«Αριστερά», Τότε και Τώρα: Βίοι Παράλληλοι

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Του ΚΚ2.

Πολλοί αστοί φίλοι αναρωτιούνται τώρα τελευταία την ερώτηση που κάνει κάθε εχέφρων άνθρωπος:

«Τι έχουν πάθει«;

Η απάντηση δεν είναι εύκολη και είναι επίσης αλήθεια ότι πρώην «σύντροφοί» τους που πλέον παρεπιδημούν σε αστικά κόμματα και τους ξέρουν από μέσα απαντούν : «Έτσι ήταν πάντα, απλά το έκρυβαν. Τώρα, αυτοί ζουν το όνειρό τους και εσείς τον εφιάλτη σας.»

Αλλά αυτό δυστυχώς δεν είναι κάτι νέο.

Η ευμάρεια των πολλών προηγούμενων ετών αλλά και η λήθη η οποία υποβλήθηκε χάριν μιας μονομερούς συμφιλίωσης, επέβαλλαν μια νάρκωση στην αστική τάξη παρά το ότι η «απέναντι πλευρά» δεν είχε ΠΟΤΕ καταθέσει τα όπλα.  Και αυτό σε ένα διορατικό παρατηρητή ήταν διακριτό, παρά την εξαίρεση των δύο δεκαετιών από το 1990 έως το 2010 όπου απλά τα φαινόμενα υποχώρησαν μεν λόγω ευμάρειας, πλην όμως ερχόταν στην επιφάνεια οπότε κάποιος πήγαινε να αλλάξει τις εγγενείς νοσηρότητες της Ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής.

Και εκεί ανακαλύπτεται εν παραλλήλω με όσα έχουμε γράψει σχετικά με τις παρεμβάσεις του διεθνούς αλλά και του εγχώριου παράγοντα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, ότι τα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν τώρα έχουν μια ανατριχιαστική αντιστοιχία με όσα συνέβησαν από το 1943 έως το 1949.

Όπου ο περίφημος «εμφύλιος» (πολλοί παλιότεροι τον λένε «συμμοριτοπόλεμο») όπως έχουμε γράψει σε προηγούμενο σημείωμά μας είχε αρχίσει ενώ οι Γερμανοί ήταν ήδη στην Ελλάδα και το ΚΚΕ με τους στρατιωτικούς του βραχίονες πολεμούσε διμέτωπο αγώνα, και κατά των Γερμανών κατ’ εντολή του ΚΚΕ της Σοβιετικής ένωσης αλλά και κατά των Ελλήνων που πολεμούσαν και αυτοί τον κατακτητή αλλά δεν είχαν προσχωρήσει στις τάξεις του.

Με μια προσεκτική ανάγνωση και με την ελευθερία της χρονικής και ιστορικής απόστασης από τα τότε γεγονότα, βλέπουμε τα εξής:

Πρώτον, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπετάχτηκε και αύξανε τη δύναμή του οπότε υπήρχε ΚΕΝΟ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (ή κενό πολιτικής). Η πρώτη περίπτωση έγινε το 2008 πριν και μετά τον περίφημο «Δεκέμβρη» όπου κάποιες δημοσκοπήσεις τον ανέβασαν στο 17% αλλά η τελική και καθοριστική υπήρξε με την υποχώρηση του παλαιού κομματικού δίπολου το 2012 η οποία επέφερε τελικά την καταστροφή του Ιανουαρίου του 2015.

Κατ’ αναλογία, το ΚΚΕ εκμεταλλεύτηκε το γεγονός της απουσίας κυβέρνησης από τον Οκτώβριο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1944 ενώ αυτό τον Δεκέμβριο προσπάθησε να καταλάβει την Αθήνα αλλά δεν τα κατάφερε λόγω της ηρωικής αντίστασης των χωροφυλάκων, της Ορεινής Ταξιαρχίας του Ρίμινι αλλά και της επέμβασης των Βρετανών κατόπιν προσωπικής βούλησης του ίδιου του Ουίνστον Τσωρτσιλ!

Δεύτερον, ο ΣΥΡΙΖΑ φρόντιζε τεχνηέντως να δημιουργεί εντάσεις και να υποστηρίζει δράσεις ξεσηκώνοντας τους κατοίκους για δήθεν ευγενείς σκοπούς τους οποίους δεν προτίθετο ποτέ να τους υπηρετήσει αλλά μόνο για να αποτελέσουν οχήματα προώθησης και διείσδυσης της επιρροής του στην κοινωνία.

