η ομιλία μου στο συνέδριο του European Ideas Network (ENI), επίσημου think tank των ευρωβουλευτών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Αγαπητοί φίλοι,
Η Ασφάλεια είναι μια πολυδιάστατη πολιτική έννοια…
Για να εγγυηθεί κανείς την Ασφάλεια δεν αρκεί ει απλώς να «αποφεύγει τον κίνδυνο». Δεν είναι αρκεί μια στατική συντηρητική προσέγγιση.
Η ασφάλεια είναι δυναμική έννοια στρατηγικού χαρακτήρα.

Πηγαίνει πολύ πέρα από την «διασφάλιση», πολύ πιο πέρα από την απλή «πρόληψη», πολύ πιο πέρα από το να αντιμετωπίζει κανείς «εστίες κινδύνου».
Η Ασφάλεια απαιτεί διορατικότητα στο μέλλον, για να διορθώνονται ενδεχόμενες ανισορροπίες, πριν ανατρέψουν την σταθερότητα.
Με δύο λέξεις, η «Ασφάλεια» είναι η άλλη όψη της «Σταθερότητας».

Ας στραφούμε τώρα στο κύριο πρόβλημα ασφάλειας για την περιοχή μας:
Το μεταναστευτικό!

  • Πρέπει να αντιληφθούμε προκαταβολικά, ότι οι Ευρωπαϊκές δημοκρατίες στη Μεσόγειο, κινδυνεύουν να σαρωθούν από ένα «τσουνάμι» ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε αυτό.
Δεν μπορούν οι κοινωνίες μας να το αντέξουν.
Δεν μπορεί ή ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση να το αντέξει…
Επομένως, κάτι πρέπει να κάνουμε, κάπως πρέπει να αντιδράσουμε.

Δεν μπορεί να υπάρξει μια Ένωση Ελευθερίας, Δημοκρατίας, Ανάπτυξης και Ευημερίας, παρά μόνο μέσα σε ασφαλή σύνορα!
Ο σεβασμός στο Νόμο και στην Τάξη, απαραίτητα συστατικά της Δημοκρατίας, απαιτούν και προϋποθέτουν ασφαλή σύνορα.

Για να εξαλείψουμε τα εσωτερικά σύνορα μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη, πρέπει να προασπιστούμε τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης με τον υπόλοιπο κόσμο.

Αυτή είναι μια σκέψη (και μια απειλή) που είχα την ευκαιρία να υπογραμμίσω με τον πιο επίσημο τρόπο στους ηγέτες της Ευρώπης, όταν άρχιζε η Ελληνική Προεδρία, τον Ιανουάριο του 2014.
Τότε είχαν ήδη αρχίσει να αυξάνονται οι «ροές» από τον Μεσογειακό Νότο…
Αλλά την εποχή εκείνη, έρχονταν στην Ευρώπη μέσω της Μάλτας και της Σικελίας.
Τα Ελληνική νησιά στο Αιγαίο ήταν σε μεγάλο βαθμό «σφραγισμένα» τότε.
Αφού παρά την εγγύτητά τους προς την γειτονική Τουρκία, είχαμε καταφέρει να κλείσουμε αυτό το πιο ευπαθές σημείο εισόδου προς την Ευρώπη.
Τότε…

Στις αρχές του 2015, ωστόσο, η Ελληνική κυβέρνηση άλλαξε.
Και η προηγούμενη πολιτική μας άλλαξε επίσης. Και τα σύνορά μας «άνοιξαν»…
Πάνω από ένα εκατομμύριο «αλλοδαποί» πέρασαν τότε μέσω Ελλάδος και κατέληξαν σε διάφορες χώρες της Ένωσης, κυρίως στην Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη.
Κάποιοι απ’ αυτούς ήταν πραγματικοί πρόσφυγες, από τη Συρία και το Ιράκ.
Αλλά οι περισσότεροι ήταν παράνομοι μετανάστες από άλλες περιοχές του κόσμου.
Σήμερα υπολογίζεται πως οι αληθινοί πρόσφυγες που εξακολουθούν να έρχονται είναι το 20% του συνόλου ή και λιγότεροι.
Οι υπόλοιποι είναι παράνομοι μετανάστες. Συνέχεια

Και φοβάμαι το καημένο

 

