Τα Τσάκρα, το Ελληνικό και οι Αναρχικοί Γραφειοκράτες

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2.

Μαθαίνουμε ότι το Μαξίμου επανέφερε άρον άρον την καθαρίστρια «αύρας»-«αστρικού σώματος» και εκ συμπτώσεως υπουργό πολιτιΖμού από τη μακρινή Κίνα, για να είναι παρούσα στην συζήτηση για την κήρυξη του παλαιού αεροδρομίου του Ελληνικού ως αρχαιολογικού χώρου(!!!).

Είναι ευτυχής συγκυρία ότι το Μαξίμου ανέκρουσε πρύμναν και για να σώσει την παραμονή του στην εξουσία, «το λέει το ποίημα», έστω και για πρώτη φορά, έστω και συλλαβίζοντας, έστω και με στραβή άρθρωση.

Εκείνο που αποκαρδιώνει βέβαια είναι η για πολλοστή φορά επιβεβαίωση της διαπίστωσης ότι το βαθύ κράτος έχει πλέον αυτονομηθεί από την υπόλοιπη κοινωνία και από οποιαδήποτε κεντρική διοίκηση και οπλοφορώντας με custom-made νομοθεσία μπορεί να εκβιάζει ή/ και να ματαιώνει ότι δεν του γουστάρει.

Ακούς εκεί σου λέει, ουρανοξύστες, ενίδρυα και εμπορικά κέντρα σε μια μεσογειακή μητρόπολη τεσσάρων εκατομμυρίων. Τι το κάναμε, Ντουμπάι;

Τα πράγματα όμως φοβούμαι ότι είναι απλά: Αν συνεργαζόντουσαν ο Σημίτης με τον Κωστάκη, ή ο Κωστάκης με το Γιωργάκη σε άλλες εποχές, θα μπορούσαν να πατήσουν αυτό το κτήνος στο κεφάλι. Δεν το έκαναν. Προτίμησαν, αντί να φερθούν με πολιτική γενναιότητα, να κρύβονται ο ένας ή ο άλλος και διορίζοντας και λαίκίζοντας να ενδυναμώνουν το ετερόκλητο Κτήνος. Καθιστώντας το ρυθμιστή μέσω του εκβιασμού με όπλο την κατάλυση της όποιας νομιμότητας ή της εμπλοκής οποιασδήποτε δραστηριότητας δε μας γουστάρει στα γρανάζια της γραφειοκρατίας.

Έχει δε πλάκα το ότι πολλές υπηρεσίες και οργανισμοί ενδέχεται να έχουν προέδρους των συνδικαλιστικών του οργανώσεων από τις τάξεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Δεν είναι δε τυχαίο ότι πριν από λίγα χρόνια κάποιος σημαίνων διαμορφωτής γνώμης στον διεθνή τύπο, σοκαρισμένος από την ωμότητα της επέλασης της μεταπολιτευτικής χολέρας και την νεοελληνική «ιδιαιτερότητα» της κατάστασης σε όλη της την έκταση στα Αθηναϊκά πεζοδρόμια,  αναρωτήθηκε πως είναι δυνατόν αναρχικοί να επιθυμούν να γίνουν  δημόσιοι υπάλληλοι και να σιτίζονται από το κράτος το οποίο κατά τα άλλα μισούν!!!

Τώρα, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ βιώνει το νοητικό αδιέξοδο στο οποίο με τη βοήθεια έξωθεν και έσωθεν πατρόνων-χορηγών έφερε σώνει και καλά μια ολόκληρη κοινωνία στα όρια της υστερικής παράνοιας για να κατσικωθεί στην εξουσία. Όπου η αυτονόμηση και διολίσθηση προς την ανομία ή η γραφειοκρατική παραλυσία με το μανδύα της»νομιμότητας» όπου και όταν μας συμφέρει, στρέφεται εναντίον του. Και τούτο διότι ο γάιδαρος δεν πέταξε, δεν τήρησε τα υπεσχημένα προς τους κοινωνικούς όχλους που περαιτέρω εκτσογλάνισε και προς τους αφελείς που δεν απάλλαξε από τους φόρους. Και οι οποίοι εξαπατημένοι θα προσπαθήσουν όπως έκαναν πάντα, και επί ζημία της κοινωνίας, όπως συνέβαινε πάντα, θα επιχειρήσουν να του δείξουν ΚΑΙ αυτού, ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό αυτή την ώρα.

Θα έλεγα ότι η συγκεκριμένη σύγκρουση έχει ενδιαφέρον και στο μέλλον πολλές κοινωνικές μελέτες και ακαδημαϊκά πονήματα θα μπορούσαν να βασιστούν στα γεγονότα της περιόδου 2010-2020.

Από την άλλη, δυστυχώς, αν το Ελληνικό και οι λοιπές επενδύσεις δε γίνουν, θα είμαστε εμείς που θα υποστούμε τις συνέπειες της ολιγωρίας και όχι οι αφιονισμένοι κρατιστές πρώην μπάρμεν, καθαριστές τσάκρα, καταληψίες και λοιποί ζογκλέρ της λογικής οι οποίοι με άφθαστο κυνισμό έχουν αποδείξει ότι θεωρούν τη χώρα αναλώσιμη μπροστά στην εκπλήρωση των προσωπικών στόχων τους. Ίσως δε, το μόνο που τρέμουν να είναι ένα καταστροφικό «ατύχημα» με την υπογραφή τους (ήδη έχουμε αστοχίες, φωτιές, πετρελαιοκηλίδες, και βάρδα να μην είναι ο ανεκδιήγητος ΥΠΕΘΑ μας πάλι χαμένος στο Λονδίνο σε καμιά εθνική κρίση… Πάνε τα νησάκια μας…) που θα προκαλέσει υπέρβαση του σημείου βρασμού των κοινωνικών διεργασιών. Και έτσι να ζήσουν ΚΑΙ αυτοί το δικό τους «Δεκέμβρη» του 2008 («Μεγάλη αναταραχή, ωραία κατάσταση», είχε πει τότε ο ολίγιστος), ή τον «Φλεβάρη» του 2012. Διότι πολλές φορές θα πάει η στάμνα στη βρύση αλλά μια φορά θα σπάσει, που λέει και ο «σοφός» «λαός» μας…

Αλλά τι λέμε, μακριά από εμάς τέτοια σενάρια ανωμαλίας, στις δημοκρατίες «δεν υπάρχουν αδιέξοδα», η κυβέρνηση μας είναι «κάθε λέξη του Συντάγματος» και στο κάτω-κάτω ο άνωθεν μνημονευθείς «σοφός» «λαός» αποφασίζει ποιος και τι, στις εκλογές οι οποίες λαμβάνουν χώρα πάντα στην ώρα τους όπως ο νόμος ορίζει!

Ε; Τι; Πως;

ΚΚ2

Advertisements