Οι Ολυμπιακοί, το Τείχος του Αίσχους και οι Άνθρωποι του

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Του ΚΚ2.

Εχθές ήταν η επέτειος δυο σημαντικών γεγονότων διαφορετικού μεν βεληνεκούς αλλά τα οποία σημάδεψαν ανεξίτηλα ότι βρέθηκε μέσα στις σφαίρες επιρροής τους. To πρώτο και προφανώς σημαντικότερο αφορά την αρχή της ανέγερσης του Τείχους του Βερολίνου στις 13 Αυγούστου 1961. Το δεύτερο, αφορά την έναρξη των δεύτερων Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το καλοκαίρι του 2004.

Δεν υπάρχει περισσότερο κατασυκοφαντημένο γεγονός στη νεώτερη Ελληνική Ιστορία και ιδίως στα χρόνια της Κρίσης από το συγκεκριμένο γεγονός το οποίο από πολλούς έντεχνα προβάλλεται σαν την… αιτία της χρεωκοπίας της χώρας και την είσοδο στα μνημόνια, ενώ επιμελώς στοχοποιούνται και οι συνήθεις ύποπτοι συντελεστές του, δηλαδή οι κυβερνήσεις Σημίτη, οι οποίες φέρονται ότι έθεσαν επί τάπητος και χωρίς λόγο την υποψηφιότητα των Ολυμπιακών αγώνων και έκαναν τα… μύρια όσα για να τους αναλάβουν και να επωφεληθούν από τις μίζες των πανάκριβων σχετικών έργων.

Στην πραγματικότητα, το όραμα των Ολυμπιακών Αγώνων προϋπήρχε από τον καιρό του Κωνσταντίνου Καραμανλή ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο είχε δεσμεύσει το χώρο του σημερινού ΟΑΚΑ για την ανέγερση του μελλοντικού Ολυμπιακού Σταδίου. Όπως και ότι και η τοποθεσία του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος στην περιοχή Σπάτων, και η χάραξη της Αττικής Οδού (γνωστής στους παλαιότερους και σαν «Ελευθέρας Λεωφόρου Σταυρού-Ελευσίνας») ανάγονται σε ψυχροπολεμικούς σχεδιασμούς (στα πολύ αρχικά σχέδια σε ανύποπτο χρόνο αναφέρονταν και σαν «Λεωφόρος ΝΑΤΟ!!!»). Όπου ο συγκεκριμένος δρόμος θα συνέδεε το αεροδρόμιο και τα λιμάνια και της Ελευσίνας, του Λαυρίου και της Ραφήνας αλλά και κάποιο μελλοντικό αεροδρόμιο, στρατιωτικό ή πολιτικό, στην περιοχή των Μεσογείων. Δε θέλετε να ξέρετε το λόγο, ο οποίος έχει να κάνει με (ως ένα βαθμό) τη σύνδεση διεσπαρμένων δυνάμεων υπό τον φόβο συμβατικής ή… πυρηνικής(!!!) επίθεσης.

Χάρη σε ετούτα και εκείνα όμως, δημιουργήθηκε ένα πρωτόλειο σχεδιαστικού σκελετού για τα μετέπειτα. Τα χρόνια πέρασαν και οι σχεδιασμοί επανήλθαν στο φως και επικαιροποιήθηκαν από τον μεγάλο αρχιτέκτονα-πολεοδόμο Γεώργιο Κανδύλη σαν μέρος  του φακέλου της υποψηφιότητας της Αθήνας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996. Πράγμα που σημαίνει ότι μεγάλο μέρος της σχεδιαστικής δουλειάς όσον αφορά το πολεοδομικό σκέλος για τους αγώνες του 2004, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των έργων υποδομής, προϋπήρχε ήδη έτοιμο, οπότε ας μην μεμφόμαστε τον… φιλελευθεριΖμό για το συγκεκριμένο σχεδιασμό έργων.