του Τάκη Θεοδωρόπουλου από την Καθημερινή

Προχθές το βραδάκι, στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ο εκ των προσκεκλημένων κ. Παπαδημούλης έκανε μια «χειρουργική», θα την αποκαλούσε ο δημοσιογραφικός λυρισμός, ανάλυση του αποτελέσματος των εκλογών στη Γερμανία. Με το περιποιημένο μουστακάκι του, έμβλημα παλαιοαριστερής νηφαλιότητος, απεφάνθη ότι το θεαματικό ποσοστό του Afd οφείλεται στο γεγονός ότι το κόμμα αυτό «εκμεταλλεύθηκε τον φόβο». Σε κάποια μελλοντική πραγματεία, την οποίαν περιμένουμε εναγωνίως όσοι ενδιαφερόμαστε για την τύχη της Ευρώπης, θα μπορούσε να προσθέσει «τον φόβο του μικροαστού», με τη γνήσια περιφρόνηση που αισθάνεται ο σχολιαστής των κλασικών του μαρξισμού απέναντι σε ό,τι δεν εκπροσωπεί το καθαρό προλεταριάτο. Τόσο καθαρό που δεν υπάρχει πια στο πέλαγος του βρώμικου καπιταλισμού. Θα μπορούσε να πει: «Τον φόβο του βλαμμένου για το τέρας που είδε στο Λούνα Παρκ».

Ο κ. Παπαδημούλης και οι σύντροφοί του, οι θαρραλέοι άνθρωποι της θαλερής Αριστεράς, είναι φυσικό να μην αντιλαμβάνονται τι θα πει φόβος. Και να μην αναρωτιούνται μήπως ο φόβος αυτός τον οποίον αποδίδουν σε πλάνη είναι πραγματικό μέγεθος, τόσο πραγματικό όσο οι ανάγκες της οικονομίας, η εθνική ταυτότητα, η γλώσσα που μιλάς και η θρησκευτική πίστη. Ολα αυτά και πολλά ακόμη ετερόκλητα συνθέτουν αυτό που λέμε στην κοινή ελληνική «τρόπος ζωής» κι όταν αισθάνεσαι ότι απειλείται, φοβάσαι. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, και ευτυχώς ή δυστυχώς η δημοκρατία είναι για τους ανθρώπους. Σάμπως πώς βρέθηκε ο Παπαδημούλης στην Ευρωβουλή; Δεν εκμεταλλεύθηκε τον φόβο των Ελλήνων απέναντι στην Ευρώπη; Α πα πα! Η ατρόμητη ελληνική ψυχή δεν φοβάται, σε αντίθεση με τους Γερμανούς. Θα μου πείτε εμείς είχαμε Χρυσή Αυγή στο Κοινοβούλιο όταν αυτοί έτρωγαν βαλανίδια. Ολα εμείς θα τους τα λέμε πια;

Συνέχεια

Κάτι άπιστοι Θωμάδες

 

Είναι κάτι άπιστοι Θωμάδες, που καιρό τώρα αμφέβαλλαν για τις παραδοχές, πάνω στις οποίες βασιζόταν η πολιτική και επικοινωνιακή στρατηγική της ΝΔ.

Τα στραβόξυλα αυτά δεν πείστηκαν ποτέ για την ορθότητα του κεντρικού συνθήματος περί «επιστροφής στην κανονικότητα» και αναρωτιόντουσαν πώς ακριβώς ορίζεται η «κανονικότητα» σε μια χώρα, στην οποία η μη τήρηση των κανόνων θεωρείται μαγκιά και αποτελεί εθνικό σπορ. Στριμμένα άντερα που είναι, δεν πίστευαν τις δημοσκοπήσεις και αμφισβητούσαν τα ευρήματα περί μαζικής μετακίνησης ψηφοφόρων από τον ΣΥΡΙΖΑ στην ΝΔ.

Οι σπ@σ@ρχίδηδες αυτοί δεν έχουν υψηλότερο IQ από τους επαγγελματίες δημοσκόπους, αναλυτές και επικοινωνιολόγους. Το μόνο τους προσόν είναι αυτό ακριβώς – είναι άπιστοι Θωμάδες. Απορρίπτουν τον βολονταρισμό και τους ευσεβείς πόθους ως άχρηστες μεταφυσικές δοξασίες. Κι έχουν το άσχημο κουσούρι να παρατηρούν – να μην εθελοτυφλούν και να βλέπουν την πραγματικότητα κατάματα. Συνέχεια

Για την αγάπη της ορθογραφίας

 

Ο πρωθυπουργός είναι ανορθόγραφος: η ανορθογραφία του, αναμενόμενη μετά τη διαδρομή του στη δημόσια παιδεία, ίσως θεωρείται το μικρότερο ελάττωμά του. Άλλωστε, η άγνοιά του τον εξισώνει με τον λαό που τον εξέλεξε: η προσωπικότητά του δεν απειλεί κανέναν, αντιθέτως καθησυχάζει – the kid is alright, ένας από μας, απόφοιτος με μέτριο βαθμό. Όσο για το περιβάλλον του, αποτελείται από μερικούς αγράμματους (η αγραμματοσύνη των οποίων δεν είναι «αυθεντική» όπως ενός γιδοβοσκού) κι από μερικούς λογίους αριστερών πανεπιστημίων από τα οποία έχουν αποκτήσει τη μονομερή και αναχρονιστική γνώση του αριστερού κατεστημένου.

