Ώστε «Έπαθε Άδωνι» κύριε Γιώργο Παπαδάκη;

 

«Έπαθε Άδωνι» ήταν το σχόλιο του Γιώργου Παπαδάκη για τον Κατρούγκαλο που αποχώρησε από τη συζήτηση «επειδή τον διέκοπταν» και δεν του φέρονταν ευνοϊκά.

Βέβαια για να πάθει ακριβώς «Άδωνι» θα έπρεπε ο ίδιος ο Παπαδάκης να του είχε φερθεί όπως είχε φερθεί στον υπουργό Άδωνι. Να τον είχε προσφωνήσει «ποσετάκια» ας πούμε ή «μπούλη» ή «σηκωμένη φτέρνα» ή «ζεματισμένο σανδαλάκια».

Ο Άδωνις, με όλον τον παρορμητισμό του, δεν έφυγε ποτέ από πάνελ επειδή οι δημοσιογράφοι δεν ήταν ευνοϊκοί μαζί του στις ερωτήσεις τους. Είχε ασκήσει κριτική στον Παπαδάκη για λαϊκισμό και εκείνος, ως αλάνθαστος δημοσιογραφικός ογκόλιθος, επιτέθηκε προσωπικά στον υπουργό, δημόσια, με το «Καλώς τον μπουμπούκο! θα μας πει και πως να κάνουμε την δουλειά μας».

Με το ισοπεδωτικό του σχόλιο τώρα, ο Παπαδάκης, εξομοιώνει τις δύο περιπτώσεις, βγάζοντας τον εαυτό του στην επιφάνεια, παρουσιάζοντάς τον σαν έναν δημοσιογράφο που πιέζει και ενοχλεί εξίσου όλες τις παρατάξεις. Συνέχεια

Advertisements

Ο λιμός, ο αντικομμουνισμός και ο Μιχαήλ Σουσλόφ

dimart

—του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Ο Ηλίας Μαγκλίνης έγραψε ένα πολύ καλό άρθρο για τον λιμό στην Ουκρανία το 1932-33 και την απήχησή του στη Δύση την εποχή εκείνη. Το άρθρο πυροδότησε μια —μάλλον αναμενόμενη— συζήτηση, με αφορμή την οποία κάνω ορισμένες παρατηρήσεις:

1) Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν το Χ, θα το πιστεύουν, ακόμη κι αν αυτό είναι κάτι τόσο εξόφθαλμα παράλογο όσο το ότι η προσσελήνωση του Apollo 11 το 1969 ήταν fake ή ότι η Γη είναι επίπεδη. Μερικοί θα το πιστεύουν και τίποτα στον κόσμο δεν θα τους κάνει να αλλάξουν γνώμη — και μάλιστα, κάθε επιχείρημα περί του αντιθέτου θα αποτελεί για αυτούς άλλη μια απόδειξη: «Για να λυσσάνε τόσο πολύ, κάποιον λόγο έχουν… Τα βλέπεις;»

2) Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν ότι στην Ουκρανία δεν υπήρξε λιμός, όχι μόνο θα το πιστεύουν αλλά θα θεωρούν και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 657 επιπλέον λέξεις

Ο Ιξίων και η Μακρόνησος

 

Είναι εύλογη η, σε δύσκολες και οριακές στιγμές, αναζήτηση ενός σημείου το οποίο λειτουργεί ως σημείο αναφοράς-προφύλαξης, ως σημείο από όπου αντλείται κουράγιο και παρέχεται εσωτερικά, ηθική και ψυχολογική υποστήριξη όταν όλα τα υπόλοιπα καταρρέουν γύρω σου: για τους ικέτες ήταν οι ναοί στην αρχαιότητα, ο δε Ξένιος Ζευς υπήρξε ξεκάθαρα ο προστάτης κάθε κατατρεγμένου (βλ. και το μύθο του Ιξίωνα), οι βωμοί, οι χριστιανικοί ναοί αργότερα, γενικά κάθε θρησκευτικό και κατ’ επέκτασιν ιδεολογικό σχήμα έχει αυτά τα, ταυτόχρονα γεωγραφικά και πνευματικά, σημεία μηδέν του, τα οποία αποτελούν παράλληλα σημεία ιερότητας και αναφοράς σε ένα (πάντοτε καλύτερο, ορθότερα δε: ενδοξότερο, είτε ως νίκη, είτε ως μαρτυρολόγιο) παρελθόν.

