Και η εθνική συνείδηση;

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

«Σαν μέλη του λαού αυτού, ανήκουμε στην Ευρώπη γεωγραφικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, συμμετέχουμε στη ζωή της, πάσχουμε μαζί της, χανόμαστε μαζί της και σωζόμαστε, αν σωζόμαστε, πάλι μαζί της». Το γράφει ο Γιώργος Θεοτοκάς, στο κείμενό του «Εθνική Συνείδηση», γραμμένο τη δεκαετία του ΄40. Ειρήσθω εν παρόδω: καλό απόσπασμα για θέμα έκθεσης ιδεών στις επόμενες πανελλαδικές. Καλό ακόμη και για διαγωνισμό έκθεσης ιδεών στους τριακόσιους εθνοπατέρες. Θα γελάμε για καιρό. Ο Θεοτοκάς, από την άλλη πλευρά, όχι μόνον παραδέχεται την ύπαρξη της «πολυσύνθετης και πλατύχωρης ιδιαίτερης παράδοσής μας», αλλά την επεξεργάζεται και στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του. Αποδέχεται ακόμη και τις πιο κλειστοφοβικές πτυχές της, όπως είναι η Ορθοδοξία, που οι σημερινοί ευρωπαϊστές την απορρίπτουν σε αγαθή σύμπνοια με την Αριστερά. Και δεν θεωρεί σε καμιά στιγμή ότι η «ιδιαιτερότητά» μας συγκρούεται με την Ευρώπη. Το αντίθετο μάλιστα.

Κατ’ αρχάς, να σημειώσω ότι ο συγγραφέας γράφει έχοντας πλήρη συνείδηση ότι οι μεγάλοι πυλώνες που οργάνωσαν την Εθνική Συνείδηση του σύγχρονου ελληνισμού έχουν ηττηθεί. Ηττήθηκε η Μεγάλη Ιδέα, απέτυχε η προσπάθεια του Μεταξά για τη δημιουργία του Γ΄ Ελληνικού Πολιτισμού, η κοινότητα που δημιουργήθηκε την 28η Οκτωβρίου πνίγηκε στο αίμα του Εμφυλίου μερικά χρόνια μετά. Στην πραγματικότητα, όταν ο Θεοτοκάς μιλάει για την Ευρώπη δείχνει τον νέο ισχυρό πυλώνα της Εθνικής Συνείδησης. Τι μεσολάβησε από τη δεκαετία του πενήντα έως σήμερα; Πώς η Εθνική Συνείδηση παραδόθηκε άοπλη και ανυπεράσπιστη στους αμόρφωτους σαλεμένους του εθνικολαϊκισμού; Πώς από έρεισμα συλλογικής δημιουργίας έγινε μούντζα, βρισιά, ανάθεμα, καβγάς για τους σημαιοφόρους στα δημοτικά;

Συνέχεια

Οι ενοχές της Δεξιάς

 
ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Απολογητική απέναντι στο παρελθόν της, ενοχική καθότι νικήτρια του Εμφυλίου, η πολιτική Δεξιά απαξίωσε να ασχοληθεί με τον πνευματικό κόσμο. Δεν είχε το έμψυχο υλικό; Ενας από τους ισχυρότερους μύθους της μεταπολίτευσης είναι ότι δεν υπήρχαν «δεξιοί» διανοούμενοι ή εν πάση περιπτώσει διανοούμενοι που δεν ήσαν στρατευμένοι ή συνοδοιπόροι της Αριστεράς. «Δεν μπορεί, κι αυτός ο Σεφέρης αριστερός είναι για να τον μελοποίησε ο Θεοδωράκης». Απλώς όσοι δεν ήσαν αριστεροί δεν εμφανίζονταν στα μπαλκόνια ούτε υπέγραφαν διακηρύξεις υποστήριξης κομμάτων πριν από τις εκλογές. Ο Χατζιδάκις, αν και θαυμαστής και προσωπικός φίλος του Καραμανλή, συγκρούστηκε όσο κανένας άλλος με τη Νέα Δημοκρατία ως διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος. Ομως οι ευθύνες της μη αριστερής διανόησης για την επικυριαρχία της Αριστεράς στον πνευματικό κόσμο είναι μεγάλες. Συνέχεια

