Ο συνδικαλιστικός κοτζαμπασισμός του κυρίου Λουράντου

του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Το 1935, ο ναύαρχος Χατζηκυριάκος (πατέρας του μεγάλου ζωγράφου Χατζηκυριάκου-Γκίκα), αν και υπήρχαν αρκετές σοβαρές ενδείξεις ότι προετοιμάζεται κίνημα από τους βενιζελικούς, υποστήριζε πως αποκλείεται να συνέβαινε το παραμικρό, τουλάχιστον όσον αφορούσε το Πολεμικό Ναυτικό γιατί «τα κλειδιά του ναύσταθμου (όπου ναυλοχούσε ο ελληνικός στόλος) τα έχω στο τσεπάκι του γιλέκου μου». Η πραγματικότητα έδειξε πως έωλη ήταν αυτή η έπαρση, άσχετα αν το κίνημα για άλλους λόγους, δεν επεκράτησε.

Την ίδια αντίληψη κατά την εκτίμησή μου, εκπροσωπούσε ο κύριος Λουράντος των φαρμακοποιών. Δεν είναι οι πολιτικές του πεποιθήσεις, αν υποθέσουμε πως διαθέτει τέτοιες, ούτε η στήριξη του, έμπρακτη και παθιασμένη, προς τον ΣΥΡΙΖΑ με ό,τι αυτή συνεπάγεται, ούτε καν τέλος το γεγονός ότι οι απόψεις του σχετικά με τις όποιες αλλαγές ήθελε να επιφέρει η προηγούμενη κυβέρνηση ως προς τον τρόπο λειτουργίας των φαρμακείων, των ΜΗΣΥΦΑ κλπ, αποπνέουν συντεχνιακή μούχλα της χειρότερης μορφής, το σημαντικό.

Συνέχεια

Οι «μεταρρυθμισταί»

 

Λόγω της φασαρίας που έχει γίνει με τους συμβασιούχους της καθαριότητας και της εικόνας που βλέπω καθημερινά στην πόλη, αποφάσισα να ψάξω να δω ποιά η γνώμη-πρόταση των κομμάτων και των αρμοδίων της τοπικής αυτοδιοίκησης για το θέμα.

Ας ξεκινήσουμε από την καθ’ ύλην αρμόδια τοπική αυτοδιοίκηση.
Ο κ. Καμίνης έβγαλε μια ανακοίνωση στην οποία, λίγο έως πολύ, αναφέρει ότι ο ίδιος δεν φταίει για το πρόβλημα, αλλά η κυβέρνηση, αναγνωρίζει τις συνέπειες στην πόλη του, ιδίως κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου και κατέληξε ζητώντας προσλήψεις προσωπικού.
Ο κ. Μπουτάρης, επίσης επέρριψε την ευθύνη στην κυβέρνηση απολογούμενος πως «η μονιμοποίηση δεν εξαρτάται από εμάς» και πρόσθεσε πως οι ίδιοι (δήμαρχοι) κάνανε ό,τι μπορούσαν για το θέμα. Όσον αφορά το θέμα των ιδιωτών στην καθαριότητα, το χαρακτήρισε «άκαιρο».
Ο κ. Πατούλης, ως πρόεδρος της ΚΕΔΕ, τάχθηκε ανοιχτά υπέρ των συμβασιούχων (αλίμονο).

Για να δούμε και τις απόψεις-προτάσεις των κομμάτων.