Θυμόμαστε την υπόθεση της διπλής ανάπλασης και άλλων όπου νόμιζε ο αφελής επενδυτής ότι έχει να κάνει με μια ομάδα ταλαίπωρων κατοίκων ενώ στην πραγματικότητα είχε από πίσω του μια οργανωμένη επιμελητεία με άγνωστες πηγές πόρων. Παρά τις υποκριτικές υστερίες του ΣΥΡΙΖΑ για το «πράσινο» και τους «ελεύθερους χώρους», όχι μόνο δεν έγινε πάρκο στο Βοτανικό αλλά και τα υπάρχοντα πάρκα της Αθήνας έχουν εγκαταλειφθεί στο έλεος του Θεού και είναι απροσπέλαστα στους κατοίκους της πόλης.

Ας μην ξεχνάμε δε τις μέρες δε του «Δεκέμβρη» του 2008 αλλά και των «πλατειών»του 2011  με τους αγανακτισμένους με την τόση επιμελητεία σε μικροφωνικές εγκαταστάσεις, εκτυπώσεις αφισών κλπ, όπως έχουμε γράψει επίσης εκτενώς σε προηγούμενο σημείωμά μας.

Είναι ανησυχητικό ότι λοιπόν ότι σε πολλές περιπτώσεις, άνθρωποι οι οποίοι επέζησαν από τα κατά τους «αριστερούς», «πέτρινα χρόνια» δε χάνουν την ευκαιρία να υποστηρίζουν ότι αυτοί στρατολογήθηκαν με τη θέλησή τους ή χωρίς από τον ΕΛΑΣ για να «πολεμήσουν τον κατακτητή«. Μόνιμη φράση, προφανώς αυτό ήτανε το «catchphrase» με το οποίο οι Κομμουνιστές παρέσερναν τους ανυποψίαστους πατριώτες για να ενταχτούν  στις τάξεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, να πολεμήσουν, να βιώσουν απώλειες, να φανατιστούν και μετά φυσικά να διωχθούν βλακωδώς από τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις δημιουργώντας τη μυθολογία της θυματοποιημένης «αριστεράς», λησμονώντας όλα τα άλλα εγκλήματα του ΚΚΕ,  μέσω του φιλτραρίσματος της ιστορικής μνήμης δια του μηχανισμού της μονομερούς «συμφιλίωσης».

Τρίτον: Οι «αριστεροί» ήταν ιδιαίτερα σκληροί προς τους δικούς τους. Ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της «αριστεράς» είναι η ανηλεής καταδίωξη πρώτα των δικών της ανθρώπων. Οι περιπτώσεις του Γλέζου, του Στρατούλη, του Λαφαζάνη (για τον οποίο ενεργοποιήθηκε επίτηδες καθώς φαίνεται η Κρατική Ασφάλεια έτσι για να του σπάσουν συνειρμικά τον τσαμπουκά), της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Σακελλαρίδη, του Μίκη Θεοδωράκη και πολλών άλλων είναι χαρακτηριστικές.

Η μόνη διαφορά με την περίοδο της κατοχής, του εμφυλίου και της μεταπολεμικής περιόδου είναι ότι εκτός από την ταπείνωση ή την εκδίωξη, οι κομμουνιστές της δεκαετίας του 40 είχαν να αντιμετωπίσουν το θάνατο ή την εξορία. Χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις του Ζαχαριάδη, του Βελουχιώτη και του Σαράφη όπως και πολλών άλλων οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν «προδότες», «ρεβανσιστές», «ρεβιζιονιστές», «φραξιονιστές» καθώς και με άλλα γραφικά επίθετα από αυτά που ακουγόταν κατά κόρο στα αμφιθέατρα τις δεκαετίες του 70 και του 80.

Είναι πολύ πιθανόν οι συγκεκριμένες αντιδικίες όταν βγουν ξανά μαχαίρια στον ΣΥΡΙΖΑ να στοιχίσουν πολύ στην Ελλάδα, εάν συμπέσουν με περίοδο εθνικής κρίσης.

Τέταρτον. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΟΤΕ τελικά δε νοιάστηκε για το «λαό». Μπορεί να ψηφίστηκε από το 36%, πλην όμως η έγνοια του ήταν για το 4% και λιγότερο. Αυτό αποδεικνύεται στη λήψη μέτρων ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ όσων τάξεων δεν έχουν προσβάσεις στην νομενκλατούρα όπως αυτή διαμορφώνεται ανάλογα με το εκκαθαριστικό «λεπίδι» που περιγράψαμε πιο πάνω.