Ελληνες φιλοευρωπαϊστές και “φιλοευρωπαϊστές”

 

Πολλοί Ελληνες “φιλοευρωπαϊστές” που μεγάλωσαν με την ιδέα της καλής, ανθρωπιστικής και γενναιόδωρης ΕΕ, της οιονεί ομοσπονδίας που θα γινόταν φάρος για τον υπόλοιπο κόσμο και θα αντέγραφαν όλοι το απαράμιλλο μοντέλο μας, είναι πάρα πολύ στενοχωρημένοι γι’αυτό που αντικρύζουν σήμερα. Είναι αλήθεια ότι η ΕΕ δοκιμάζει σοβαρότατες αναταράξεις και αντιμετωπίζει προκλήσεις υπαρξιακής φύσης. Και πράγματι η σημερινή ενωμένη Ευρώπη απέχει παρασάγγας απ’αυτά που οι “φιλοευρωπαϊστές” και οι γνήσιοι φιλοευρωπαϊστές (χωρίς εισαγωγικά αυτήν την φορά) περίμεναν/πίστευαν/ήλπιζαν πριν από 10 ή 20 χρόνια. Η διαφορά είναι ότι οι Ελληνες φιλοευρωπαϊστές (χωρίς εισαγωγικά) εκτιμούν την ΕΕ γι’αυτό που είναι, χωρίς να την εξιδανικεύουν, σ’έναν εξαιρετικά ανταγωνιστικό κόσμο και σε μια εντελώς νέα εποχή. Και την βλέπουν ως κοινό ευρωπαϊκό σπίτι, μαζί με τις προφανείς αδυναμίες της – ένα ατελές οικοδόμημα στην Γηραιά Ηπειρο που επινόησε το εθνικό κράτος και από την δεκαετία του 1950 δίνει σκληρή μάχη με τον εαυτό της. Συνέχεια

Πρασινομπλέ κοκκορομαχίες.

 

του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Αυτές τις μέρες παρακολούθησα κι εγώ, όπως οι περισσότεροι εξ ημών, τις συζητήσεις στο διαδικτυακό μας καφενείο, ήτοι στα ΜΚΔ, αναφορικά με τη σημαία, την Κεραμέως λίγο πρωτύτερα, την υπόθεση Γεωργίου, την ενδεχόμενη υποψηφιότητα Καμίνη για την ηγεσία της ΔΗΣΥ.

Παρατήρησα ιδιαιτέρως τους διαλόγους που αναπτύχθηκαν μεταξύ ανθρώπων που ανήκουν στο χώρο της ΚεντροΑριστεράς και ανθρώπων που ανήκουν ή που προτίθενται να ενισχύσουν την Νέα Δημοκρατία. Η ουσία των διαλόγων μικρή σημασία είχε. Στάθηκα σε κάτι άλλο, και φυσικά με τη μανία του ιστορικού ερευνητή και μελετητή, βρήκα γρήγορα το ανάλογό του στο παρελθόν.

Πρόσεξα πως στους διαλόγους, αργά ή γρήγορα, η κουβέντα γύριζε στο παρελθόν με αποτέλεσμα, άνθρωποι που ανήκουν -θεωρητικά πάντα- στη σφαίρα του ίδιου τόξου, να ξιφουλκούν για το αν ο Ανδρέας ή ο Κώστας Καραμανλής ευθύνεται για το χρέος, για το αν ο Γιώργος Παπανδρέου ή ο Αντώνης Σαμαράς γλίτωσαν τη χώρα από τα βράχια, για να φτάσουν στα Ιουλιανά του 1965, ή στις συγκρούσεις Βενιζέλου-Γούναρη ή Τρικούπη-Δηλιγιάννη. Φυσικά, δεν έμαθα τώρα πως η παρελθοντολογία αποτελεί εθνικό τρόπο μελέτης και πολιτικής συζήτησης στη χώρα μας. Ούτε πως στη πολιτική μας αντίληψη θα πρέπει να ψηφίσουμε τη Φώφη Γεννηματά πχ για όσα καλά έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου, ακόμη κι αν δεν μας πείθει η ίδια ή να μην ψηφίσουμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη εξαιτίας των δεινών που προκάλεσε η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, ακόμη κι αν ο ίδιος μας πείθει.