Από τα εντός του κοινοβουλίου, η ΝΔ σε ανακοίνωσή της επιρρίπτει τις ευθύνες για την κατάσταση στην κυβέρνηση και ζητά από αυτή να βρει τρόπο να πληρωθούν οι εργαζόμενοι.
Η Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), επίσης, ρίχνει τις ευθύνες στη κυβέρνηση, μιλά για εμπαιγμό των εργαζομένων και αγωνιά για τα δεδουλευμένα τους.
Η Ένωση Κεντρώων ρίχνει και αυτή τις ευθύνες στην κυβέρνηση, στηρίζει την πληρωμή των δεδουλευμένων και προτείνει να μην γίνει καμία ανανέωση σύμβασης εάν πρώτα δεν αποφασίζει η Βουλή.
Το Ποτάμι, αφού και αυτό με τη σειρά του επιρρίπτει τις ευθύνες για το αλαλούμ στην κυβέρνηση, προτείνει την καταβολή των δεδουλευμένων τους, καταθέτει και δύο προτάσεις για να πάψει η «ομηρεία των συμβασιούχων» α. άμεση αλλαγή από την κυβέρνηση στο σύστημα προσλήψεων και κατάθεση καταλόγου από τους δήμους στο ΑΣΕΠ με τις εν λόγω θέσεις, το οποίο (ΑΣΕΠ), θα προχωρήσει σε ανοικτό διαγωνισμό για την κάλυψη των εν λόγω θέσεων με επιπλέον μοριοδότηση στους σημερινούς συμβασιούχους, β. καμία σύμβαση ορισμένου χρόνου δεν μετατρέπεται σε αορίστου. Οι Δήμοι που αντιμετωπίζουν πρόβλημα λόγω μη επάρκειας του προσωπικού τους κατά το τρίμηνο ολοκλήρωσης της διαγωνιστικής διαδικασίας από το ΑΣΕΠ μπορούν να προχωρήσουν στη σύναψη συμβάσεων τρίμηνης μέγιστης διάρκειας, οι οποίες λύονται αυτοδικαίως με την ολοκλήρωση της διαγωνιστικής διαδικασίας από το ΑΣΕΠ.

Από τα κόμματα εκτός κοινοβουλίου προτάσεις υπάρχουν από τη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ, που προβλέπει απεμπλοκή της κεντρικής διοίκησης από τα οικονομικά των δήμων. Οι Δήμοι θα πορεύονται με όσα εισπράττουν από τα δημοτικά τέλη. Οι υπάλληλοι των Δήμων θα είναι δημοτικοί υπάλληλοι, όχι δημόσιοι. Για να πάρει μέρος στις εκλογές ένας υποψήφιος δήμαρχος οφείλει να έχει καταθέσει αναλυτικό προϋπολογισμό για τις υπηρεσίες που θα προσφέρει στους πολίτες και για το κόστος τους (θα περιλαμβάνεται και η αμοιβή του), ο οποίος θα είναι δεσμευτικός. Ετήσια παρέκκλιση άνω του 5% συνεπάγεται αυτόματα έκπτωση από το αξίωμα. Άρα οι δημότες θα ξέρουν ποιο θα είναι το κόστος συλλογής των απορριμμάτων και πώς θα γίνεται αυτό. Συνέχεια

Ο Καλύβας, η χούντα και η Δημόσια Ιστορία.

 

του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Υποθέτω πως λίγοι είναι εκείνοι που είτε μέσω των social media είτε απλώς μέσα από αναρτήσεις, άρθρα, απαντήσεις και κόντρα απαντήσεις δεν ενημερώθηκαν (ή έστω «ενημερώθηκαν») για τη συζήτηση που προκάλεσε το άρθρο του καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης κ. Στάθη Καλύβα στην Καθημερινή γύρω από την κληρονομιά που άφησε πίσω της η χούντα. Άναψαν και κόρωσαν τα πληκτρολόγια με πολλούς να κατηγορούν τον καθηγητή ότι επιχειρεί να ξεπλύνει τη χούντα, άλλους να του αποδίδουν απόπειρα άρθρωσης νέου πολιτικού αφηγήματος και να το συνδέουν ( ; ) με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πολλούς, ίσως τους περισσότερους να του αποδίδουν φιλοχουντισμό και κάποιους άλλους, αισθητά λιγότερους, να προσπαθούν να ασκήσουν την όποια κριτική τους με μετριοπάθεια και ψυχραιμία.

