Ο Αλέξης και οι Τελευταίοι Μοϊκανοί

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Είναι νύχτα, η συζήτηση μεταξύ των δυο ανδρών είναι ψιθυριστή, το σκοτάδι καλύπτει ότι δεν ακούγεται, και όμως υπάρχει πανταχού παρούσα μια κρυφή ένταση, μια σιωπηλή ψυχική υποβολή η οποία εκπέμπει κύματα μίσους.

«The Grey Hair was the father of all this. [pause] In time Magua became blood-brother to Mohawk to become free. In his heart he always was Huron. And his heart will be whole again on the day when the Grey Hair and all his seed are dead!»

Μετάφραση: «Ο Γκριζομάλλης ήταν η αιτία όλων αυτών. [παύση] Με τον καιρό ο Μαγκουα έγινε αδελφοποιητός με τους Μοϊκανούς για να αποκτήσει την ελευθερία του. Στην καρδιά του όμως πάντα ήταν ένας Χιούρον. Και η καρδιά του θα ξαναγίνει ολόκληρη όταν ο γκριζομάλλης και η σπορά του θα πεθάνουν»

(Ο Μάγκουα συναντάει τον διοικητή Μοντκάλμ στην ταινία «Ο Τελευταίος των Μοϊκανών» του Μάϊκλ Μαν (1993)).

Στην ταινία, όλοι θα βρεθούν στη μέση του κάδρου μιας τεράστιας σύγκρουσης. Όπου κεντρικό σημείο θα αποτελέσει η σύμπνοια των συμφερόντων ενός Ευρωπαίου, Γάλλου, μάλλον κουρασμένου από την  αιματοχυσία που λαμβάνει χώρα εκεί, στα πρώιμα στάδια της  διαμόρφωσης του πολιτισμικού μωσαϊκού της Αμερικανικής Ηπείρου, και ενός Ινδιάνου ο οποίος ψάχνει συνεχώς να βρει τρόπο να μακελέψει «τον γκριζομάλλη και τη σπορά του», δηλαδή τις δυο του κόρες, οι οποίες ειρήσθω εν παρόδω, δε φταίνε σε τίποτα. Κάποια στιγμή, ελέω συνθηκών του δίνεται ένα παράθυρο ευκαιρίας να αλωνίσει, να εκδικηθεί και να σφαγιάσει «τον γκριζομάλλη και τη σπορά του» σε μια επική σκηνή, σε αυτή την ταινία εποχής την οποία φαντάζομαι ελάχιστοι δεν έχετε δει.

Και όπου, μου πήρε πάρα πολλά χρόνια να το αντιληφθώ,  παρά το λαμπρό καστ ο κύριος πρωταγωνιστής δεν είναι άνθρωπος. Είναι το γινάτι.

Διότι λίγα παραδείγματα μπορούν να σκιαγραφήσουν το μαρτύριο της συγκεκαλυμμένης εμμονής (αυτό το «γινάτι», που λέμε στην καθομιλουμένη) η οποία δηλητηριάζει την ψυχή του ανθρώπου όπως η σκηνή από την ως άνω αναφερόμενη ταινία. Είναι το είδος εκείνο της φωτιάς που καίει αργά και αθέατα από ψηλά το έδαφος και τις ρίζες ενός δάσους και μαραίνει την ψυχή του ανθρώπου ενώ από απόσταση δε φαίνεται τίποτα. Η πιο ύπουλη περίπτωση φωτιάς σε δάσος, όπως μου έχουν πει ειδικοί.