Συνέχεια

Η σκοτεινή όψη της πολιτικής ορθότητας

 

Της Beatrix Kiddo

Η δημοσιογράφος Λώρη Κέζα της εφημερίδας « Το Βήμα» είναι η δεύτερη μετά τη Σώτη Τριανταφύλλου που δέχεται τα πυρά του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι και της Ένωσης Ουμανιστών Ελλάδος και μάλιστα με υποβολή μηνυτήριας αναφοράς κατά της. Ποιο ήταν το ατόπημα της δημοσιογράφου και προηγουμένως της συγγραφέως;  Άσκησαν κριτική κατά των κοινωνικών προεκτάσεων της εξάπλωσης του Ισλάμ στη Δύση και για το λόγο αυτό κατηγορήθηκαν ως ισλαμοφοβικές.

Βέβαια, αυτά που ισχυρίζονται οι δύο αρθρογράφοι δεν είναι άγνωστα, ούτε αποτελούν παραπληροφόρηση. Μία περιήγηση στο Διαδίκτυο σε σοβαρές ιστοσελίδες, η παρακολούθηση σχετικών docymantaires, η ανάγνωση σχετικής επιστημονικής βιβλιογραφίας, ακόμη και ο αγώνας των μουσουλμάνων ακτιβιστριών επιβεβαιώνουν του λόγου τους το αληθές.

Το μικρό αυτό κείμενο δεν θα ασχοληθεί επομένως με τα αυταπόδεικτα. Αντιθέτως θα ασχοληθεί με τον εκτροχιασμό του φαινομένου που ονομάζεται «πολιτική ορθότητα» σε πλήρη και αμιγή φασισμό υπό το κάλυμμα του σεβασμού της πολυπολιτισμικότητας. Ο εκτροχιασμός αυτός έχει δύο σοβαρές συνέπειες.

Η πρώτη είναι η προφανής: Τη λογοκρισία και την καταπίεση της ελευθερίας της εκφράσεως. Η κοινωνία μπαίνει σε μία καινούργια φάση ενός καλυμμένου φασισμού, όπου όχι απλώς η διαφορετική γνώμη, αλλά ακόμα και η αποδεδειγμένη με γεγονότα γνώμη, καθίσταται  όχι απλώς μεμπτή, αλλά ποινικά καταδικαστέα. Με εφόδια έναν αντιρατσιστικό νόμο χωρίς σαφή όρια, και μία κατηγορία περί –φοβίας, όπου ως πρώτο συνθετικό μπορεί να τεθεί οποιαδήποτε κατηγοριοποίηση, ο πολίτης δε μπορεί καν να υπερασπιστεί το αυτονόητο δικαίωμά του στην έκφραση. Συνέχεια

Μη ρωτάς πώς συνεργάζεται ο Αλέξης με τον Πάνο, αλλά ρώτα πώς συνεργάζεται ο Πάνος με τον Αλέξη

 

του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Είμαι βέβαιος πως δεν υπάρχει κανείς, στοιχειωδώς σοβαρός άνθρωπος, που να τρέφει την παραμικρή εκτίμηση για τον Πάνο -πάντα με μικρό κ- καμμένο. Ακόμη κι η απλή αναφορά στους λόγους για τους οποίους ουδείς (σοβαρός, το τονίζω), δεν εκτιμά τον Πάνο, κρίνεται νομίζω περιττή.

Ο Πάνος -πάντα με μικρό κ- καμμένος, καθ’ όλην την μακράν διάρκεια της κοινοβουλευτικής του πορείας, έχει δώσει τα προσήκοντα δείγματα γραφής ώστε η άποψη που διαμορφώθηκε γύρω από την πολιτική του παρουσία, να είναι αυτή που είναι. Φυσικά, η περίοδος της δεκαετίας που διανύουμε, ανέδειξε έτι περισσότερο το ήθος, τον πολιτικό πολιτισμό και την χαρισματική πολιτική παρουσία του ανδρός.

