Το Κρατιστάν και οι Ουρές της Απόγνωσης

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Πριν αναρωτηθείτε το γιατί η έκδοση ενός απλού εισιτηρίου καταντάει ΤΟΣΟ πολύπλοκη διαδικασία στο Ελλαδικό κρατιστάν, να σας υπενθυμίσω ότι από το 2015, ο Ελληνικός «λαός», δια της σοφής ψήφου του αδιαφόρησε για το εάν η χώρα θα οπισθοδρομήσει ή εάν θα στρεφόταν ΑΚΡΙΒΩΣ στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που έπρεπε, όσο και εάν σπαράζαμε ορισμένοι. Το επιχείρημα για το εάν «οι προηγούμενοι» (οι οποίοι είχαν όμως τουλάχιστον κυβερνήσει και ήξεραν…) ήταν καλύτεροι ήταν ακλόνητο…

Έτσι, ο Ελληνικός «λαός» εν γνώσει του προτίμησε αντί να πιέσει για καλύτερο και αποτελεσματικότερο κράτος, καλύτερες υπηρεσίες, καλύτερη αστυνόμευση, ασφάλεια, παιδεία, υγεία, τα απεμπόλησε όλα για να γλυτώσει από τον ΕΝΦΙΑ και να επαναφέρει το επίδομα καυσόξυλων και τη 13η σύνταξη (αυθόρμητος καγχασμός). Συνέχεια

Advertisements

Μνημείο κοροϊδίας που έγινε πράξη.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Μνημείο κοροϊδίας που έγινε πράξη.

«Το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης είναι η απάντηση στη βαρβαρότητα. Είναι αξιοπρέπεια», μας λέει το κυβερνητικό σποτάκι διαφημίζοντας τα χρήματα που θα μοιράσουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε νοικοκυριά που διαβιούν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.

Μόνο που, το «κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης» που σήμερα διαφημίζει ο Τσίπρας ως απάντηση στη βαραβαρότητα, είναι το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» που θεσπίστηκε για πρώτη φορά επί των «κακών» Σαμαρά-Βενιζέλου, πιλοτικά σε κάποιους νομούς το 2014 με πρόβλεψη, στην πλήρη του ανάπτυξη, το 2016 το πρόγραμμα να έφτανε έως και 700.000 άτομα. Αυτό το δίχτυ ασφαλείας για τους ασθενέστερους οικονομικά και κοινωνικά συμπολίτες μας ήταν, και αυτό, ένα από τα προαπαιτούμενα της επίσης «κακιάς» τότε τρόικα για να πάρουν τη δόση.

Το ανωτέρω «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» των Σαμαρά-Βενιζέλου προς τα αδύναμα οικονομικά νοικοκυριά τότε, ήταν «μνημείο κοροϊδίας» για τον Τσίπρα. Έτσι το χαρακτήριζε ο ηγέτης που ήρθε να αλλάξει το χθες.

Και το άλλαξε το χθές. Πως; Μετονόμασε το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» σε  «κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης»* και απο «μνημείο κοροϊδίας» το έκανε «απάντηση στη βαρβαρότητα» και «αξιοπρέπεια». «Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη» ακούγεται να λέει ο ίδιος ο Τσίπρας στο τέλος του διαφημιστικού σποτ.

Έτσι, το χθεσινό ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα που ήταν μνημείο κοροϊδίας, σήμερα, έγινε κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης που είναι απάντηση στη βαρβαρότητα και αξιοπρέπεια.

Το παραπάνω παράδειγμα αποδεικνύει (για άλλη μια φορά) πως, εάν υπάρχει ένα μνημείο κοροϊδίας απο το χθες που έγινε πράξη σήμερα, αυτό, είναι ο ίδιος Τσίπρας. Το εάν αυτό είναι δίκαιο ας το κρίνουν οι πολίτες, όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά. Αυτό είναι θέμα αυτοκριτικής και αυτογνωσίας, συλλογικής και ατομικής.

Το ζιζάνιο.

*Εννοείται πως θα χρησιμοποιούσε λέξεις αριστερού νοήματος. Έχουν και αυτές οι λεπτομέρειες τη σημασία τους, στην προπαγάνδα.