Ερχόμενοι στα καθ’ ημάς λοιπόν, τόλμησα να δω λίγο τηλεόραση την Κυριακή, και να λάβω μια συνοπτική εικόνα του τι διημείφθη στην περίφημη πανήγυρη την κατ’ ευφημισμό «έκθεση» της Θεσσαλονίκης και στη «συνέντευξη»-παραλήρημα του πρωθυπουργού. Και ναι, σύντομο ανέκδοτο, έπεσα και στη στιγμή όπου μια συνοφρυωμένη -τάχαμ’- απομίμηση του Οβιδίου, είπε τρεις φορές τη λέξη «επένδυση» μέσα σε μια πρόταση. Φράση η οποία βγήκε από τα χείλη του ανθρώπου ο οποίος πριν χρόνια είχε κορώνα στο κεφάλι του την ματαίωση της διπλής ανάπλασης στο Βοτανικό – Αμπελοκήπους με αφορμή την ανέγερση ενός εμπορικού κέντρου και ο οποίος πριν λίγα χρόνια προειδοποιούσε τους επενδυτές «να μην διανοηθούν» να επενδύσουν στην Ελλάδα. Και όπου τη στιγμή της γραφής αυτού του άρθρου ανακοινώνεται η αναστολή των εργασιών της El-Dorado Gold στη Βόρειο Ελλάδα!

Ακούω λοιπόν τώρα τελευταία πολλούς οι οποίοι εντυπωσιασμένοι από την -ταχύτατη- δήθεν μεταστροφή του συγκεκριμένου ανθρώπου υπέρ της «επιχειρηματικότητας» υποθέτουν ο καθένας τα δικά του, ότι μετατοπίζεται προς το κέντρο, τη σοσιαλ-δημοκρατία, την πραγματικότητα, και άλλα τέτοια ανάλαφρα. Και όλα αυτά  όταν σε κάθε αναφορά του στην επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις μέσα στην τρικυμία που έχει στο κεφάλι του κοτσάρει τις λέξεις»δίκαιη», και εύχεται να μην έχουν  στόχο (μόνο) το κέρδος. Βέβαια, ακόμα και ο πρωτοετής φοιτητής της Διοίκησης Επιχειρήσεων (δε μιλάω για μάχιμους επιχειρηματίες) αντιλαμβάνεται ότι ο Πρωθυπουργός δεν αναφέρεται στην εταιρική διακυβέρνηση (corporate governance) ή ευθύνη (corporate responsibility) με το σκοπό της ανταποδοτικότητας προς το κοινωνικό σύνολο και της σχέσης εταιρείας-τοπικών και ευρύτερων κοινωνιών. Πράγμα που οι μεγαλύτερες εταιρείες στην Ελλάδα και διεθνώς το θεωρούν καθήκον τους και ούτως ή άλλως προς τούτο πραγματοποιούν πλήθος δράσεων και δραστηριοτήτων.

Αναφέρεται σε μια φιλοσοφία κλοπής των κερδών (ή του τζίρου, μήπως και ξέρουν τη διαφορά;) ή ακόμα χειρότερα, την πληρωμή λύτρων εκ μέρους των επιχειρήσεων για τη συντήρηση του κομματικού κράτους και των από αυτό σιτιζόμενων τρωκτικών. ΑΝ επιβιώσουν από τον πόλεμο των ενεργούμενων του βαθέως κράτους και της συμπλεγματικής Ελληνικής κοινωνίας στο στάδιο αδειοδότησης της επένδυσης.  Όπου χτες μόλις μάθαμε ότι ένα από τα ενεργούμενα το οποίο είναι και «special adviser to the prime minister» διώχνει «στα τσακίδια» την επένδυση της El-Dorado – Ελληνικός Χρυσός, χωρίς να έχει συναίσθηση της θέσης του ή της γενικότερης κατάστασης μέσα στο αφιονισμένο από τα πολιτικά παραισθησιογόνα, μυαλό του.

Ταυτόχρονα άλλα κυβερνητικά στελέχη υπονομεύουν επενδύσεις ήδη σε εξέλιξη ακόμα και σε αντίθεση με την φραστικά εκφρασμένη βούληση του πρωθυπουργού ότι οι επενδύσεις προχωρούν. Ε, αν όλα αυτά δεν είναι ένα καλοστημένο σχέδιο κωλυσιεργίας και εξαπάτησης του «λαού» μέχρι τις εκλογές, αν και όποτε, τότε μιλάμε για ανοικτή ανταρσία κυβερνητικών στελεχών απέναντι σε μια σε μια κυβέρνηση και ένα πρωθυπουργό αδύναμο και ανίκανο να κυβερνήσει.