Γνωστά όλα αυτά και ως εδώ καλά. Όμως, υπάρχει ένα ζήτημα. Πολύ συχνά, σχεδόν μόνιμα, μετά από κάθε κατόρθωμα του ΥΠΕΘΑ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεν λείπουν εκείνοι, συνήθως εξ αριστερών ή Κεντροαριστερών ορμώμενοι, που θα σχολιάσουν με θλίψη το ακατανόητο όσο και αισχρό, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας να συνεργάζονται, και μάλιστα ανέφελα, με έναν τύπο σαν τον Πάνο. Μια απορία, που δεν σχετίζεται μόνο με το πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς να τακιμιάζει με έναν ακροδεξιό πολιτικό σχηματισμό όπως είναι οι ΑΝΕΛ, και που ασφαλώς μια προσεκτική μελέτη της πολιτικής Ιστορίας θα έδειχνε πως κάτι τέτοιο, ίσως δεν φαντάζει συχνό, ωστόσο δεν είναι άτοπο, αλλά και που εστιάζει στο πώς δύναται ο Αλέξης Τσίπρας να έχει αναπτύξει με τον Πάνο σχέση ανάλογη με εκείνη που αναπτύσσουν τα οπίσθια με το εσώρουχο, χωρίς μάλιστα να έχουν αποσαφηνιστεί οι ρόλοι εκάστου.

Το ζήτημα που τίθεται έγκειται στο γεγονός ότι η έκφραση αυτού του είδους των αποριών, υποδηλώνει πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι κάτι καλύτερο, κάτι ανώτερο από τον Πάνο -πάντα με μικρό κ- καμμένο, διαθέτει ηθικές αρετές και χαρίσματα (ίσως και το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα) που ο συνεταίρος του δεν έχει. Συνέχεια

Ο συνδικαλιστικός κοτζαμπασισμός του κυρίου Λουράντου

του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Το 1935, ο ναύαρχος Χατζηκυριάκος (πατέρας του μεγάλου ζωγράφου Χατζηκυριάκου-Γκίκα), αν και υπήρχαν αρκετές σοβαρές ενδείξεις ότι προετοιμάζεται κίνημα από τους βενιζελικούς, υποστήριζε πως αποκλείεται να συνέβαινε το παραμικρό, τουλάχιστον όσον αφορούσε το Πολεμικό Ναυτικό γιατί «τα κλειδιά του ναύσταθμου (όπου ναυλοχούσε ο ελληνικός στόλος) τα έχω στο τσεπάκι του γιλέκου μου». Η πραγματικότητα έδειξε πως έωλη ήταν αυτή η έπαρση, άσχετα αν το κίνημα για άλλους λόγους, δεν επεκράτησε.

Την ίδια αντίληψη κατά την εκτίμησή μου, εκπροσωπούσε ο κύριος Λουράντος των φαρμακοποιών. Δεν είναι οι πολιτικές του πεποιθήσεις, αν υποθέσουμε πως διαθέτει τέτοιες, ούτε η στήριξη του, έμπρακτη και παθιασμένη, προς τον ΣΥΡΙΖΑ με ό,τι αυτή συνεπάγεται, ούτε καν τέλος το γεγονός ότι οι απόψεις του σχετικά με τις όποιες αλλαγές ήθελε να επιφέρει η προηγούμενη κυβέρνηση ως προς τον τρόπο λειτουργίας των φαρμακείων, των ΜΗΣΥΦΑ κλπ, αποπνέουν συντεχνιακή μούχλα της χειρότερης μορφής, το σημαντικό.

Συνέχεια

Οι «μεταρρυθμισταί»

 

Λόγω της φασαρίας που έχει γίνει με τους συμβασιούχους της καθαριότητας και της εικόνας που βλέπω καθημερινά στην πόλη, αποφάσισα να ψάξω να δω ποιά η γνώμη-πρόταση των κομμάτων και των αρμοδίων της τοπικής αυτοδιοίκησης για το θέμα.

