Ως πότε θα ανεχόμαστε το χουλιγκανισμό;

 

Ο κρατισμός και το ξαδερφάκι του ο ωχαδερφισμός είναι η ρίζα του προβλήματος για τα επεισόδια στο ποδόσφαιρο και την ανεργία που αυτά προκαλούν.
To 2003 έκανα την πρώτη μου δημοσίευση για το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο και τις επιπτώσεις που είχε σε αυτό η απόφαση Bosman που επέτρεπε την ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων ανά την Ευρώπη.

Στη μελέτη αυτή φαινόταν ξεκάθαρα πως ένα πρωτάθλημα με 14 ομάδες θα είχε καλύτερες προοπτικές ανταγωνιστικότητας, αφού ο μέσος όρος εισιτηρίων, άρα και εσόδων για τις ομάδες, αυξανόταν, ενώ θα υπήρχε αυξημένη κινητικότητα στις θέσεις 1 ως 4 που ως τότε ήταν οι τρεις μεγάλες ομάδες (Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ) και μια ακόμα ανάλογα τη χρονιά που είχε η κάθε μια που συνήθως ήταν οι ΠΑΟΚ, Άρης. Λάρισα, Ηρακλής, Ξάνθη.

Το αυξημένο ενδιαφέρον του κοινού θα δημιουργούσε πρόσθετα έσοδα από τηλεοπτικά, είδη με το λογότυπο, ακαδημίες, χορηγίες.

Το βελτιωμένο προϊόν θα δημιουργούσε δυνατότητες εξωστρέφειας. Τα δικαιώματα του πρωταθλήματος θα ήταν πλέον δυνατόν να πωληθούν και στο εξωτερικό. Αυτό θα οδηγούσε προφανώς και σε προσέλκυση επενδυτών, οι οποίοι θα ενδιαφέρονταν να φτιάξουν και νέα γήπεδα ή να ανακαινίσουν τα παλιά.Προφανώς, οι αθλητικές ανώνυμες εταιρείες θα έπρεπε να εισαχθούν στο χρηματιστήριο και οι τότε ιδιοκτήτες θα έβγαζαν επιπλέον χρήματα ή θα μείωναν το ρίσκο επένδυσης τους, τα οποία βέβαια μπορούσαν και αυτά να επανεπενδύσουν για να βγάλουν ακόμα περισσότερα.

Μην με ρωτάτε τι έγινε από όλα αυτά. 14 χρόνια μετά την ανακοίνωση της μελέτης, ακόμα συζητάμε για το αν μπορεί κάποιος να φορέσει τη φανέλα της ομάδας του και να περπατάει στο δρόμο ή να επισκεφθεί ένα γήπεδο.

Η λύση είναι βέβαια απλή. Η ίδια η διοργανώτρια αρχή πρέπει να θεσμοθετήσει το ονομαστικό ηλεκτρονικό εισιτήριο για κάθε γήπεδο, οι ομάδες πρέπει να επανασυστήσουν το member’s club τους και οι ‘επαγγελματίες οπαδοί’ να αποβληθούν δια παντός από τα γήπεδα.

Κάποτε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης (παράδειγμα τυχαίο, αλλά ενδεικτικό) διέλυσε τη ΝΟΠΟ (Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών), αυτό που γράφω συνεπώς έχει ξαναγίνει.

Βλέπω με μεγάλη θλίψη παλιές ελληνικές ταινίες με ανθρώπους να σέβονται ο ένας τον άλλο που πήγαιναν στο γήπεδο δίπλα δίπλα κι έφευγαν από την ίδια είσοδο κι έξοδο.

Ως πότε θα ανεχόμαστε το χουλιγκανισμό; Τη μέρα που θα αποφασίσουμε πως θα τελειώσει το φαινόμενο, θα δούμε και χιλιάδες νέα παιδιά που σπουδάζουν γύρω από τον αθλητισμό, να βρίσκουν δουλειά σε θέσεις εργασίας που ούτε καν φανταζόμαστε ότι υπάρχουν.

Εδώ και ο υπερσύνδεσμος της δεύτερης δημοσίευσης μου για το ίδιο θέμα το 2004 σε παγκόσμιο πια επίπεδο: http://www.aea-eu.com/2004Patras/DOC/resu_abstract/Tzouros&Papadimitriou.pdf

 

από τον Ypsilantis Tzouros

Advertisements