 

 

 

Ο λιμός, ο αντικομμουνισμός και ο Μιχαήλ Σουσλόφ

dimart

—του Γιώργου Τσακνιά για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Ο Ηλίας Μαγκλίνης έγραψε ένα πολύ καλό άρθρο για τον λιμό στην Ουκρανία το 1932-33 και την απήχησή του στη Δύση την εποχή εκείνη. Το άρθρο πυροδότησε μια —μάλλον αναμενόμενη— συζήτηση, με αφορμή την οποία κάνω ορισμένες παρατηρήσεις:

1) Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν το Χ, θα το πιστεύουν, ακόμη κι αν αυτό είναι κάτι τόσο εξόφθαλμα παράλογο όσο το ότι η προσσελήνωση του Apollo 11 το 1969 ήταν fake ή ότι η Γη είναι επίπεδη. Μερικοί θα το πιστεύουν και τίποτα στον κόσμο δεν θα τους κάνει να αλλάξουν γνώμη — και μάλιστα, κάθε επιχείρημα περί του αντιθέτου θα αποτελεί για αυτούς άλλη μια απόδειξη: «Για να λυσσάνε τόσο πολύ, κάποιον λόγο έχουν… Τα βλέπεις;»

2) Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν ότι στην Ουκρανία δεν υπήρξε λιμός, όχι μόνο θα το πιστεύουν αλλά θα θεωρούν και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 657 επιπλέον λέξεις

Ο Τεύτονας και οι Βαλκάνιοι: Εγκώμιον Σόιμπλε

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Έχοντας παρακολουθήσει τη συνέντευξη του απερχόμενου Γερμανού υπουργού οικονομικών, στο τέλος της μου είχε μείνει μια πικρή γεύση στο στόμα. Δεν ήταν τόσο το ότι ο Τεύτονας παρέμεινε άτεγκτος και σταθερός στις γνωστές θέσεις του. Πράγμα που πολλοί το ερμήνευαν και το ερμηνεύουν σαν μια τιμωρητική τακτική η οποία υποκινείται από μια προσωπική μεταφυσική ενός ακινητοποιημένου ανθρώπου με καλβινιστική-θεολογική σχεδόν προσέγγιση ορισμένων πραγμάτων, απέναντι σε ένα χαρούμενο «λαό»(!).  Τον οποίο, σύμφωνα με τα επικρατούντα λαϊκά αφηγήματα, οι βόρειοι δήμιοι του , δεν τον αφήνουν να χαίρεται τον έρωτα και το τσίπουρο πλατσουρίζοντας στα γαλανά νερά του Αιγαίου.

Δεν ήταν το ότι ο ίδιος ο Σόιμπλε έχει αποδείξει ότι με χειρουργική ακρίβεια, προσήλωση και σταθερότητα επέμενε στις θέσεις του. Και ότι δεν χαμπαριάζει χαρακτηριστικά από επιθέσεις φιλίας ή εκδηλώσεις εχθρότητας όπως οι υστερίες της εντός και εκτός αενάως ακκιζόμενης ατρίχου ομιλούσας κεφαλής («ένας φαλάκρας απέξω κι’ από μέσα» που θα έλεγε και ο Διονύσης Σαββόπουλος) που παρίστανε τον υπουργό οικονομικών στην πλέον ζημιογόνα περίοδο της Ελληνικής ιστορίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.  Συνέχεια

Ας διαβάσει και λίγο Μακιαβέλλι ο Τσίπρας

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Πέρα από κωλοτούμπες, λαϊκισμούς και λοιπά παρόμοια, άλλα προσόντα διαμορφώνουν το κύρος του πραγματικού ηγέτη

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου (23/10/2017)

Πολύ καλά έκανε και πήγε στην Αμερική. Ποιο το πρόβλημα; Σύμμαχος χώρα δεν είναι; Στρατιωτική βοήθεια δεν μάς δίνει; Από το κόκκινο φασισταριό δεν μάς έσωσε; Ελληνοτουρκικό πόλεμο δεν απέτρεψε πριν είκοσι και πλέον χρόνια; Επενδύσεις δεν έχει κάνει στην χώρα μας; Γιατί λοιπόν ο Αλέξης Τσίπρας να μην πάει στον Ντόναλντ Τραμπ; Μα είναι αριστερός, λένε κάποιοι. Α, μάλιστα. Και από πότε οι αριστεροί έγιναν αντιαμερικάνοι; Στα λόγια μόνο και για να πουλάνε φούμαρα στα τσούρμα από καραγκιόζηδες που τούς ψηφίζουν.