Με βάση τα παραπάνω, εύλογη και αναμενόμενη θεωρείται η επίσκεψη των στελεχών της κυβέρνησης στη Μακρόνησο. Δεν θα υπεισέλθω σε σχολιασμούς για το ιστορικό και συμβολικό βάρος της τοποθεσίας και το τι σημαίνει αυτό για μία μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Ούτε στο αν και κατά πόσον οι κυβερνώντες σχετίζονται, λιγότερο ή περισσότερο, με τους ιδεολογικούς τους προγόνους, αν αποτελούν γνήσια ή μη τέκνα τους. Τίποτα από τα δύο δεν είναι της παρούσης. Αυτό που αξίζει να εξεταστεί είναι εκείνος ο μηχανισμός της ενοχής που κάθε πιστός, ανεξάρτητα από το θρήσκευμά του, φέρει εντός του.

Συνέχεια

Πρώην belly dancer η καμήλα του Τσίπρα!

 

Το πρακτορείο Fake News Agency (FNA), πρωτοπόρος στην παραγωγή ποιοτικών και αξιόπιστων ειδήσεων, προβαίνει σε αποκάλυψη-σοκ! Ξεσκεπάζει το τερατώδες ψέμα του Αλέξη Τσίπρα που δήλωσε στο Brookings Institution ότι “we have already eaten the camel and now there is the queue”! Η αλήθεια, όμως, είναι εκ διαμέτρου αντίθετη και το FNA βάζει πλώρη για το βραβείο Πούλιτζερ μ’αυτήν την κολοσσιαία δημοσιογραφική επιτυχία του!

Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι η εν λόγω καμήλα όχι μόνο δεν φαγώθηκε, αλλά ζει και βασιλεύει. Είναι 38 χρονών σήμερα, λέγεται Ζουμπέιντα και είναι Αιγύπτια παλαιστινιακής καταγωγής. Μετακόμισε στην Ελλάδα την δεκαετία ‘80, καθώς ο μπαμπάς της, φανατικός οπαδός του Γιάσερ Αραφάτ και του Ανδρέα Παπανδρέου, ήθελε να ζήσει τον επαναστατικό του μύθο στην Ελλάδα. Την επόμενη δεκαετία η Ζουμπέιντα εμφανιζόταν στα ελληνάδικα ως belly dancer και έκανε πολύ μεγάλη καριέρα. Εκείνη την εποχή καθιερώθηκε και το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο Queue, καθώς οι φαν της σχημάτιζαν ατελείωτες ουρές, προκειμένου να απολαύσουν τον αισθησιακό χορό της. Συνέχεια

Τhe Promise (H υπόσχεση). Μια ταινία που δεν πρέπει να χάσετε

Ένα blog του Βλάση Αγτζίδη

Την περασμένη Τρίτη ξεκίνησε η προβολή της ταινίας «Τhe Promise» με ελληνικό τίτλο «H μεγάλη υπόσχεση». Η πρεμιέρα οργανώθηκε από την εταιρεία διανομής και την Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδας.

Το θέμα της προέρχεται από τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Προσεγγίζει τα τραγικά γεγονότα με μια ιστορία αγάπης, έναν έναν κλασικό κινηματογραφικό «τρόπο» αφήγησης μιας μεγάλης ιστορίας. Οι εικόνες της ταινίας ταιριάζουν απολύτως στην τραγική -αλλά προκλητικά αποσιωπημένη- εμπειρία του ελληνισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από τα Τάγματα Εργασίας, τα φοβερά  Αμελέ Ταμπουρού, έως την καταστροφή πολλών ελληνικών χωριών και πόλεων της Μικράς Ασίας και την εξόντωση του πληθυσμού, τόσο την περίοδο 1916-1917 όσο και την περίοδο 1920-1922.

Η ταινία γεννά σίγουρα και ερωτήματα για την λήθη που επιβλήθηκε στην ελληνική πλευρά, για την αβελτηρία των κυβερνήσεων, για τη συνειδητή καταστολή της προσφυγικής μνήμης στο όνομα της κυνικής διπλωματίας και της εξυπηρέτησης της εξωτερικής πολιτικής.

