​Ισλάμ και Ισλαμισμός. 

της Beatrix Kiddo
Την Κυριακή των Βαϊων, η χριστιανική κόπτικη κοινότητα στην Αίγυπτο έγινε στόχος άλλης μίας επίθεσης, που προσετέθη σε προηγούμενες, καθώς από το 2013 και μετά, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι καλλιεργούν εχθρικό κλίμα εναντίον των πιστών, καταστρέφοντας ναούς και εξαπολύοντας απειλές. Αυτή τη φορά, δύο ιεροί ναοί έγιναν στόχοι βομβιστικών επιθέσεων των φανατικών Ισλαμιστών του ISIS, την ώρα της Θείας Λειτουργίας. Την Τρίτη, οι τζιχαντιστές επιτέθηκαν στην ορθόδοξη ιστορική μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά. Ο κατάλογος της βίας είναι μακρύς. Οι πρώτοι που αντιμετώπισαν τη θηριωδία των φονταμενταλιστών ήταν οι Ασσύριοι Χριστιανοί στη Μέση Ανατολή, οι οποίοι αναγκάστηκαν να γίνουν πρόσφυγες και όσοι απέμειναν στις πατρίδες τους, οργανώνονται πλέον στρατιωτικά. 
Τα παραπάνω περιστατικά δεν απασχόλησαν ιδιαίτερα την κοινή γνώμη παρά την ευρεία κάλυψή τους από τα ΜΜΕ. Ίσως γιατί είναι δύσκολο να υποστηριχθεί στις περιπτώσεις αυτές η επιχειρηματολογία περί της επίθεσης στις δυτικές αξίες, του ισλαμοφασισμού, των ψυχωτικών εκτελεστών με ψυχολογικά προβλήματα, της κακής δυτικής πολιτικής που τώρα δρέπει τους καρπούς της κλπ κλπ. Το πρόσημο σε αυτές τις επιθέσεις, όπως και στις διώξεις των θρησκευτικών μειονοτήτων στη Μέση Ανατολή είναι θρησκευτικό και η παράμετρος αυτή προκαλεί εύλογη αμηχανία στη Δύση, η οποία προσπαθεί με κάθε μέσο να αποψιλώσει τη φονταμενταλιστική βία από την πίστη, υποστηρίζοντας είτε ότι το Ισλάμ δεν έχει σχέση με το φανατισμό, ο οποίος αποτελεί μία διαστροφή της διδασκαλίας του. 

Ασφαλώς το Ισλάμ και ο φονταμενταλισμός του δεν ταυτίζονται. Η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων δεν είναι εν δυνάμει βομβιστές, ούτε φυσικά προάγουν τέτοιες μεθόδους. Ωστόσο, ο φονταμενταλισμός είναι μέρος του Ισλάμ, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής πτυχής του και αποτελεί, σύμφωνα με κάποιους ερευνητές, την αρχαιότερη μορφή του εν γένει φαινομένου. Πρόκειται για την ιδεολογικοποίηση πλέον της θρησκευτικής πίστης και την περαιτέρω χρήση της για πολιτικούς σκοπούς, υπό το πρίσμα μίας ολοκληρωτικής εγκαθιδρύσεως της ισλαμικής εξουσίας υπό τις επιταγές της Shari’a. Η τάση αυτή ονομάζεται Ισλαμισμός, οι οπαδοί της Ισλαμιστές και όχι Μουσουλμάνοι, όπως οι ειρηνικοί πιστοί του Κορανίου.

Ασφαλώς τα ερείσματα για την ιδεολογικοποίηση της πίστης υπάρχουν. Ήδη οι Σαλαφιστές έχουν ως σημαία την επιστροφή στη χρυσή εποχή του Ισλάμ, όπου κυριαρχούσαν οι στρατιωτικές νίκες και η διάδοση της πίστης. Ο ίδιος ο Μωάμεθ, εκτός από αρχηγός θρη-σκεί¬ας, ήταν ταυτοχρόνως πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης εδραιώνοντας με αυτόν τον τρόπο και την έννοια της ισλαμικής θεο¬κρατίας. Η jihad απετέλεσε το μέσο διάδοσης της θρησκείας για αιώνες, από τον 7ο έως και τον 17ο, όταν οι Οθωμανοί απέτυχαν να καταλάβουν τη Βιέννη (1683), μία μακρά περίοδος που οριοθετείται με τον όρο futuhat. Μετά από τη συντριπτική ήττα στη Βιέννη, η jihad τίθεται υπό μία πνευματική προοπτική. Στη σύγχρονη εποχή, η αντίληψη περί της jihad με όρους τρομοκρατίας (neo-jihad) εδράζεται στον Hassan Al-Banna που ίδρυσε το 1928 στην Αίγυπτο την Κοινότητα των Αδελφών Μουσουλμάνων και υποστήριξε τις τρομοκρατικές πρακτικές για τη διάδοση του Ισλάμ. 