Όσον αφορά την διεξαγωγή της Ολυμπιάδας συμπεριλαμβανομένων και της κατασκευής των καθαυτών αθλητικών εγκαταστάσεων όπως και του συνολικού κόστος της διοργάνωσης, παρά το γεγονός ότι αυτές δέχτηκαν οχετούς ύβρεων από τους «λαϊκούς» της κάθε πλευράς, εν τούτοις κανείς δεν μπόρεσε να αποδείξει γιατί και πως χρεοκόπησε η Ελλάδα… εξαιτίας τους. Και τούτο διότι υπάρχουν στοιχεία τα οποία είναι πιο αξιόπιστα από τον οποιοδήποτε χειραγωγημένο από την προπαγάνδα των λαϊκιστών – κρατικιστών  λαϊκό συζητητή που αποδεικνύουν ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ήταν οι ακριβότεροι της ιστορίας αλλά ούτε καν τόσο ακριβοί όσο θα τους ήθελαν οι διαμορφωτές του αφηγήματος της εθνικής μιζέριας. Παρατίθεται σχετικός πίνακας  o οποίος αναρτήθηκε αρχικά από τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ Ηλία Μόσιαλο και βασίζεται σε μεγάλη μελέτη του πανεπιστημίου της Οξφόρδης με έτος δημοσίευσης το 2012 όπου τα ποσά παρατίθενται αποπληθωρισμένα σε δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ οπότε η σύγκριση είναι άμεση.

Οργανωτικό κόστος Ολυμπιακών Αγώνων σε δισ. δολάρια

Να θυμίσουμε επίσης ότι οι δεύτεροι πιο ακριβοί Ολυμπιακοί στην παραπάνω λίστα, δηλαδή οι Ολυμπιακοί της Βαρκελώνης, υπήρξαν άκρως επιτυχημένοι. Τι είναι εκείνο που επέτρεψε στη Βαρκελώνη, το Σίδνεϊ το Μόναχο και άλλες πόλεις να κάνουν Ολυμπιακούς αγώνες και η όλη αποτίμηση τους σε βάθος χρόνου να είναι θετική;

Πιστεύω ότι όπως και η Κρίση, έτσι και εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολιτισμικό φαινόμενο. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποτελούν μια επένδυση για το μέλλον η οποία κρίνεται σε βάθος χρόνου. Όσοι περιμένουν να… κάνουν ταμείο την επομένη του τέλους των αγώνων απλά είναι άσχετοι από το πως λειτουργούν τέτοια γεγονότα. Είναι σαν να περιμένουμε το Μετρό ή το Αεροδρόμιο ή η Αττική Οδός να βγάλουν τα έξοδά τους μέσα σε ένα μήνα από τη στιγμή της παράδοσης τους. Τα οφέλη των παραπάνω επενδύσεων είναι πολλαπλασιαστικά διότι βοηθούν τη ζωή στην πόλη, τον Τουρισμό, το εμπόριο, κλπ μέσω της αναβάθμισης των μετακινήσεων.

Έτσι και και οι Ολυμπιακές εγκαταστάσεις (όπως και οι κτιριακές επενδύσεις μεγάλης κλίμακας που τώρα τις μαθαίνουμε στην Αθήνα με το κέντρο πολιτισμού του Στάυρου Νιάρχου, και θα τις μάθουμε καλύτερα όταν θα ολοκληρωθούν οι ειδικού ενδιαφέροντος εγκαταστάσεις και κτίρια-τοπόσημα του Ελληνικού) αν αξιοποιηθούν και αγκαλιαστούν από τον κόσμο, ιδίως στην περίπτωση του ΟΑΚΑ, μπορεί να αποτελέσουν, ακόμα και τώρα, σημεία εκκίνησης νέων πόλων ζωής στην πόλη.