Aν ο τουρκικός εθνικισμός διέπραξε τις Γενοκτονίες των χριστιανικών…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.025 επιπλέον λέξεις

Και τελικά, βρήκαμε τη λύση

 

Είπαμε να ασχοληθούμε με τα μεγάλα εθνικά θέματα, του ατλαντικού προσανατολισμού, του κοινού ευρωπαϊκού μας σπιτιού, των εθνικών θεμάτων που έρχονται από τα βάθη της ιστορίας.
-Καταλάβαμε και ότι δεν μας παίρνει και ότι άλλες καινούργιες ψήφους δεν μας φέρνει.

-Είπαμε να ασχοληθούμε ριζοσπαστικά με τα μεγάλα οικονομικά θέματα, σε διεθνές επίπεδο. Το ευρώ, τις μεγάλες επενδύσεις, τις διακρατικές επαφές.Καταλάβαμε και ότι δεν μας παίρνει και ότι άλλες καινούργιες ψήφους δεν μας φέρνει.

-Είπαμε να ασχοληθούμε με τα θέματα της καθημερινότητας, την παιδεία, την υγεία, τα φορολογικά, το ασφαλιστικό, τις συντάξεις. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς στις μεγάλες πόλεις, τα τοπικά προβλήματα στις μικρότερες. Δεν τα πήγαμε και πολύ καλά. Στην (πολύ) καλύτερη σαν τους «40 χρόνια τι κάνατε εσείς;» Στη χειρότερη, άσε.

-Τι να κάνεις όμως όταν δεν έχεις φράγκα να σκορπίσεις και στόματα να κλείσεις; Θα το παλέψουμε, όμως. Και όσο περνάει ο χρόνος και ο κόσμος συνηθίζει στο τέλμα που καθημερινά χειροτερεύει, τόσο το καλύτερο.

Συνέχεια

Ως πότε θα ανεχόμαστε το χουλιγκανισμό;

 

Ο κρατισμός και το ξαδερφάκι του ο ωχαδερφισμός είναι η ρίζα του προβλήματος για τα επεισόδια στο ποδόσφαιρο και την ανεργία που αυτά προκαλούν.
To 2003 έκανα την πρώτη μου δημοσίευση για το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο και τις επιπτώσεις που είχε σε αυτό η απόφαση Bosman που επέτρεπε την ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων ανά την Ευρώπη.

Στη μελέτη αυτή φαινόταν ξεκάθαρα πως ένα πρωτάθλημα με 14 ομάδες θα είχε καλύτερες προοπτικές ανταγωνιστικότητας, αφού ο μέσος όρος εισιτηρίων, άρα και εσόδων για τις ομάδες, αυξανόταν, ενώ θα υπήρχε αυξημένη κινητικότητα στις θέσεις 1 ως 4 που ως τότε ήταν οι τρεις μεγάλες ομάδες (Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ) και μια ακόμα ανάλογα τη χρονιά που είχε η κάθε μια που συνήθως ήταν οι ΠΑΟΚ, Άρης. Λάρισα, Ηρακλής, Ξάνθη.

Το αυξημένο ενδιαφέρον του κοινού θα δημιουργούσε πρόσθετα έσοδα από τηλεοπτικά, είδη με το λογότυπο, ακαδημίες, χορηγίες.

Το βελτιωμένο προϊόν θα δημιουργούσε δυνατότητες εξωστρέφειας. Τα δικαιώματα του πρωταθλήματος θα ήταν πλέον δυνατόν να πωληθούν και στο εξωτερικό. Αυτό θα οδηγούσε προφανώς και σε προσέλκυση επενδυτών, οι οποίοι θα ενδιαφέρονταν να φτιάξουν και νέα γήπεδα ή να ανακαινίσουν τα παλιά. Συνέχεια

Survivor για πρόσφυγες!

 

Μια ρηξικέλευθη πρόταση για την αντιμετώπιση των αυξανόμενων μεταναστευτικών ροών εξετάζουν από κοινού οι κκ. Μουζάλας και Κουρουμπλής κι όλα δείχνουν ότι πολύ σύντομα να βρεθεί λύση στο πονεμένο αυτό θέμα.