Έτσι, όσοι δεν είναι μέλη της πλουτοκρατικής ολιγαρχίας με αποδεδειγμένη πρόθεση υποστήριξης του καθεστώτος ή μέλη των παρασιτικών ομάδων ψηφοφόρων τους καταδικάζονται σε αργό θάνατο δια οικονομικής ασφυξίας ή πτώχευσης. Φοβούνται δε συγκεκριμένα τους δημιουργικούς ανθρώπους διότι αναπτύσσουν πρωτοβουλίες, απελευθερώνουν και άλλους από τα δεσμά της εξάρτησης από κρατικούς πόρους έναντι ψήφου, και διότι εισάγουν «καινά δαιμόνια» που έλεγαν και οι αρχαίοι.

Τα ίδια και χειρότερα φυσικά συνέβαιναν και στον εμφύλιο. Στις περιοχές που έλεγχε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ στην  ύπαιθρο είχε επιβληθεί σκληρή φορολογία, όπου καταληστεύονταν τα ζωντανά αλλά και πολλές φορές άρρενα μέλη της οικογένειας για να πολεμήσουν τον κατακτητή, είτε μικρά παιδιά τα οποία απήγοντο για τις χώρες του Σιδηρού Παραπετάσματος. Κανονικό παιδομάζωμα με τραγικές συνέπειες. Η συγκεκριμένη δε αφαίμαξη γινόταν αδίστακτα, όπως γίνεται σήμερα και η επιβολή φόρων και κρατικίστικης οικονομικής δικτατορίας με το σκοπό της μεταφοράς πλούτου από την αστική μεσαία τάξη στο δημόσιο τομέα ο οποίος είναι και η κύρια δεξαμενή ψηφοφόρων τους.

Όπως επίσης και το θέμα των αντιποίνων από τους Γερμανούς. Όπως έχουμε ξαναγράψει σε προηγούμενο σημείωμά μας «Στο όνομα της ξενοκίνητης υποστήριξης οι Κομμουνιστές δεν δίστασαν να σκοτώνουν ¨Ελληνες ενώ οι Γερμανοί ήταν ήδη στη χώρα, όπως και δε δίσταζαν να σκοτώνουν Γερμανούς σε «Δεξιές» περιοχές για να υφίστανται αυτές τα αιματηρότατα αντίποινα των Γερμανών.»

Αν  μάλιστα μου πείτε ότι σήμερα δε γίνεται παιδομάζωμα (ΟΚ…) και κυρίως στρατολόγηση, θα σας υπενθυμίσω τα μαγαζάκια και τα γραφειάκια των κομματικών οργανώσεων της «αριστεράς» ΜΕΣΑ στα πανεπιστήμια. Αν δε, επιμείνει κάποιος αφελής και πει ότι σε πολλές περιπτώσεις κερδίζει η ΟΝΝΕΔ, θα απαντήσω ότι η ουσία είναι ποιος επιβάλλει το στίγμα του στα πανεπιστήμια, όχι ποιος υπόσχεται low-cost… εκδρομές στη Μύκονο.

Αλλιώς, εφόσον η ΟΝΝΕΔ είναι πρώτη δύναμη, πηγαίνετε να οργανώσετε ημερίδα για το φιλελευθερισμό και τον Adam Smith, ή για την ανάγκη σύνδεσης μεταξύ πανεπιστημίων και αγοράς εργασίας να δούμε τι θα γίνει.

Θα κινδυνεύσετε. Επιεικώς. Και δεν είναι φυσικά δουλειά της συγκεκριμένης οργάνωσης νεολαίας να κινδυνέψει την  σωματική ακεραιότητα των μελών της για να αντιμετωπίσει τις πανεπιστημιακές συμμορίες.

Όπως εννοείται ότι όλα τα παραπάνω δεν γράφτηκαν με το σκοπό να δαιμονοποιήσουν την «αριστερά» ή να καθαγιάσουν την αστική τάξη (η οποία κατά πολλούς στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ), αλλά να μας δώσουν ένα έναυσμα σκέψης για το πως δουλεύουν οι δυνάμεις της Ιστορίας ανεξάρτητα από την ένταση της επιβολής, και πως μια πολιτική οντότητα χρησιμοποιεί αυτές τις δυναμικές προς όφελός της.

Και όλα αυτά φυσικά πριν επέλθει μια εθνική καταστροφή της οποίας ο κίνδυνος ποτέ δεν εξέλειπε, άσχετα τι λένε διάφοροι χρήσιμοι ηλίθιοι, συναινεσάκηδες-ισαποστασάκηδες και λοιποί.

ΚΚ2

 

Advertisements