Δυστυχώς, πέρα από την εγγενή κακία  και κακή ποιότητα του χαρακτήρα του ατόμου που κακή τη μοίρα βρέθηκε στο πηδάλιο της χώρας, οι αφελείς που νομίζουν ότι το ασχημόπαπο εξελίσσεται σε… σοσιαλδημοκράτη, ξεχνούν το… γινάτι. Παρά τα μαθήματα ηθοποιίας από εξωχώριους και εντόπιους σπόνσορες, όσο και να κρυφτεί ο παλαιός καταληψίας, το γινάτι είναι εκεί, τρώει τα σωθικά. Όπως όλοι οι φανατικοί, από τη μια είναι και εξουσιομανής οπότε για να παραμείνει δίνει γην και ύδωρ, πλην όμως η πραγματική του υπόσταση αναδείχτηκε ανάγλυφα τους πρώτους έξη μήνες του 2015 όταν ονειρεύονταν μπούκες στον εθνικό πλούτο της χώρας, είτε με ψηφιακές, είτε με πιο brutal παλαιοκομμουνιστικές μεθόδους. Άλλο εάν για καλή μας τύχη δεν ευοδώθηκαν.

Αυτό λοιπόν που το μεταλλαγμένο παιδάριο ονειρεύεται σαν το καλικαντζαράκι που καλοβλέπει το γλυκό στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, είναι η μετατροπή της χώρας σε ένα (μετα)κομμουνιστικό κράτος. Είναι να μπορέσει να υποδεχτεί τον Μαδούρο σαν την πρώτη Λατινοαμερικανικού τύπου χώρα μέσα στην Ευρώπη. Ως τότε, και επενδύσεις στο Ελληνικό θα προσποιηθεί ή ακόμα και θα επιτρέψει να γίνουν, και υποψήφιους επενδυτές θα βλέπει, και φόρους θα βάζει, και θα κωλυσιεργεί από ταξική συνείδηση να δίνει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές – επιστροφές στον μισητό ιδιωτικό τομέα μην καλομάθει και παίρνει θάρρος και δημιουργεί θέσεις εργασίας-χαμένες ψήφους.

Ωσότου με μαγικό ή μη τρόπο θα ξαναβγεί, όπως ονειρεύεται στο μπαλκόνι και θα ανακηρύξει κάτι άλλο από αυτό που είναι η Ελλάδα ακόμα τώρα. Όπως αυτό δηλαδή που ονειρευόταν στα τσιπουράδικα με ήλιο ή φεγγάρι με τους συντρόφους τους συζητώντας για τον Τσε και τον Κάστρο ενώ εμείς κοιμόμασταν και ψηφίζαμε ότι νά’ναι ατιμώρητα. Γιατί νομίζαμε πως τη γλιτώσαμε επειδή ανήκαμε στην Ευρώπη του Κολ, του Μιτεράν και της Θατσερ. Και καταλήξαμε στον Τσίπρα, τον Σόιμπλε και τον Μακρόν, με τη Βρετανία να πελαγοδρομεί σε αχαρτογράφητα ύδατα.

Μόνο που εδώ το γινάτι του δικού μας Μάγκουα -του τελευταίου πλέον των κομμουνιστών ηγετών στη γηραιά Ήπειρο, δεν περιορίζεται ενάντια σε ένα «γκριζομάλλη και τη σπορά του», αλλά απέναντι σε μια ολόκληρη χώρα, ένα ολόκληρο τρόπο ζωής και τουλάχιστον το 40% του πληθυσμού της σύμφωνα με στελέχη και επιφανείς δημοσιογράφους της κυβέρνησης.

Πρόσεξτε το αυτό το γινάτι διότι το κρύβει καλά.

«In time Magua became blood-brother to Mohawk to become free. In his heart he always was Huron. And his heart will be whole again on the day when the Grey Hair and all his seed are dead!»

Και οι γκριζομάληδες είμαστε εμείς!

Τρομακτικό, έτσι;

ΚΚ2

Advertisements