Συγκεκριμένα:

  • Συζητιέται το ενδεχόμενο οι μετανάστες να μεταφέρονται σε ερημικές βραχονησίδες, όπου θα διοργανώνονται παιχνίδια τύπου Survivor ή Hunger Games. Οι επιζήσαντες θα αποκτούν αυτομάτως το στάτους πρόσφυγα και το δικαίωμα να υποβάλουν τα χαρτιά τους για εισαγωγή των παιδιών τους στα ελληνικά σχολεία, χωρίς την σπαστική υποχρέωση να εμβολιάζονται.
  • Οι εισπράξεις από τα τηλεοπτικά δικαιώματα θα αποταμιεύονται σε τρεις κωδικούς: α´) για τις συντάξεις των άγαμων θυγατέρων, β´) για αποζημιώσεις στους ταξιτζήδες πληγέντες από την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα Taxibeat, 3) για ενίσχυση του διαστημικού προγράμματος της κυβέρνησης, ώστε η ΕΡΤ-5 που είναι στα σκαριά και ήδη στελεχώνεται να αρχίσει σύντομα να μεταδίδει από τον Άρη.

Κρίνεται ότι με αυτήν την επαναστατική μέθοδο:

  • Θα δοθεί μια δίκαιη και ανθρωπιστική λύση στο δράμα των κατατρεγμένων της υφηλίου που επιλέγουν να ζήσουν τον μύθο τους στην Ελλάδα.
  • Θα δοθεί αναπτυξιακή ώθηση στις βραχονησίδες που τόσες δεκαετίες ήταν εγκαταλελειμμένες από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας.
  • Θα αντιμετωπιστεί ο Μεσαίωνας, στον οποίον έχει φέρει η Νέα Τάξη Πραγμάτων αναξιοπαθούντες Έλληνες πολίτες. Συνέχεια →

Αντώνης Σαμαράς: Οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες κινδυνεύουν από το «τσουνάμι» παράνομης μετανάστευσης

Η ομιλία μου στο συνέδριο του European Ideas Network (ENI), επίσημου think tank των ευρωβουλευτών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Αγαπητοί φίλοι,
Η Ασφάλεια είναι μια πολυδιάστατη πολιτική έννοια…
Για να εγγυηθεί κανείς την Ασφάλεια δεν αρκεί ει απλώς να «αποφεύγει τον κίνδυνο». Δεν είναι αρκεί μια στατική συντηρητική προσέγγιση.
Η ασφάλεια είναι δυναμική έννοια στρατηγικού χαρακτήρα.

Πηγαίνει πολύ πέρα από την «διασφάλιση», πολύ πιο πέρα από την απλή «πρόληψη», πολύ πιο πέρα από το να αντιμετωπίζει κανείς «εστίες κινδύνου».
Η Ασφάλεια απαιτεί διορατικότητα στο μέλλον, για να διορθώνονται ενδεχόμενες ανισορροπίες, πριν ανατρέψουν την σταθερότητα.
Με δύο λέξεις, η «Ασφάλεια» είναι η άλλη όψη της «Σταθερότητας».

Ας στραφούμε τώρα στο κύριο πρόβλημα ασφάλειας για την περιοχή μας:
Το μεταναστευτικό!

  • Πρέπει να αντιληφθούμε προκαταβολικά, ότι οι Ευρωπαϊκές δημοκρατίες στη Μεσόγειο, κινδυνεύουν να σαρωθούν από ένα «τσουνάμι» ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε αυτό.
Δεν μπορούν οι κοινωνίες μας να το αντέξουν.
Δεν μπορεί ή ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση να το αντέξει…
Επομένως, κάτι πρέπει να κάνουμε, κάπως πρέπει να αντιδράσουμε.

Δεν μπορεί να υπάρξει μια Ένωση Ελευθερίας, Δημοκρατίας, Ανάπτυξης και Ευημερίας, παρά μόνο μέσα σε ασφαλή σύνορα!
Ο σεβασμός στο Νόμο και στην Τάξη, απαραίτητα συστατικά της Δημοκρατίας, απαιτούν και προϋποθέτουν ασφαλή σύνορα.

Για να εξαλείψουμε τα εσωτερικά σύνορα μέσα στην Ενωμένη Ευρώπη, πρέπει να προασπιστούμε τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης με τον υπόλοιπο κόσμο.

