Και τελικά, βρήκαμε τη λύση

 

Είπαμε να ασχοληθούμε με τα μεγάλα εθνικά θέματα, του ατλαντικού προσανατολισμού, του κοινού ευρωπαϊκού μας σπιτιού, των εθνικών θεμάτων που έρχονται από τα βάθη της ιστορίας.
-Καταλάβαμε και ότι δεν μας παίρνει και ότι άλλες καινούργιες ψήφους δεν μας φέρνει.

-Είπαμε να ασχοληθούμε ριζοσπαστικά με τα μεγάλα οικονομικά θέματα, σε διεθνές επίπεδο. Το ευρώ, τις μεγάλες επενδύσεις, τις διακρατικές επαφές.Καταλάβαμε και ότι δεν μας παίρνει και ότι άλλες καινούργιες ψήφους δεν μας φέρνει.

-Είπαμε να ασχοληθούμε με τα θέματα της καθημερινότητας, την παιδεία, την υγεία, τα φορολογικά, το ασφαλιστικό, τις συντάξεις. Τα μέσα μαζικής μεταφοράς στις μεγάλες πόλεις, τα τοπικά προβλήματα στις μικρότερες. Δεν τα πήγαμε και πολύ καλά. Στην (πολύ) καλύτερη σαν τους «40 χρόνια τι κάνατε εσείς;» Στη χειρότερη, άσε.

-Τι να κάνεις όμως όταν δεν έχεις φράγκα να σκορπίσεις και στόματα να κλείσεις; Θα το παλέψουμε, όμως. Και όσο περνάει ο χρόνος και ο κόσμος συνηθίζει στο τέλμα που καθημερινά χειροτερεύει, τόσο το καλύτερο.

Και τελικά, βρήκαμε τη λύση. Θα κάνουμε θέμα τα κοινωνικά αυτονόητα. Τα λυμένα. Ή, καλύτερα, κάποια κοινωνικά θέματα όπου ακόμα και οι επιστήμονες δεν συμφωνούν. Θα τα πούμε μπερδεμένα και περίπλοκα. Θα πιαστούμε από κάπου και θα δείξουμε ότι είμαστε φτιαγμένοι από μπετόν. Με πρόσμιξη και σανού, όπου και αν χρειάζεται. Αλλά με προσοχή, μην την πατήσουμε όπως στο προσφυγικό (ας πούμε).

Και βλέπουμε…

 

Takis Drepaniotis

 

Advertisements