Εκμετάλλευση του εργάτη από το κεφάλαιο.

Image: "No" supporters celebrate referendum results on a street in central in Athens

60 λεπτά για κάθε τουίτ έπαιρναν τα τρολ του ΣΥΡΙΖΑ, για να σκορπάνε ψόφους και να πουλάνε επανάστα στο τουίτερ.

Το ενδιαφέρον δεν είναι ότι πληρώνονταν. Εξ’ άλλου ο κ. Δαβαράκης πρώτος, είχε πει δημόσια ότι λάμβανε το ποσό των 1.500 το μήνα από το γραφείο του Ν.Παππά  για να αναλάβει εργολαβία τον ΣΥΡΙΖΑ μέσω του portal.gr.

Το ενδιαφέρον είναι πως οι αμοιβές δίδονταν βάση των κανόνων της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού. Όσα πιο πολλά γράψεις, τόσα πιο πολλά θα λάβεις. Ενδιαφέρον.

Μάλιστα, τα κριτήρια ήταν ποσοτικά και όχι ποιοτικά. Όχι ποιος γράφει τα καλύτερα, αλλά ποιος γράφει τα περισσότερα. Δεν λαμβάνονταν υπ’ όψη εάν κάποιος έριχνε ψόφους στον τάδε πολιτικό και έπαιρνε 2.000 like, ή αν είχε 5.000 ακολούθους. Το κριτήριο ήταν καθαρά και μόνο ποσοτικό. Πόσες ασυναρτησίες θα γράψεις σήμερα; 50. Άρα, θα πάρεις 30 ευρώ.

Λογικό θα μου πείτε, διότι κάποια πρόσωπα, ή θέματα, ήταν πιο πιασάρικα και αυτό δεν θα ήταν συμφέρον για τoν χορηγό. Για παράδειγμα, αν έριχνες ψόφο στον Πάγκαλο, ή στον Άδωνι, αμέσως-αμέσως θα διεκδικούσες μια μεγάλη αμοιβή. Και φανταστείτε αυτό να το κάνανε όλοι.

Άσε που τον χορηγό, στην προκειμένη περίπτωση, δεν το ενδιέφερε τι θα γράψεις, αλλά πόσα θα γράψεις. Το ζητούμενο ήταν να βομβαρδιστούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αυτοκτονίες, λιποθυμίες στα σχολεία και θανάτους από μαγκάλια, με σκοπό αυτό να αναπαραχθεί γρήγορα και να διοχετευθεί σε όλη την κοινωνία.

Εν κατακλείδι, εδώ μιλάμε για μια καθαρή γραμμή παραγωγής. Εάν δε, οι αμοιβές που δίνονταν ήταν μαύρες, που σημαίνει χωρίς εργατικά δικαιώματα, τότε μπορούμε να μιλήσουμε και για ακραία εκμετάλλευση των εργαζομένων από το κεφάλαιο, αντίστοιχη αυτών που βλέπουμε κυρίως σε χώρες της Ασίας.

 

Το ζιζάνιο.

Advertisements