Ο Διάβολος Φορούσε Prada…

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Άραγε πόσοι θυμάστε εκείνη τη φορά, στις «καλές εποχές» όταν μετά από ένα κύκλο συνεντεύξεων, έπρεπε να σας «δει» ο personnel manager, ο προίστάμενος και ο departmental manager και τελικά με πολύ αγωνία βρεθήκατε να δουλεύετε στα «γυάλινα» της Κηφισίας.

Τελικά ήσασταν ικανοποιημένοι από τον προϊστάμενο, οι συνεργάτες καλοί και το τμήμα είχε μπει -με πολύ δουλειά στην πάντα αντίξοη «Ελληνική πραγματικότητα»- σε κάποια καλή πορεία. Και ξαφνικά, εκεί που ευχαριστούσατε το Θεό που βρεθήκατε «κάπου καλά» ενώ βλέπατε τι γίνεται «εκεί έξω» (στην πραγματικότητα δεν υπήρξαν τελείως «καλές εποχές» μόνο καλύτερες από σήμερα), μάθατε ότι ο προϊστάμενος για κάποιο λόγο «μετακινήθηκε» και τον αντικατέστησε μια κοπελίτσα μικρότερή σας, καλλίγραμμη, ψυχρή, που κανείς δεν ξέρει από που και πως ήρθε.

Η οποία είχε το θράσος του ανασφαλούς που ξέρει ότι δεν έχει άλλα προσόντα εκτός από το ότι «είναι κοντά στον γενικό» οπότε μην λέτε πολλά-πολλά και βρεθείτε στο Βουκουρέστι να κάνετε παρέα στον προηγούμενο. Εύγλωττη (παλιά τις λέγανε «γλωσσοκοπάνες»), θρασεία, ετοιμόλογη αλλά με ελλειμματική αίσθηση του αντικειμένου εργασίας καθόσον αντί να συνεργαστεί με τους υφισταμένους της και να μάθει, λόγω ανασφάλειας (είπαμε, να είναι καλά ο Γενικός), θέλησε να «σκίσει τη γάτα», «να πάρει τον αέρα» και όλα τα σχετικά. Με αποτέλεσμα να γίνει αντιπαθής από το πρώτο δευτερόλεπτο. Μέσα σε λίγους μαρτυρικούς μήνες δε, το τμήμα να έχει εκτροχιαστεί, και ένας-δυο να έχουν φύγει ενώ οι υπόλοιποι να «ετοιμάζουν βιογραφικά».

Ξέρετε, αυτό το υφάκι, όταν στριμώχνεται, τη νευρική σύσπαση στο χείλος όταν ο εκφοβισμός δεν αποδίδει, την επιτάχυνση στην άρθρωση λόγω της νευρικότητας που προκαλεί η ανεπάρκεια, την διάχυση του εκνευριστικά έντονου αρώματος της στον περιορισμένο χώρο, που προκαλεί η εφιδρωτική έξαψη της αμηχανίας.

Είδα που λέτε την Αχτσιόγλου σήμερα το πρωί στην τηλεόραση.

Some things never change. So, so so familiar…

KK2

ΥΓ: Μη ρωτάτε που βρίσκονται αυτές σήμερα ή που θα βρεθούν οι επόμενες. Μπορεί η κρεατομηχανή να γεννάει συνεχώς τέρατα, κανείς όμως δεν τα θυμάται ή δεν θέλει να τα θυμάται μετά από λίγο. Βέβαια, αλίμονο σε εκείνους που θα βρεθούν μπροστά τους όσο είναι στην ακμή τους. Και εδώ δε μιλάμε για κάποιο τμήμα μάρκετινγκ. Εδώ μιλάμε για χώρα…

 

Advertisements