Ας ξεκινήσουμε από την καθ’ ύλην αρμόδια τοπική αυτοδιοίκηση.
Ο κ. Καμίνης έβγαλε μια ανακοίνωση στην οποία, λίγο έως πολύ, αναφέρει ότι ο ίδιος δεν φταίει για το πρόβλημα, αλλά η κυβέρνηση, αναγνωρίζει τις συνέπειες στην πόλη του, ιδίως κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου και κατέληξε ζητώντας προσλήψεις προσωπικού.
Ο κ. Μπουτάρης, επίσης επέρριψε την ευθύνη στην κυβέρνηση απολογούμενος πως «η μονιμοποίηση δεν εξαρτάται από εμάς» και πρόσθεσε πως οι ίδιοι (δήμαρχοι) κάνανε ό,τι μπορούσαν για το θέμα. Όσον αφορά το θέμα των ιδιωτών στην καθαριότητα, το χαρακτήρισε «άκαιρο».
Ο κ. Πατούλης, ως πρόεδρος της ΚΕΔΕ, τάχθηκε ανοιχτά υπέρ των συμβασιούχων (αλίμονο).

Για να δούμε και τις απόψεις-προτάσεις των κομμάτων.

Από τα εντός του κοινοβουλίου, η ΝΔ σε ανακοίνωσή της επιρρίπτει τις ευθύνες για την κατάσταση στην κυβέρνηση και ζητά από αυτή να βρει τρόπο να πληρωθούν οι εργαζόμενοι.
Η Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), επίσης, ρίχνει τις ευθύνες στη κυβέρνηση, μιλά για εμπαιγμό των εργαζομένων και αγωνιά για τα δεδουλευμένα τους.
Η Ένωση Κεντρώων ρίχνει και αυτή τις ευθύνες στην κυβέρνηση, στηρίζει την πληρωμή των δεδουλευμένων και προτείνει να μην γίνει καμία ανανέωση σύμβασης εάν πρώτα δεν αποφασίζει η Βουλή.
Το Ποτάμι, αφού και αυτό με τη σειρά του επιρρίπτει τις ευθύνες για το αλαλούμ στην κυβέρνηση, προτείνει την καταβολή των δεδουλευμένων τους, καταθέτει και δύο προτάσεις για να πάψει η «ομηρεία των συμβασιούχων» α. άμεση αλλαγή από την κυβέρνηση στο σύστημα προσλήψεων και κατάθεση καταλόγου από τους δήμους στο ΑΣΕΠ με τις εν λόγω θέσεις, το οποίο (ΑΣΕΠ), θα προχωρήσει σε ανοικτό διαγωνισμό για την κάλυψη των εν λόγω θέσεων με επιπλέον μοριοδότηση στους σημερινούς συμβασιούχους, β. καμία σύμβαση ορισμένου χρόνου δεν μετατρέπεται σε αορίστου. Οι Δήμοι που αντιμετωπίζουν πρόβλημα λόγω μη επάρκειας του προσωπικού τους κατά το τρίμηνο ολοκλήρωσης της διαγωνιστικής διαδικασίας από το ΑΣΕΠ μπορούν να προχωρήσουν στη σύναψη συμβάσεων τρίμηνης μέγιστης διάρκειας, οι οποίες λύονται αυτοδικαίως με την ολοκλήρωση της διαγωνιστικής διαδικασίας από το ΑΣΕΠ.

Από τα κόμματα εκτός κοινοβουλίου προτάσεις υπάρχουν από τη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ, που προβλέπει απεμπλοκή της κεντρικής διοίκησης από τα οικονομικά των δήμων. Οι Δήμοι θα πορεύονται με όσα εισπράττουν από τα δημοτικά τέλη. Οι υπάλληλοι των Δήμων θα είναι δημοτικοί υπάλληλοι, όχι δημόσιοι. Για να πάρει μέρος στις εκλογές ένας υποψήφιος δήμαρχος οφείλει να έχει καταθέσει αναλυτικό προϋπολογισμό για τις υπηρεσίες που θα προσφέρει στους πολίτες και για το κόστος τους (θα περιλαμβάνεται και η αμοιβή του), ο οποίος θα είναι δεσμευτικός. Ετήσια παρέκκλιση άνω του 5% συνεπάγεται αυτόματα έκπτωση από το αξίωμα. Άρα οι δημότες θα ξέρουν ποιο θα είναι το κόστος συλλογής των απορριμμάτων και πώς θα γίνεται αυτό. Συνέχεια

Ο Καλύβας, η χούντα και η Δημόσια Ιστορία.