Η Δύση μπροστά στο φόβο της Ισλαμοφοβίας και της αποφυγής του κινδύνου ταύτισης των απλών πιστών με τον φονταμενταλισμό, περιθωριοποιεί τον παράγοντα της πίστης, προβάλλοντας κυρίως ως επιχείρημα την πολιτική ορθότητα. Ωστόσο, η τακτική αυτή αποπροσανατολίζει από την πρόκληση που αποτελεί για το δυτικό κόσμο η ισλαμική τρομοκρατία. Η άποψη αυτή που έχει διαδοθεί και από φιλελεύθερους Μουσουλμάνους, οι οποίοι επι¬θυ¬μούν μία αναμόρφωση του Ισλάμ, επιβεβαιώνεται από τη στάση των δυτικών: Σιγή ιχθύος για τα θύματα που μόνη τους ιδιότητα ήταν η διαφορετική θρησκευτική πίστη, ψυχιατρική θεώρηση των δραστών κλπ. Παρά ταύτα ακόμη και αυτές οι φωνές μέσα στο Ισλάμ φωνάζουν ότι δεν πρόκειται για ψυχοπαθείς. Πρόκειται για φανατικούς πιστούς που έχουν πλέον τη θρησκευτική πίστη ως ιδεολογία, και κινούνται ανάλογα. 

Όταν ο Huntigton μίλησε για το Ισλάμ ως την επόμενη και μάλιστα βίαιη πρόκληση για το δυτικό πολιτισμό, οι απόψεις του απερρίφθησαν με σθένος από οπαδούς της πολυπολισμιτικότητας και από τους φιλελεύθερους. Ωστόσο, η θεωρία του επανέρχεται σήμερα προς διαπραγμάτευση. Όχι ασφαλώς γιατί το Ισλάμ ως θρησκεία αποτελεί βίαιη πρόκληση, όπως υποστήριξε, αλλά γιατί περιλαμβάνει τον Ισλαμισμό που εμφανίζεται εχθρικός απέναντι στη Δύση και σε ό,τι αυτή εκφράζει. Η ακραία πολιτική ορθότητα, όπως υποδεικνύουν και οι φιλελεύθεροι πιστοί του Κορανίου, δεν είναι απάντηση, από τη στιγμή που η ίδια η συνύπαρξη με τους Μουσουλμάνους βρίσκει αρκετές φορές προσκόμματα εξ αιτίας ενός δια¬φορετικού συστήματος αξιών. Αντιθέτως, είναι αναγκαία η στροφή προς τις φιλελεύθερες φωνές του Ισλάμ, η προσεκτική ακρόασή τους γιατί πραγματικά έχουν πολλά πράγματα να προσφέρουν στους δυτικούς, ώστε να αποφευχθούν τόσο η άκριτη αποδοχή των οπισθοδρομικών στοιχείων της θρησκείας αυτής στο πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας, όσο και η άκριτη εχθρότητα προς τους πιστούς του Κορανίου που αναζητούν μία ειρηνική συνύπαρξη με τους δυτικούς πολίτες. 

Συνέντευξη της Φώφης Γεννηματά στο ΠΘ: ένα σύντομο σχόλιο. 

​Δε θα σταθώ ούτε στο «οι εκλογές με απλή αναλογική εμάς μας συμφέρει, ίσως δε συμφέρει τη χώρα», ούτε στο «δεν πρόκειται να δώσουμε κοινοβουλευτική στήριξη για να κάνει κυβέρνηση ο Μητσοτάκης». 
Εγώ κόλλησα σε κάτι άλλο που προδίδει -δεν υπάρχει ευγενέστερος χαρακτηρισμός- τουλάχιστον ευήθεια: «Δεν μπορούμε να είμαστε μονίμως εμείς η υπεύθυνη δύναμη, αυτοί που βάζουν το εθνικό συμφέρον πάνω από το παραταξιακό. Ας το κάνουν κι οι άλλοι».