Πρώτα πρώτα να πω το εξής. Δεν είμαι με τον Στάθη Καλύβα. Από όσα κείμενά του -επιστημονικά- έχω διαβάσει στα ελληνικά, ξεχωρίζω μόνο τρία: Ένα στο συλλογικό «Μέτα τον Πόλεμο», ένα στο επίσης συλλογικό «Νότια Πελοπόννησος 1940-1950» και τέλος τα δύο κείμενα του στο επίσης συλλογικό «Ανορθόδοξοι Πόλεμοι». Ούτε οι «Θρίαμβοι» ούτε πολύ περισσότερο τα «Εμφύλια Πάθη» με ενθουσίασαν, θα μπορούσα να αναπτύξω γιατί αλλά θεωρώ πως δεν είναι της παρούσης. Με δυο λόγια, απέχω αρκετά από το να θεωρώ «Πάπα» της σύγχρονης νεοελληνικής ιστοριογραφίας τον Στάθη Καλύβα. Κατά συνέπεια, θα περίμενε κανείς πως θα ήμουν από εκείνους που επισημαίνοντας τις αδυναμίες του άρθρου του, θα τον καταδίκαζα, ή τουλάχιστον δεν θα τον υποστήριζα. Συνέχεια

Ο οξύμωρος κύριος Γαβρόγλου

 

Ο κύριος Γαβρόγλου ζητάει ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου,που ψήφισαν 250 βουλευτές,γιατί θεωρεί ότι βλάπτει την λειτουργία των ανώτατων σχολών
Δικαίωμά του,θεσμικω τω τρόπω βέβαια είναι,η λογική του στέκει όμως;; Όχι.

Επί αυτής είναι δικαίωμά μας να κρίνουμε ,ότι τα πανεπιστήμια δεν μπορεί να είναι άντρα ιδεολογικού μίσους και εκτόνωσης,που οδηγεί σε αναρχία και εισβολής παρανομίας κάθε είδους.

Στο ΑΠΘ έχουμε πώληση και χρήση ναρκωτικών,θάνατο από χρήση ναρκωτικών και φόβο,εξαιτίας ατόμων που βρίσκονται στο πανεπιστήμιο, χωρίς να ανήκουν στον χώρο. Στα πανεπιστήμια,καθηγητές δέρνονται, προπηλακίζονται, απειλούνται, χτίζονται οι τοίχοι των γραφείων τους, οι χώροι στα πανεπιστήμια αποτελούν χώρους μολύνσεων και αναρχίας.

Το οξύμωρο βρίσκεται στο ότι,ενώ ο κύριος Γαβρόγλου,κάνει χρήση της θεσμικής του ιδιότητας,για να επιβάλλει την άποψή του,κατά του νόμου Διαμαντοπούλου,,δεν ζητά όμως την θεσμική αντιμετώπιση των προβλημάτων, που του αναφέρουν οι φοιτητές του ΑΠΘ,ζητώντας θεσμική παρέμβαση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων,αλλά,
Ζητά την ύπαρξη ενός ρωμαλέου (κατά την δική του έκφραση) φοιτητικού κινήματος για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, δηλαδή ζητά την εξωθεσμική αντιμετώπιση των προβλημάτων, αναθέτοντας στους φοιτητές τον ρόλο άλλων θεσμικών οργάνων της πολιτείας.