Πρώην πρασινοφρουροί, πρώην Κνίτες και δεξιοί της αλλοπαρμένης δεξιάς συναγωνίζονται προς τα κάτω: ποιος είναι πιο λούμπεν, ποιος ταυτίζεται περισσότερο με τον «απλό λαό» ή, ακόμα καλύτερα, με το περιθώριο: χασικλήδες, καταδίκους, αναρχοφασίστες… Και βεβαίως, ο απλός λαός – εκείνος που ταλαντεύεται μεταξύ άκρας αριστεράς και άκρας δεξιάς – ικανοποιείται: οι ανορθόγραφες και ανιστόρητες ηγεσίες είναι τα παλικάρια, οι κοπελιές, οι μάγκες και οι βλάμισσες που μιλάνε και γράφουν τη γλώσσα του γηπέδου χωρίς εκζήτηση και φιοριτούρες. Κι όπως πάντοτε, σε τέτοιες περιπτώσεις συνυπάρχει και το γελοιωδέστατα αντίθετο: άνθρωποι αρχαιοπρεπείς και γραφικοί που μιλάνε μόνο με εκζήτηση και φιοριτούρες.

Τον τόνο έδωσε το ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του 1980 με τη μεταρρύθμιση στην παιδεία και με τη δημόσια συμπεριφορά των στελεχών του· μ’ εκείνο το μείγμα χωριατιάς και πανηγυριού που έκανε την Ελλάδα τεράστιο σκυλάδικο. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ήταν απαραίτητη, το είδος όμως της μεταρρύθμισης που προτάθηκε ήταν καταστροφικό και απέληξε στις γενιές των αγράμματων (υπενθυμίζω ότι οι επανορθώσεις Γ. Αρσένη δεν πέρασαν, όπως δεν πέρασαν οι επανορθώσεις που ακολούθησαν). Το ΚΚΕ διέβρωσε τη γλώσσα, επέβαλε το βαρβαρικό ιδίωμα που αντιστοιχούσε στο κοινωνικό του όραμα και, στη συνέχεια, το ΠΑΣΟΚ, ως ανδράποδο του ΚΚΕ, εφάρμοσε τη γλωσσική του πολιτική στο σχολείο, στα μέσα ενημέρωσης, σε όλες τις πτυχές της ζωής του πολίτη που δεν εξελίχθηκε ποτέ σε πολίτη. Η γραμματική, το συντακτικό και η ορθογραφία έγιναν διαπραγματεύσιμα, όπως έγιναν διαπραγματεύσιμοι οι νόμοι και οι κανόνες στον κοινωνικό χώρο.

Το ζήτημα είναι λίγο πιο περίπλοκο από το αν η λέξη «φιλοξενία» γράφεται με γιώτα ή με έψιλον γιώτα· κι από το αν στελέχη της κυβέρνησης προβαίνουν σε σοβαροφανείς δηλώσεις και συνδιαλέγονται στα ηλεκτρονικά δίκτυα σαν κουτσαβάκια της κρεαταγοράς. Η ορθογραφία είναι μια μεταφορά: σημαίνει σεβασμό στην ιστορία και σε μια ταυτότητα· σημαίνει συνέπεια και εθελοντική συμμόρφωση σε κοινούς κανόνες. Όποιος υποτιμά αυτή τη σημασία, υποτιμά την αναγκαιότητα των κοινών κανόνων – η στάση αυτή είναι η ρίζα της δυστυχίας μας· η απάντηση στο γιατί δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε και να πάμε μπροστά. Συνέχεια

Ένας μέσος Νεοδημοκράτης

 

Ο μέσος Νεοδημοκράτης, που ασχολείται και ενημερώνεται και δεν πολυπιστεύει σε λαϊκοδεξιές προσεγγίσεις τί επιθυμεί;

Ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, κυβέρνηση Μητσοτάκη και συμμάζεμα της κατάστασης.
Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός δίνει την καθημερινή μάχη του. Πράττει ορθά. Για να διασφαλίσει αυτό το σενάριο όμως, σε περίπτωση που δεν καταφέρει να αναδειχθεί το κόμμα του αυτοδύναμο επιθυμεί την ύπαρξη κάποιων δικλείδων. Η πιο ισχυρή από αυτές είναι η a priori δήλωση ενός μικρού αντιπολιτευόμενου κόμματος πως θα συμπράξει με τη νικήτρια Νέα Δημοκρατία. Για το ρόλο αυτό εκτιμούν πως το ΠΑΣΟΚ ή πλέον η ΝΕΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ έχει όλα τα εχέγγυα. Οι άνθρωποι εκεί είναι μετριοπαθείς, κατά το δυνατόν μεταρρυθμιστές, σίγουρα ευρωπαϊστές και άλλωστε υπάρχει και προηγούμενο συνεργασίας με θετικό τολμώ να πω για τη χώρα αποτέλεσμα.