 

του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Υποθέτω πως λίγοι είναι εκείνοι που είτε μέσω των social media είτε απλώς μέσα από αναρτήσεις, άρθρα, απαντήσεις και κόντρα απαντήσεις δεν ενημερώθηκαν (ή έστω «ενημερώθηκαν») για τη συζήτηση που προκάλεσε το άρθρο του καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης κ. Στάθη Καλύβα στην Καθημερινή γύρω από την κληρονομιά που άφησε πίσω της η χούντα. Άναψαν και κόρωσαν τα πληκτρολόγια με πολλούς να κατηγορούν τον καθηγητή ότι επιχειρεί να ξεπλύνει τη χούντα, άλλους να του αποδίδουν απόπειρα άρθρωσης νέου πολιτικού αφηγήματος και να το συνδέουν ( ; ) με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πολλούς, ίσως τους περισσότερους να του αποδίδουν φιλοχουντισμό και κάποιους άλλους, αισθητά λιγότερους, να προσπαθούν να ασκήσουν την όποια κριτική τους με μετριοπάθεια και ψυχραιμία.

Πρώτα πρώτα να πω το εξής. Δεν είμαι με τον Στάθη Καλύβα. Από όσα κείμενά του -επιστημονικά- έχω διαβάσει στα ελληνικά, ξεχωρίζω μόνο τρία: Ένα στο συλλογικό «Μέτα τον Πόλεμο», ένα στο επίσης συλλογικό «Νότια Πελοπόννησος 1940-1950» και τέλος τα δύο κείμενα του στο επίσης συλλογικό «Ανορθόδοξοι Πόλεμοι». Ούτε οι «Θρίαμβοι» ούτε πολύ περισσότερο τα «Εμφύλια Πάθη» με ενθουσίασαν, θα μπορούσα να αναπτύξω γιατί αλλά θεωρώ πως δεν είναι της παρούσης. Με δυο λόγια, απέχω αρκετά από το να θεωρώ «Πάπα» της σύγχρονης νεοελληνικής ιστοριογραφίας τον Στάθη Καλύβα. Κατά συνέπεια, θα περίμενε κανείς πως θα ήμουν από εκείνους που επισημαίνοντας τις αδυναμίες του άρθρου του, θα τον καταδίκαζα, ή τουλάχιστον δεν θα τον υποστήριζα. Συνέχεια

Ο οξύμωρος κύριος Γαβρόγλου

 

Ο κύριος Γαβρόγλου ζητάει ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου,που ψήφισαν 250 βουλευτές,γιατί θεωρεί ότι βλάπτει την λειτουργία των ανώτατων σχολών
Δικαίωμά του,θεσμικω τω τρόπω βέβαια είναι,η λογική του στέκει όμως;; Όχι.

Επί αυτής είναι δικαίωμά μας να κρίνουμε ,ότι τα πανεπιστήμια δεν μπορεί να είναι άντρα ιδεολογικού μίσους και εκτόνωσης,που οδηγεί σε αναρχία και εισβολής παρανομίας κάθε είδους.

Στο ΑΠΘ έχουμε πώληση και χρήση ναρκωτικών,θάνατο από χρήση ναρκωτικών και φόβο,εξαιτίας ατόμων που βρίσκονται στο πανεπιστήμιο, χωρίς να ανήκουν στον χώρο. Στα πανεπιστήμια,καθηγητές δέρνονται, προπηλακίζονται, απειλούνται, χτίζονται οι τοίχοι των γραφείων τους, οι χώροι στα πανεπιστήμια αποτελούν χώρους μολύνσεων και αναρχίας.

Το οξύμωρο βρίσκεται στο ότι,ενώ ο κύριος Γαβρόγλου,κάνει χρήση της θεσμικής του ιδιότητας,για να επιβάλλει την άποψή του,κατά του νόμου Διαμαντοπούλου,,δεν ζητά όμως την θεσμική αντιμετώπιση των προβλημάτων, που του αναφέρουν οι φοιτητές του ΑΠΘ,ζητώντας θεσμική παρέμβαση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων,αλλά,
Ζητά την ύπαρξη ενός ρωμαλέου (κατά την δική του έκφραση) φοιτητικού κινήματος για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, δηλαδή ζητά την εξωθεσμική αντιμετώπιση των προβλημάτων, αναθέτοντας στους φοιτητές τον ρόλο άλλων θεσμικών οργάνων της πολιτείας.

Συνέχεια