Αφ’ υψηλού κριτική.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Βλέπω σήμερα, για άλλη μια φορά, να παρελαύνει στο time line μου η αφ’ υψηλού κριτική των πολιτικά ορθών προς τους νοητικά ανήλικους πολίτες, οι οποίοι είναι ανίκανοι να σκεφτούν ανοιχτόμυαλα και ορθολογικά, με αποτέλεσμα να άγονται και να φέρονται από τον κάθε Φράγκο Φραγκούλη.

Ο Φράγκος Φραγκούλης είναι ένας απόστρατος αξιωματικός που εχθές βρέθηκε και μίλησε στην ομολογουμένως επιτυχημένη συγκέντρωση για την ονομασία των Σκοπίων που έγινε στη Θεσσαλονίκη και τον οποίο, λίγο-πολύ, οι «υπερασπιστές της λογικής», του «φιλελευθερισμού», της «ανανέωσης και της προόδου», τον φωτογραφίζουν (και δεν τολμούν να το πουν ανοιχτά) ως φασίστα, ή, τον παρομοιάζουν με δικτάτορα. Προσωπικά, δεν γνωρίζω εάν ο άνθρωπος είναι φασίστας, ή αν θέλει να γίνει δικτάτορας. Δικαίωμά του είνα ό,τι και να θέλει να γίνει και εξ’ άλλου προς τι ο φόβος, ως γνωστόν, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, η δημοκρατία δεν φοβάται και άλλα τέτοια.

Αυτό που με εξέπληξε είναι πως όσοι πολίτες συμμετείχαν στο χθεσινό συλλαλητήριο όπου ομιλητής ήταν ο «φασίστας», χαρακτηρίζονται από τους «πολιτικά ορθούς», στην καλύτερη περίπτωση ως ενήλικοι με νηπιακή νοημοσύνη, και στη χειρότερη έως ακροδεξιοί και φασίστες, εν δυνάμει πελάτες του Φραγκούλη.

Απο περιέργεια έψαξα να βρω ποιός είναι ο Φραγκούλης και βρήκα πως υπήρξε υπουργός εθνικής άμυνας το 2012 στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παναγιώτη Πικραμμένου. Το ενδιαφέρον είναι πως σε αυτή την κυβέρνηση που ανέλαβε να διενεργήσει τις εκλογές της 17ης Ιουνίου, δίπλα του, στο υπουργικό συμβούλιο, δεν κάθονταν τίποτα ομοϊδεάτες του, νοητικά ανήλικοι πολίτες, αλλά «φιλελεύθεροι», «ανανεωτικοί» και «προοδευτικοί» όπως οι Γιάννης Στουρνάρας, Αντώνης Μανιτάκης, Αντώνιος Ρουπακιώτης, Ναπολέων Μαραβέγιας κ.α.

Όσοι σηκώνουν δασκαλίστικα τον δείκτη τους στους «πολίτες που δεν ξέρουν» καλό θα ήταν να τον κατεβάσουν. Η αφ’ υψηλού κριτική, πέραν του ότι είναι αγενέστατος τρόπος συμπεριφοράς επιπλέον δεν επιφέρει ωφέλιμα αποτελέσματα.

Να μην ξεχνάμε επίσης πως απέναντι σε έναν δασκαλίστικα υψωμένο δείκτη πάντα θα υψώνεται ένα αντιδραστικό μεσαίο δάκτυλο, το οποίο θα βρίσκει έκφραση από το πρόσωπο του Τσίπρα, έως τον Πέπε Γκρίλο και τη Λεπέν. Και μη χειρότερα.

 

Το ζιζάνιο.

Advertisements