Η στρατηγική αυτή έχει θετικά σημεία αλλά και αρνητικά. Το βασικό αντεπιχείρημα είναι πως αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ, ηττημένο μεν – αξιωματική αντιπολίτευση δε. Άρα σε μία νέα στροφή της Ιστορίας η πιθανότητα να βρεθεί πάλι στην εξουσία είναι υπαρκτή. Άρα επικρέμαται πάνω από το κεφάλι της χώρας μία πιθανότητα εθνολαϊκιστικής υποτροπής. Συνεχίζουμε με έναν παράξενο και μη λειτουργικό δικομματισμό στη δημιουργία του οποίου συνέβαλε – καλό είναι να το θυμόμαστε και αυτό – η ίδια η Νέα Δημοκρατία κατά την αντιμνημονιακή της φάση ( όντας τότε το μόνο κόμμα εξουσίας κατά των προγραμμάτων διάσωσης ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΑ).

Συνέχεια

Η ομιλία Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, όπως εγώ την είδα

 

του Επίμονου Δεξιού

Στην υπό πλήρη παρακμή και κατάρρευση πατρίδα μας, που καίγεται, ρυπαίνεται κι ουδενός καρφάκι καίγεται, λαμβάνει αυτές τις μέρες χώρα, όπως κάθε χρόνο η πλέον ελάχιστα Διεθνής, στοιχειωδώς μόνο Έκθεση, αλλά οπωσδήποτε πολύ, στα όρια του φολκλόρ, Θεσσαλονίκης.

Έθος αρχαίο θέλει, στα πλαίσια της συγκεκριμένης Έκθεσης, ο πρωθυπουργός να εξαγγέλει μέτρα που δεν σκοπεύει να υλοποιήσει ή που δεν μπορεί, κι αντιστοίχως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να υπόσχεται από μαλλιά σε φαλακρούς μέχρι γαμπρούς σε άγαμες κορασίδες. Φυσικά, ο Αλέξης της καρδιάς μας, ξεπέρασε τους πάντες και υπό τις δύο ιδιότητες, αφένος με το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, όπου μας αποκάλυψε πως επί των ημερών του έρχεται η Τελική Κρίση -αυτό ήταν όντως αληθές- κι ο ερχομός του στην εξουσία θα σημάνει την έγερση των εν τοις μνημείοις και αφετέρου, όταν ως πρωθυπουργός και μετά το θέρος του 2015 εμφανίστηκε με θράσος που νομίζω ουδείς πολιτικός ανήρ από τους χρόνους του Αλκιβιάδη θα διανοείτο να επιδείξει ποτέ. Αλλά σήμερα, δεν θα μας απασχολήσει, ο μοιραίος Αλέξης, όπως τον προσφωνεί εύστοχα ο αγαπητός μου Μάνος Στεφανίδης.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Δε θα σταθώ καθόλου στις υποσχέσεις, στις δεσμεύσεις ή στις προτάσεις του. Είπαμε, το αρχαίον έθος της ΔΕΘ, επιτάσσει. Συν τοις άλλοις, ίσως για κάποιους τα όσα είπε να ακούστηκαν σαν ένας φιλελεύθερος λαϊκισμός, που επίσης χαϊδεύει αυτιά, απλώς αυτά ανήκουν σε διαφορετικά κεφάλια πιθανότατα. Ασφαλως και το κυριότερο πρόβλημα των ελληνικών ΑΕΙ και ΤΕΙ δεν είναι οι αφίσες της ΔΑΠ ενώ σήμερα τουλάχιστον, ο ρόλος των φοιτητικών παρατάξεων στη διοίκηση, με βάση τον ισχύοντα νόμο, είναι αρκετά κολοβωμένος έως ασήμαντος αλλά προφανώς όλα αυτά συνδέονται με την παγιωμένη στο φιλελεύθερο χώρο ιδεοληψία πως για το χάλι των ελληνικών ανώτερων και ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων φταίει το ότι η ΠΑΣΠ πάει στα μπουζούκια και η ΔΑΠ στο Μπάνσκο, μια ιδεοληψία που αφήνει στο απυρόβλητο μάλλον, τους βασικότερους υπευθύνους της κατάστασης που επικρατεί στο χώρο της ανώτατης παιδείας, καθηγητές και πρυτάνεις που ασκούν διδακτικό και διοικητικό έργο και η εξαπόλυση πυρών προς τις -οπωσδήποτε πολλά αμαρτήματα φέρουσες- φοιτητικές παρατάξεις είναι ένας εύκολος τρόπος να αποφευχθεί η συζήτηση για τις δικές τους αβελτηρίες. Συνέχεια