Ο αντιαμερικανισμός στην Ελλάδα ήταν και είναι ένα εργαλείο μάρκετινγκ για να παίζουν κάποιοι παιχνίδια εξουσίας. Αυτό ακριβώς κάνει με μοναδική ευχέρεια και ο Αλέξης Τσίπρας, χλευάζοντας, πολύ ορθά, την βλακεία και την αφέλεια όσων τον ψήφισαν. Και καλά κάνει. Αν ο Μακιαβέλλι ζούσε, θα τον πολυβράβευε για τις ικανότητές του. Το πρόβλημα είναι ότι οι ικανότητές του σε δημαγωγία, λαϊκισμό, κωλοτούμπες και άλλα παρόμοια μάλλον έχουν χτυπήσει ταβάνι. Από εδώ και πέρα, μετά τα χαμόγελα, τα γλειψίματα, τα παρακάλια και τις υποσχέσεις, ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του θα πρέπει να παράγουν έργο και μάλιστα σοβαρό.

Συνέχεια

Ο Ιξίων και η Μακρόνησος

 

Είναι εύλογη η, σε δύσκολες και οριακές στιγμές, αναζήτηση ενός σημείου το οποίο λειτουργεί ως σημείο αναφοράς-προφύλαξης, ως σημείο από όπου αντλείται κουράγιο και παρέχεται εσωτερικά, ηθική και ψυχολογική υποστήριξη όταν όλα τα υπόλοιπα καταρρέουν γύρω σου: για τους ικέτες ήταν οι ναοί στην αρχαιότητα, ο δε Ξένιος Ζευς υπήρξε ξεκάθαρα ο προστάτης κάθε κατατρεγμένου (βλ. και το μύθο του Ιξίωνα), οι βωμοί, οι χριστιανικοί ναοί αργότερα, γενικά κάθε θρησκευτικό και κατ’ επέκτασιν ιδεολογικό σχήμα έχει αυτά τα, ταυτόχρονα γεωγραφικά και πνευματικά, σημεία μηδέν του, τα οποία αποτελούν παράλληλα σημεία ιερότητας και αναφοράς σε ένα (πάντοτε καλύτερο, ορθότερα δε: ενδοξότερο, είτε ως νίκη, είτε ως μαρτυρολόγιο) παρελθόν.

Με βάση τα παραπάνω, εύλογη και αναμενόμενη θεωρείται η επίσκεψη των στελεχών της κυβέρνησης στη Μακρόνησο. Δεν θα υπεισέλθω σε σχολιασμούς για το ιστορικό και συμβολικό βάρος της τοποθεσίας και το τι σημαίνει αυτό για μία μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Ούτε στο αν και κατά πόσον οι κυβερνώντες σχετίζονται, λιγότερο ή περισσότερο, με τους ιδεολογικούς τους προγόνους, αν αποτελούν γνήσια ή μη τέκνα τους. Τίποτα από τα δύο δεν είναι της παρούσης. Αυτό που αξίζει να εξεταστεί είναι εκείνος ο μηχανισμός της ενοχής που κάθε πιστός, ανεξάρτητα από το θρήσκευμά του, φέρει εντός του.

Συνέχεια

Ελληνικό: Το πράγμα καταντά γελοίο

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου (Capital.gr)

Λοιπόν, οι γελοιότητες πρέπει να τελειώσουν. Μετά το… δάσος, και τα αρχαία, τώρα μάθαμε και για τους… ιλίγγους λόγω… υψοφοβίας που έχουν πιάσει τα μέλη του ΚΑΣ. Ήμαρτον!

Κοιτάξτε τα πράγματα είναι απλά. Αν στην κυβέρνηση δεν το θέλουν το έργο, ας το λήξουν το ματς να τελειώνουμε. Προφανώς δεν έχει καμία όρεξη ούτε η ελληνική κοινωνία, ούτε βεβαίως οι επενδυτές, να γίνονται αντικείμενο εμπαιγμού του κάθε ιδεοληπτικού. Γιατί πέρα από ΚΑΣ και λοιπούς αντιδρώντες, στο τέλος της ημέρας κάθε κυβέρνηση έχει πολλά όπλα στα χέρια της για να αντιμετωπίσει προβλήματα όταν θέλει η ίδια να τα επιλύσει. Και ο νοών νοείτω. Συνέχεια

Πρώην belly dancer η καμήλα του Τσίπρα!

 

Το πρακτορείο Fake News Agency (FNA), πρωτοπόρος στην παραγωγή ποιοτικών και αξιόπιστων ειδήσεων, προβαίνει σε αποκάλυψη-σοκ! Ξεσκεπάζει το τερατώδες ψέμα του Αλέξη Τσίπρα που δήλωσε στο Brookings Institution ότι “we have already eaten the camel and now there is the queue”! Η αλήθεια, όμως, είναι εκ διαμέτρου αντίθετη και το FNA βάζει πλώρη για το βραβείο Πούλιτζερ μ’αυτήν την κολοσσιαία δημοσιογραφική επιτυχία του!

Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι η εν λόγω καμήλα όχι μόνο δεν φαγώθηκε, αλλά ζει και βασιλεύει. Είναι 38 χρονών σήμερα, λέγεται Ζουμπέιντα και είναι Αιγύπτια παλαιστινιακής καταγωγής. Μετακόμισε στην Ελλάδα την δεκαετία ‘80, καθώς ο μπαμπάς της, φανατικός οπαδός του Γιάσερ Αραφάτ και του Ανδρέα Παπανδρέου, ήθελε να ζήσει τον επαναστατικό του μύθο στην Ελλάδα. Την επόμενη δεκαετία η Ζουμπέιντα εμφανιζόταν στα ελληνάδικα ως belly dancer και έκανε πολύ μεγάλη καριέρα. Εκείνη την εποχή καθιερώθηκε και το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο Queue, καθώς οι φαν της σχημάτιζαν ατελείωτες ουρές, προκειμένου να απολαύσουν τον αισθησιακό χορό της. Συνέχεια

Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος

13227471_10209153813820283_35053509384252822_oΤου ΚΚ2.

 

Η περίληψη της επίσκεψης Τσίπρα στις ΗΠΑ είναι μία:

Για άλλη μια φορά κάποιος πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος.

Από εκεί και πέρα το «φροντιστήριο πολιτικής συμπεριφοράς» συνεχίζεται. Πλέον ο λογαριασμός των «διδάκτρων» ανέβηκε κατά $2,4 δις.

Βέβαια, καλόπιστα μέλη του «Π» και γνώστες του αντικειμένου παρατηρούν ότι όντως υπήρχε αδήριτη ανάγκη εκσυγχρονισμού της αιχμής του δόρατος της ΠΑ.

Είναι περίεργο όμως το πως ΑΥΤΟ ειδικά το αιματηρό θέμα, αυτή η τεράστια δαπάνη προέκυψε τόσο ξαφνικά τη συγκεκριμένη στιγμή της επίσκεψης (γιατί συζητήσεις γινόταν και πολύ έντονες εντός των τειχών από ειδικούς και μη). Και τούτο διότι δεν γνωρίζουμε αν το συγκεκριμένο θέμα ανήκε εξ αρχής στην ατζέντα της επίσκεψης και απλά δεν κρίθηκε σκόπιμο να προβληθεί(…) ή εάν εισήλθε εμβόλιμα, αφού ο πρωθυπουργός είχε πατήσει το πόδι του στις ΗΠΑ(!!!).   Συνέχεια

Τhe Promise (H υπόσχεση). Μια ταινία που δεν πρέπει να χάσετε

Ένα blog του Βλάση Αγτζίδη

Την περασμένη Τρίτη ξεκίνησε η προβολή της ταινίας «Τhe Promise» με ελληνικό τίτλο «H μεγάλη υπόσχεση». Η πρεμιέρα οργανώθηκε από την εταιρεία διανομής και την Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδας.

Το θέμα της προέρχεται από τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Προσεγγίζει τα τραγικά γεγονότα με μια ιστορία αγάπης, έναν έναν κλασικό κινηματογραφικό «τρόπο» αφήγησης μιας μεγάλης ιστορίας. Οι εικόνες της ταινίας ταιριάζουν απολύτως στην τραγική -αλλά προκλητικά αποσιωπημένη- εμπειρία του ελληνισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από τα Τάγματα Εργασίας, τα φοβερά  Αμελέ Ταμπουρού, έως την καταστροφή πολλών ελληνικών χωριών και πόλεων της Μικράς Ασίας και την εξόντωση του πληθυσμού, τόσο την περίοδο 1916-1917 όσο και την περίοδο 1920-1922.

Η ταινία γεννά σίγουρα και ερωτήματα για την λήθη που επιβλήθηκε στην ελληνική πλευρά, για την αβελτηρία των κυβερνήσεων, για τη συνειδητή καταστολή της προσφυγικής μνήμης στο όνομα της κυνικής διπλωματίας και της εξυπηρέτησης της εξωτερικής πολιτικής.

Aν ο τουρκικός εθνικισμός διέπραξε τις Γενοκτονίες των χριστιανικών…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.025 επιπλέον λέξεις