Αυτή είναι μια σκέψη (και μια απειλή) που είχα την ευκαιρία να υπογραμμίσω με τον πιο επίσημο τρόπο στους ηγέτες της Ευρώπης, όταν άρχιζε η Ελληνική Προεδρία, τον Ιανουάριο του 2014.
Τότε είχαν ήδη αρχίσει να αυξάνονται οι «ροές» από τον Μεσογειακό Νότο…
Αλλά την εποχή εκείνη, έρχονταν στην Ευρώπη μέσω της Μάλτας και της Σικελίας.
Τα Ελληνική νησιά στο Αιγαίο ήταν σε μεγάλο βαθμό «σφραγισμένα» τότε.
Αφού παρά την εγγύτητά τους προς την γειτονική Τουρκία, είχαμε καταφέρει να κλείσουμε αυτό το πιο ευπαθές σημείο εισόδου προς την Ευρώπη.
Τότε…

Στις αρχές του 2015, ωστόσο, η Ελληνική κυβέρνηση άλλαξε.
Και η προηγούμενη πολιτική μας άλλαξε επίσης. Και τα σύνορά μας «άνοιξαν»…
Πάνω από ένα εκατομμύριο «αλλοδαποί» πέρασαν τότε μέσω Ελλάδος και κατέληξαν σε διάφορες χώρες της Ένωσης, κυρίως στην Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη.
Κάποιοι απ’ αυτούς ήταν πραγματικοί πρόσφυγες, από τη Συρία και το Ιράκ.
Αλλά οι περισσότεροι ήταν παράνομοι μετανάστες από άλλες περιοχές του κόσμου.
Σήμερα υπολογίζεται πως οι αληθινοί πρόσφυγες που εξακολουθούν να έρχονται είναι το 20% του συνόλου ή και λιγότεροι.
Οι υπόλοιποι είναι παράνομοι μετανάστες. Συνέχεια

Και φοβάμαι το καημένο

 

του Τάκη Θεοδωρόπουλου από την Καθημερινή

Προχθές το βραδάκι, στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ο εκ των προσκεκλημένων κ. Παπαδημούλης έκανε μια «χειρουργική», θα την αποκαλούσε ο δημοσιογραφικός λυρισμός, ανάλυση του αποτελέσματος των εκλογών στη Γερμανία. Με το περιποιημένο μουστακάκι του, έμβλημα παλαιοαριστερής νηφαλιότητος, απεφάνθη ότι το θεαματικό ποσοστό του Afd οφείλεται στο γεγονός ότι το κόμμα αυτό «εκμεταλλεύθηκε τον φόβο». Σε κάποια μελλοντική πραγματεία, την οποίαν περιμένουμε εναγωνίως όσοι ενδιαφερόμαστε για την τύχη της Ευρώπης, θα μπορούσε να προσθέσει «τον φόβο του μικροαστού», με τη γνήσια περιφρόνηση που αισθάνεται ο σχολιαστής των κλασικών του μαρξισμού απέναντι σε ό,τι δεν εκπροσωπεί το καθαρό προλεταριάτο. Τόσο καθαρό που δεν υπάρχει πια στο πέλαγος του βρώμικου καπιταλισμού. Θα μπορούσε να πει: «Τον φόβο του βλαμμένου για το τέρας που είδε στο Λούνα Παρκ».

Ο κ. Παπαδημούλης και οι σύντροφοί του, οι θαρραλέοι άνθρωποι της θαλερής Αριστεράς, είναι φυσικό να μην αντιλαμβάνονται τι θα πει φόβος. Και να μην αναρωτιούνται μήπως ο φόβος αυτός τον οποίον αποδίδουν σε πλάνη είναι πραγματικό μέγεθος, τόσο πραγματικό όσο οι ανάγκες της οικονομίας, η εθνική ταυτότητα, η γλώσσα που μιλάς και η θρησκευτική πίστη. Ολα αυτά και πολλά ακόμη ετερόκλητα συνθέτουν αυτό που λέμε στην κοινή ελληνική «τρόπος ζωής» κι όταν αισθάνεσαι ότι απειλείται, φοβάσαι. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, και ευτυχώς ή δυστυχώς η δημοκρατία είναι για τους ανθρώπους. Σάμπως πώς βρέθηκε ο Παπαδημούλης στην Ευρωβουλή; Δεν εκμεταλλεύθηκε τον φόβο των Ελλήνων απέναντι στην Ευρώπη; Α πα πα! Η ατρόμητη ελληνική ψυχή δεν φοβάται, σε αντίθεση με τους Γερμανούς. Θα μου πείτε εμείς είχαμε Χρυσή Αυγή στο Κοινοβούλιο όταν αυτοί έτρωγαν βαλανίδια. Ολα εμείς θα τους τα λέμε πια;

Συνέχεια