Περί Γιαννακάκη και Κοντονή

 

Του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί

Ας σοβαρευτούμε. Το ζήτημα δεν είναι αν ο ναζισμός ή ο κομμουνισμός έκαναν περισσότερα εγκλήματα στην προσπάθεια τους να πραγματώσουν την ολοκληρωτική οργάνωση των κοινωνιών στην οποία αμφότεροι πίστευαν.

Το ζήτημα, που αφορά εμάς εδώ, διότι στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι λυμένα τα σχετικά ζητήματα ή τελοσπάντων κι αν δεν είναι, σίγουρα δε θα τα λύσουμε εμείς, είναι το περιβόητο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

Όπως και σε πάμπολλες άλλες περιπτώσεις αυτά τα δυόμιση χρόνια, ο τΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη του δηλαδή και ο επικεφαλής του, μιλούν έχοντας αποκλειστικά και μόνο κατά νου, το στενό τους κομματικό ακροατήριο. Το σκληρό πυρήνα των εποχών του 4,5%, όχι τους άλλοτε ΠΑΣΟΚους που αγεληδόν προσχώρησαν στην κυβερνώσα παράταξη, ούτε στους ευήθεις φιλελεύθερους που στήριξαν Τσίπρα για να καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ. Απευθύνονται πάντα, στους αριστερούς. Ακόμη κι όταν βρίσκονται στις Βρυξέλλες σε Σύνοδο Κορυφής, στην κηδεία του Κάστρο, στα σκληρά εκείνα Eurogroup του 2015, η λόγος και η σκέψη τους ήταν πάντα στους αριστεριστές συντρόφους τους. Μόνο μία φορά τους ξέχασε ο Αλέξης Τσίπρας, όταν μετά τη 17ωρη διαπραγμάτευσή του, κατάλαβε πως τα όνειρά του για μετατροπή της χώρας σε Βενεζουέλα των Βαλκανίων, θα τα συμμεριζόταν μόνο το 4,5% που τον ακολουθούσε από παλιά, ενώ οι υπόλοιποι, ακόμη κι αν ψήφισαν «ΑΚΣΙΟΠΡΑΙΠΕΙΑ», μάλλον θα κρεμούσαν τον ίδιο και τους υπουργούς του στα φανάρια της Ηρώδου Αττικού μετά τις πρώτες άγριες πείνες που θα συνεπαγόταν για τη χώρα ένα Grexit.

Μια χαρά ξέρει κι ο κύριος Κοντονής κι η κυρία αποτέτοια των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τα εγκλήματα που διεπράχθησαν στην προσπάθεια μετατροπής των κοινωνιών της Εσθονίας, της Λιθουανίας, της Λεττονίας σε κομμουνιστικές. Κάτι έχει πάρει το αυτάκι τους. Τότε;

Απλό είναι. Καλώς ή κακώς, ζούμε στη χώρα που μέχρι και τώρα που μιλάμε, η Αριστερά διαθέτει το περιβόητο «ηθικό πλεονέκτημα». Ζούμε στη χώρα που ένα κόμμα που θέλει να ανήκει στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων (κι ας μην ξεκίνησε σαν τέτοιο, ένα κόμμα μπααθικού τύπου ήταν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα), συνεχίζει να αποκαλεί τα μέλη του «συντρόφισσες και σύντροφοι». Ζούμε στη χώρα που όλοι μιλούν για την ηθική ακεραιότητα του Λεωνίδα Κύρκου αλλά ουδείς γνωρίζει ποιός ήταν ο Παναγής Παπαληγούρας, που ζούσε σε ημιυπόγειο δυαράκι στην Καρνεάδου, με το μισό Σχέδιο Μάρσαλ να έχει περάσει από τα χέρια του.

Ακόμη και στην ιστοριογραφία, στη στροφή που πραγματοποίησαν οι λεγόμενοι «αναθεωρητές», που κατέδειξαν τις ευθύνες και τα κάθε είδους εγκλήματα της καθ’ ημάς Αριστεράς κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, βασικό στοιχείο για να ληφθούν υπόψιν και να μην αμφισβητούνται τα στοιχεία που κατέθεσαν στην έρευνα, ήταν το αριστερό παρελθόν των ίδιων ή των οικογένειών τους (Μαραντζίδης, Μουμτζής, Κόκκινος) το οποίο, κακώς κατά την άποψή μου, αν και κατανοώ τους λόγους, τόνισαν αρκετές φορές στο δημόσιο λόγο τους, ακόμη και σε προλόγους βιβλίων τους κάποιοι, προκειμένου να γίνεται αποδεκτή η ερεύνά τους από το μη δεξιό κοινό. Την ίδια στιγμή φυσικά, ο Καλύβας πχ έχει χαρακτηριστεί από πράκτορας μέχρι ακροδεξιός ιδεολογικός βραχίων του Μητσοτάκη, επειδή προφανώς δεν διαθέτει ένσημα στο χώρο της Αριστεράς.

Δεν είναι λοιπόν το Κατύν ή ο ουκρανικός λιμός που ενδιαφέρουν τον Κοντονή. Είναι η ελληνική Αριστερά. Είναι ο Ιωαννίδης κι ο Ζαχαριάδης. Ο Βελουχιώτης κι ο Μακρίδης. Αυτούς δεν θέλει να αποκαθηλώσει ο υπουργός Δικαιοσύνης. Καμία απορία φυσικά στη χώρα που μέχρι και σήμερα, ο σοσιαλισμός μαζεύει πάνω από 60% αποδοχή. Και δυστυχώς, όταν συνειδητά έχεις επιλέξει να κάνεις τα στραβά μάτια για τις σφαγές στο Μελιγαλά, στα Φιλιατρά, στους Γαργαλιάνους, ε, είναι αυτονόητο πως κι η σφαγή στο Κατύν αφορούσε «αντιδραστικούς» και πως στα γκούλαγκ στέλνονταν μόνο προδότες και καθάρματα.

Advertisements