Δεν μπαίνω στην ουσία, γιατί θα γελάσουν και τα σαλιγκάρια. Ας δεχτούμε, για την οικονομία της κουβέντας, ότι το ΠΑΣΟΚ έβαζε πάντα (μη γελάτε!) το εθνικό συμφέρον πάνω από το παραταξιακό. Μάλιστα. Και τώρα τί μας λέει η Φώφη; Ότι κουράστηκε να είναι ο καλός μαθητής κι ο υπεύθυνος κι είπε να κάνει κι αυτή μερικές τρέλες; Αρκετά με την υπευθυνότητα και πάμε τώρα κι εμείς, «πουτάνα όλα», πετώντας ένα «βρείτε τα»; Κουράζεται ένα πολιτικό κόμμα να είναι υπεύθυνο; Έχει αυτό το δικαίωμα; 

Πολλές φορές αναρωτήθηκα τί θα συνέβαινε αν ο Τζίτζι ή ο Βαγγέλας βρίσκονταν σήμερα στην ηγεσία της ΝΔ και διώχνοντας τη σκέψη, έφτυσα στον κόρφο μου. Τελευταία σκέφτομαι όμως, πώς θα ήταν αν ο Κωνστανινόπουλος ή ο Λοβέρδος βρίσκονταν σήμερα στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αλλά φεύ… 

Ο Επίμονος Δεξιός. 

Ένα σύντομο σχόλιο περί Κούνεβα. 

Ένας από τους λόγους που η χώρα βιώνει όλη αυτήν την πολιτισμική, κυρίως, κρίση και μετά οικονομική, είναι το ότι δεν είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε τη σημασία θεσμών, οργάνων, θέσεων. Έτσι, διαβάζει κανείς από όσους έσπευσαν να υπερασπιστούν -από τί αλήθεια;- την Κωνσταντίνα Κούνεβα, πως η συγκεκριμένη γυναίκα αποτελεί σύμβολο (αυτό δεν νομίζω να αμφισβητείται) και πως η θέση της στην Ευρωβουλή αποτυπώνει κάποιο είδος επανόρθωσης των όσων χυδαίων και απάνθρωπων υπέστη.

Κι εδώ είναι το πρόβλημα. Εκλέγουμε τελικά «σύμβολα» ή εκπροσώπους; Γιατί αυτή η λογική επέτρεψε για χρόνια στη Μαρία Δαμανάκη να σιτίζεται στο πρυτανείον, στο Θοδωρή Ζαγοράκη να εκπροσωπεί τους περήφανους «Ελληνάρες του 2004», κλπ κλπ. 

Μία θέση στην Ευρωβουλή, στη Βουλή ή οποιαδήποτε, σε τελική ανάλυση, δημόσια θέση δεν αποτελεί -ή δεν πρέπει να αποτελεί- ούτε αργομισθία, ούτε μπισκοτάκι επιβράβευσης. Εκλέγουμε ανθρώπους που μπορούν να φέρουν σε πέρας μια δουλειά, δηλαδή να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της χώρας, του λαού ο όποιος τους εκλεγεί. Δεν είναι η θέση του Ευρωβουλευτή ή του Βουλευτή κάποιο είδος παρασήμου το οποίο απονέμεται ως οφειλόμενο από την ελληνική κοινωνία ή την Πολιτεία αλλά μία ευθύνη, η ανάληψη μιας υποχρέωσης, τιμητικής οπωσδήποτε αλλά πάντως, υποχρέωσης. 

Αυτή τη διάκριση η ελληνική κοινωνία μέχρι και σήμερα, δεν την έχει κάνει. Κι αυτό δεν είναι ζήτημα ούτε της τρόικας ούτε των μνημονίων να το αλλάξουν. Αλλά δικό μας. Και μόνο δικό μας. 

Τέλος, να σημειώσω πως απονομή δικαιοσύνης δεν είναι το να κάνουμε την Κούνεβα (ή αύριο ενδεχομένως τη Μυρτώ της Πάρου και πάει λέγοντας) ευρωβουλευτή για να’χει να πορεύεται αλλά να βρούμε και να τιμωρήσουμε όπως αξίζει τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της εγκληματικής πράξης που διαπράχθηκε σε βάρος της. Αυτό είναι δικαιοσύνη. 