Συνέχεια

Περί Χούντας

 

Σκέφτομαι, εντελώς συνειρμικά, εκείνη τη μερίδα των παπικών οι οποίοι ξεκίνησαν ένα debate με την αγιοποίηση του Ιούδα, εφόσον με τις ενέργειές του επιτάχυνε το θείο σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Είναι ένα θέμα που κατά καιρούς επανέρχεται στη σκέψη, αν σκεφτεί κανείς τις «Τρεις εκδοχές του Ιούδα» του Μπόρχες ή, ακόμη ακόμη και τον πιο πρόσφατο «Ιούδα» του Άμος Οζ. Το επιχείρημα εν ολίγοις συμπυκνώνεται στο ότι, αν ο Ιούδας δεν πρόδιδε τον Ιησού, δεν θα συνέβαινε η Σταύρωση, συνεπώς η οποία σωτηριολογική βάση θα ήταν έωλη και ανυπόστατη.

Στην ορθόδοξη θεολογία, απ’ όσο γνωρίζω, δόθηκε μια απάντηση η οποία, ως αντεπιχείρημα, βασίζεται στο θείο δώρο της ελεύθερης βούλησης, τουτέστιν ο Ιούδας έδρασε ως ελεύθερος άνθρωπος και όχι ως πιονι σε κάποια σκακιέρα με σκοπό και δράσεις εξ αρχής προσχεδιασμένα. Η επιφυλακτική, το λιγότερο, στάση της θεολογίας απέναντι στην αυστηρή αιτιοκρατική σχέση μεταξύ των γεγονότων, στη δική μου αντίληψη τουλάχιστον, σημαίνει ότι η νομοτέλεια δεν είναι οντότητα τελεσίδικη στην ιστορία. Υπάρχει το απρόβλεπτο, το αστάθμητο, το αναπάντεχο και το απρόσμενο που μόνο εκ των υστέρων μπορεί να καταγραφεί, να ιδωθεί, να αναλυθεί και να ερμηνευτεί. Σαφώς κάποια γεγονότα προηγούνται άλλων και, ως τέτοια, φέρουν μεγαλύτερο βάρος από τις υποθέσεις, αρκετά συχνά τα πρώτα ανοίγουν το δρόμο για τα επόμενα – τα πλέον εύφορα εδάφη βρίσκονται στα ίχνη κρυωμένης λάβας που προέρχεται από την ηφαιστειακή έκρηξη. Ξέρω ότι η θεολογία ενδεχομένως να μην εμπίπτει στα όρια της επιστημονικής μεθόδου για αρκετούς φίλους (παρόλα αυτά, τη βρίσκω ενδιαφέρουσα). Η απόλυτη νομοτέλεια, ωστόσο, κι αυτό είναι το επιχείρημα, θέτει στενά περιθώρια στην ερμηνεία.

Συνέχεια

Η ΝΔ διαχωρίζει τη θέση της από τη συγκέντρωση “Παραιτηθείτε”

 

Από το Γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση: 

 

«Η Νέα Δημοκρατία έχει διευκρινίσει ότι δεν συμμετέχει στη διοργάνωση της αυριανής συγκέντρωσης διαμαρτυρίας “ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ” στην Πλατεία Συντάγματος.

Θεωρούμε, όμως, απαράδεκτες τις επιθέσεις που δέχονται όσοι πρωτοστατούν σε αυτήν την πρωτοβουλία.

Είναι αυτονόητο το δικαίωμα των πολιτών να οργανώνουν συγκεντρώσεις και να εκφράζουν τις απόψεις τους με δημοκρατικό τρόπο». Συνέχεια

Δημοκρατικές κατακτήσεις του Γκρεκοπίθηκου

 

Το ζήτημα δεν είναι το μέγεθος ή η αυστηρότητα της ποινής, αλλά το αν πρέπει να επιβληθεί ποινή. Μπορεί οι 80 ώρες κοινωνικής εργασίας να είναι βαριά ποινή για τρεις μαθητές γυμνασίου που πρωτοστάτησαν στην κατάληψη του σχολείου τους. Αυτό εξαρτάται από τα καθέκαστα της υπόθεσης, τα οποία ο απόμακρος παρατηρητής δεν μπορεί να τα γνωρίζει. Εγιναν συστηματικές καταστροφές κατά την κατάληψη; Εγιναν ξυλοδαρμοί, χειροδικίες και, γενικώς, χρησιμοποιήθηκε βία; Ηταν μεγάλο το κόστος των ζημιών; Ολα αυτά παίζουν τον ρόλο τους, φαντάζομαι.