Και φυσικά, περιττό να τονίσω πως σέβομαι πολύ περισσότερο την Κωνσταντίνα Κούνεβα κι εκείνους που την ψήφισαν από εκείνους που εξέλεξαν αλήτες όπως ο Κούλογλου ή ο Χρυσόγονος.

Ο Εγκάθετος.

Τίποτα στα σοβαρά

 

1

 

Τελικά αν ζεις για λίγο –λίγο, το τονίζω- στην Ελλάδα, μπορείς να περάσεις εξαιρετικά. Και τούτο διότι είναι μια χώρα που βγάζει άφθονο γέλιο σε αυτόν που δεν είναι αναγκασμένος να τη ζει και να την υφίσταται καθώς τα πάντα στην Ελλάδα είναι κωμικοτραγικά, γκροτέσκ.

Γιατί, πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς την κατάσταση διαβάζοντας την ανακοίνωση των αναρχικών στο γνωστό ιστότοπό τους όπου με δάκρυα αληθινής μετάνοιας, αντάξιας ενός Πέτρου και μιας Μαγδαληνής, ζητούν «ταπεινά συγγνώμη» που έδειραν μέλη των αριστερών σχημάτων; Συνέχεια

Ας ξεχάσουμε τον Νίκο Ρωμανό.

 

1

 

Πάντως, αν μη τι άλλο, σε αυτήν την τρισχαριτωμένη χώρα, δεν πλήττουμε ποτέ. Μπορεί να περνάμε δύσκολα, μπορεί να κυριαρχεί η αβεβαιότητα, μπορεί να μην ξέρουμε τι μας ξημερώνει με αυτό το απίθανο τσίρκο που εν τη σοφία του ο ιδιοφυής ελληνικός λαός εξέλεξε αλλά, δεν πλήττουμε! Πάντα, μα μια απίθανη δήλωση, μα μια εξωφρενική ενέργεια, μα μια απίστευτη αποκάλυψη, οι μέρες μας περνούν χαράζοντας στα πρόσωπά μας χαμόγελα, συνήθως πικρά, αλλά πάντως χαμόγελα. Συνέχεια

Κοινωνική πολιτική χωρίς κριτήρια: ποιόν ωφελεί;

1

 

«Να’ μαστε πάλι εδώ Ανδρέα».  Αυτός είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού του μακαρίτη Μανώλη Ρασούλη, που το τραγουδά –και το αφιερώνει προφανώς- στον Ανδρέα Μικρούτσικο.  Αυτό μου ήρθε στο μυαλό, διαβάζοντας πως ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, θα κάνει (ξανά) λέει, «πολιτική διαπραγμάτευση» όσον αφορά το θέμα των πλειστηριασμών Ά κατοικίας, που η Τρόικα (όπως την έλεγαν οι παλιοί, οι κακοί)  ή αλλιώς οι Θεσμοί (όπως τη λένε οι της ΠρωτοΔευτέρας  Φοράς Αριστερά, οι καλοί) πιέζει να προχωρήσουν  (ανάλγητοι αφού) ενώ ο Αλέξης (αριστερός αφού) θα διαπραγματευτεί –μη γελάτε!- για να μην.

Μάλιστα… Γνωρίζουμε νομίζω όλοι, τον καημό του Έλληνα «να βάλει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του». Η πρώτη κατοικία είναι κάτι ιερό για τους περισσότερους, εξ ου και ιδιαίτερα μεγάλος ο δανεισμός στέγασης, στα χρόνια της αστακομακαρονάδας, τότε που ο αέρας ήταν καθαρός και το σεξ βρώμικο. Αλλά, αναρωτιέμαι, είναι άραγε αυτός επαρκής λόγος για να μην αντιμετωπιστεί το θέμα των κόκκινων δανείων; Γίνεται άραγε να πούμε απλώς « η πρώτη κατοικία είναι ιερή» και τέλος; Μπορούν όλα αυτά τα δάνεια να σβηστούν; Κι αν ακόμα μπορούσαν, που δεν μπορούν, αυτό θα ήταν κοινωνικά δίκαιο;
Συνέχεια