Από τη στιγμή, όμως, που η Δικαιοσύνη έκρινε ενόχους τους νεαρούς καταληψίες, κάποια ποινή, έστω συμβολική, πρέπει να επιβληθεί. Και είναι προς το γενικό συμφέρον να επιβληθεί, γιατί η ποινή είναι το μόνο αποτρεπτικό μέσο απέναντι στο ανυπόφορο νταβατζιλίκι των καταλήψεων. Το οφείλει, ει μη τι άλλο, η Πολιτεία στα γαϊδούρια (μην παρεξηγείσαι, αναγνώστη – πρώτο γαϊδούρι εγώ) που πληρώνουν με τους φόρους τους το κόστος των καταστροφών, οι οποίες γίνονται πάντα ανεμπόδιστα και ατιμώρητα. Τα περί αντιμετώπισης του περιστατικού αυτού και παρόμοιων «εντός της σχολικής κοινότητας» είναι υποκριτικές μπουρδολογίες του υπουργείου. Κανείς διευθυντής, καθηγητής ή μαθητής δεν μπορεί να αντισταθεί στον τραμπουκισμό (και ιδίως αυτόν που κυκλοφορεί με το φωτοστέφανο της δήθεν ηθικής ανωτερότητας της Αριστεράς), αν δεν νιώθει ότι το κράτος στηρίζει το δίκιο του. Ας πάψουμε, επιτέλους, να παριστάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε τη διαφορά ανάμεσα στην επιείκεια και την ατιμωρησία, την ασυδοσία και την ελευθερία.

Την ίδια ατιμωρησία παρατηρούμε και στη Βουλή, μετά την αποκάλυψη των ευθυνών της φρουράς για τον φάκελο-βόμβα που τραυμάτισε σοβαρά τον Λουκά Παπαδήμο. Αφού για μερικές μέρες οι Αρχές ήσαν τόσο σαστισμένες ώστε ήταν αδύνατο να διακριβωθεί η διαδικασία ελέγχου, πληροφορηθήκαμε ότι –για φαντάσου!– οι αστυνομικοί της Βουλής όφειλαν να έχουν ελέγξει την αλληλογραφία και, επομένως, δική τους ήταν η ευθύνη. Ομως οι αρμόδιοι όχι μόνον δεν είχαν ελέγξει, αλλά είπαν και ψέματα από πάνω. Βέβαια, κάπου διάβασα ότι είχαν ελέγξει, όμως δεν είχαν εντοπίσει την εκρηκτική ύλη. Και λοιπόν; Αν ψεύδεσαι ότι το πακέτο δεν πέρασε ποτέ από τα χέρια σου, γιατί να σε πιστέψω όταν λες ότι το ήλεγξες και δεν βρήκες τίποτε; Συνέχεια

Οι «πολιτικές λύσεις» ως Windex

 

Στη γνωστή κωμωδία «Γάμος αλά ελληνικά», ο μπαμπάς-Πορτοκάλος είναι πεπεισμένος ότι το αντίδοτο για όλες τις παθήσεις είναι το θαυματουργό σπρέι Windex – κι ας είναι ένα απλό καθαριστικό τζαμιών. Κρυολόγησες; Ψεκάσου με Windex! Εβγαλε έρπη η κόρη του η Τούλα δύο ώρες πριν τη γαμήλια τελετή; Η λύση αυτονοήτως είναι το Windex!

Στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων το αντίστοιχο Windex είναι οι λεγόμενες «πολιτικές λύσεις». Διαφωνούν οι πιστωτές της Ελλάδας με τις 100 δόσεις; Δεν τρέχει τίποτα, θα το θέσουμε σε πολιτική βάση το ζήτημα. Εχουν ενστάσεις για την αυτόματη προστασία της ακίνητης περιουσίας ανθρώπων που χρωστούν στις τράπεζες; Μην ανησυχείτε – θα αναζητήσουμε πολιτική λύση του προβλήματος. Κι οσονούπω επίκειται η πολιτική λύση στο θέμα των συντάξεων.

Για «πολιτικές λύσεις» έχουμε ακούσει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια. Κατά κανόνα, πριν την έγκριση κάποιας δόσης που έχει κολλήσει λόγω των παγίως παράλογων (βεβαίως, βεβαίως) θέσεων των πιστωτών και η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση αναζητεί πολιτική λύση, προκειμένου να ξεπεραστούν οι αδικαιολόγητες (βεβαίως, βεβαίως) ενστάσεις της τρόικας. Αυτές τις μέρες, λόγου χάρη, αναζητείται πολιτική λύση στο θέμα των πλειστηριασμών, όπου η κυβέρνηση της Δεύτερη Φορά Αριστεράς δίνει σκληρή μάχη για το «κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του κοσμάκη».

Η έκφραση «πολιτικές λύσεις» χρήζει μιας υποτυπώδους εννοιολογικής ανάλυσης – των δύο συστατικών της, όπως και του συνόλου της φράσης. Μετά το 1981, «λύση» στην Ελλάδα πάντα σήμαινε επιθυμητή ή χαριστική λύση, μια διευθέτηση που να βολεύει τους διαμαρτυρόμενους. Λύσεις ως απάντηση σε «θεσμικά αιτήματα» (αλλά μονίμως οικονομικού περιεχομένου) διαφόρων συντεχνιών (ω του θαύματος, συνήθως στο Δημόσιο) ή ως ανακούφιση «ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων», με αρκούντως διασταλτική ερμηνεία αυτού του όρου. Λύσεις που ήταν παγίως βραχυπρόθεσμες και που όλως τυχαίως δίνονταν πριν από εκλογικές αναμετρήσεις. Συνέχεια

Νίκος Πορτοκάλογλου: «Όταν λες αντιδημοφιλείς απόψεις, έχεις κόστος»

 

«Εισιτήριο… για πού, κύριε Πορτοκάλογλου;» τον ρωτώ. «Ελα ντε!… Εσάς τι αίσθηση σας έδωσαν τα τραγούδια;» αντιστρέφει την ερώτηση. «Ενός απολογισμού, μιας διαδρομής που συνεχίζεται πιο φωτεινά, με πιο ελαφριές αποσκευές. Είστε όρθιος, πορεύεστε, έχετε απαλλαγεί από τα περιττά βάρη», απαντώ και οι ρόλοι αντιστρέφονται. Συνεχίζουμε για λίγο ακόμη με ανεστραμμένη τη σχέση δημοσιογράφου-συνεντευξιαζομένου. «Ναι, έτσι είναι μάλλον… Αλλά τι είναι απαραίτητο;» συναινεί και αναρωτιέται ο Νίκος Πορτοκάλογλου. Αραδιάζουμε λέξεις και σκέψεις και καταλήγουμε ταυτόχρονα: «Μια ανάσα είναι το απαραίτητο».

Δεν έχει έτοιμες απαντήσεις ο Νίκος Πορτοκάλογλου. Και κάθε απάντηση καταλήγει σε ένα ερώτημα. Το «Εισιτήριο», που κυκλοφορεί το Μεγάλο Σάββατο με την «Καθημερινή», περιλαμβάνει 14 τραγούδια, τα 13 καινούργια (έστω και αν τα τρία έχουν ήδη ακουστεί στο ραδιόφωνο και αναρτηθεί στο Youtube). Οσο για το 14ο, είναι το «Χωρίς αμορτισέρ» (από την ταινία «Βαλκανιζατέr» του Σωτήρη Γκορίτσα, 1997), σε νέα διασκευή με τη συμμετοχή του γιου του, Λευτέρη, ο οποίος έχει ήδη κάνει τα πρώτα του βήματα ως μουσικός. Το εξώφυλλο είναι μια selfie φωτογραφία της κόρης του Θάλειας, που του την έστειλε όταν σπούδαζε στο Λονδίνο. Τουλάχιστον ένα από τα τραγούδια (το «Μαζί») είναι αφιερωμένο στη σχέση του με τη Μαρίνα, με την οποία έχουν συμπληρώσει περίπου 40 χρόνια κοινού βίου. «Για τη Μαρίνα είναι τα μισά μου τραγούδια… Αλλά αναφέρονται και στο ζευγάρι, το οποίο θεωρώ ηρωικό είδος προς εξαφάνιση! Υμνος στο ζευγάρι και ταυτόχρονα στο “μαζί”, στις παρέες, στους φίλους». Συνέχεια

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – Κάτι κουρασμένοι διαφωτιστές

 

 

Διαβάζω: 3.000 παιδιά επισκέφθηκαν ψυχιάτρους μετά το χτύπημα στη Νίκαια. Περιμένουμε τι θα γίνει μετά το Μάντσεστερ. Ακούω στο ραδιόφωνο: στρατός στους δρόμους των αγγλικών πόλεων. Ο τόνος της φωνής υποκρύπτει κάτι σαν απογοήτευση. Μα τι δημοκρατία είναι αυτή που κατεβάζει τον στρατό στους δρόμους για να προστατευθεί; Σκέφτομαι: αλήθεια πόσα έργα σύγχρονης τέχνης, κατασκευές και δρώμενα έχουν γίνει για τα θύματα των τρομοκρατικών επιθέσεων στις ευρωπαϊκές πόλεις; Μπορεί να πέφτω έξω αλλά δεν ξέρω κανένα. Ο Αϊ Ουέι Ουέι συγκινήθηκε από τον μικρό Αϊλάν και ξάπλωσε στην παραλία. Και οι νεκροί του Μπατακλάν; Το δράμα των προσφύγων που πνίγονται στα νερά της Μεσογείου αγγίζει την ευαισθησία τους. Το δράμα όμως των γονιών που έχασαν παιδιά, φίλους, συγγενείς ή απλώς γνωστούς το αναλαμβάνει ο κρατικός μηχανισμός, οι μυστικές υπηρεσίες. Πάντως, η καλλιτεχνική ευαισθησία δεν θεωρεί εαυτήν αρμόδια.

Οταν βυθίζεται σκάφος με πρόσφυγες και η θάλασσα γεμίζει νεκρούς, το γεγονός καλείται «ανθρωπιστική τραγωδία». Οι 23 νεκροί του Μάντσεστερ τι είναι; Δεν είναι ανθρωπιστική τραγωδία; Οχι, διαμαρτύρεται το προοδευτικό υπερεγώ της Γηραιάς Ηπείρου. Είναι σίγουρα τραγικό, τόσο τραγικό, που δεν γίνεται πιο τραγικό. Εχει όμως να κάνει με την πολιτική. Μόνον πολιτικά μπορεί να αντιμετωπισθεί η τρομοκρατία. «Ας τους αφήσουμε στην ησυχία τους, ας σταματήσουμε να παρεμβαίνουμε στα δικά τους και θα ηρεμήσουν». Το πρόβλημα είναι το Ισλαμικό Κράτος, όπως ήταν η Αλ Κάιντα; Ή μήπως το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι οργανώσεις γεννιούνται και θεριεύουν σαν άτυπα κύτταρα στις κοινωνίες της Δύσης; Το Ισλαμικό Κράτος είναι η αιτία της τρομοκρατίας ή δημιουργήθηκε για να λυτρώσει ένα μίσος που γεννήθηκε πριν απ’ αυτό; Συνέχεια