Φανταστείτε να είχε δημιουργηθεί ΠΧ ήδη ένας οργανισμός ο οποίος θα αξιοποιούσε μέσω διαχρονικού σχεδίου τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Ένα κιόσκι με ένα πενταευρο εισιτήριο εισόδου και ένα καλής αισθητικής λυόμενο εστιατόριο να είχαμε βάλει μέσα στο ΟΑΚΑ για να υποδεχόμαστε τους τουρίστες από το 2005 θα ήταν προτιμότερο από αυτό, που έγινε.

Φανταστείτε το ΟΑΚΑ το οποίο αποτελεί ένα πρότυπο αρχιτεκτονικό πάρκο παγκοσμίως σχεδιασμένο από έναν από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες του 20ού και (προσώρας) του 21ου αιώνα, να είχε αξιοποιηθεί συστηματικά με συναυλίες, υπαίθριες εκθέσεις, Ολυμπιακό Μουσείο (ακόμα φτιάχνεται)  με χώρους προσπελάσιμους για το κοινό αλλά και άλλους με εισιτήριο, ενώ θα μπορούσε να χρησιμοποιείται και η γέφυρα του παρακείμενου εμπορικού κέντρου σε σύνδεση με το εκθεσιακό κέντρο κάτω από το Υπουργείο Υγείας. Η να είχε αναγερθεί εκεί, μέσα στο ΟΑΚΑ, μακριά από το ιστορικό ανάγλυφο της Αθήνας, ένας επισκέψιμος πύργος – παρατηρητήριο ύψους 200-250 μέτρων με εισιτήριο με επιχειρήσεις εστίασης και διασκέδασης, και με θέα σε όλο το λεκανοπέδιο, όπως στο Ολυμπιακό συγκρότημα του Μονάχου.

Η φανταστείτε να μην υπήρχαν οι αυτιστικές αντιδράσεις κάποιων εμμονικών καθηγητών ΕΜΠ οι οποίοι αντιδρούν στην επένδυση του Ελληνικού. Οι οποίοι κάνουν καριέρα «κουρντίζοντας» επί δεκαετίες κάποιους ελάχιστους εναπομείναντες – πλέον- προδομένους από τους πρώην πατρόνες τους αντιδρώντες στην προτεινόμενη κοσμογονία της επένδυσης στο Ελληνικό που θα φέρει την Αθήνα στον 21ο αιώνα. Των οποίων οι υψηλά ιστάμενοι πλέον αθέατοι υποβολείς, όντας πλέον στην κυβέρνηση και ευτυχώς σε αυτή την περίπτωση προτίμησαν την καρέκλα αντί για την ιδεολογία, και προχωρούν -έστω και απρόθυμα- την επένδυση παρά τις αντιδράσεις και τις τρικλοποδιές της πολιτικής τους βάσης.

Φανταστείτε να είχε ολοκληρωθεί ο συγκεκριμένος διαγωνισμός το 2006 έστω και να είχαν αρχίσει τα έργα το 2008,  που θα βρισκόμασταν τώρα. 

Δυστυχώς τίποτα από αυτά δεν συνέβη. Το ΟΑΚΑ υποχρησιμοποιείται εφόσον δεν υπάρχει διαχείριση, και το 2005 αντί για κάποιον δαιμόνιο manager (έστω την εθνική τότε «σιδηρά κυρία», εκεί απέδειξε ότι τα καταφέρνει) βρεθήκαμε να έχουμε να κάνουμε με την κωμική σφυριχτή προφορά μιας άλλης ελλειμματικής στο συγκεκριμένο ρόλο κυρίας η οποία μας διαβεβαίωνε ότι «το θέμα των Ολυμπιακών ακινήτων θα τεθεί επί τάπητος» ενώ οι μήνες και τα χρόνια περνούσαν. Εξάλλου άρχισαν μετά -καλή ώρα- να καίγεται η ύπαιθρος το καλοκαίρι και οι πόλεις το χειμώνα, υποκλοπές, Βατοπέδια, Τσιτουρήδηδες, τα πρώτα κατορθώματα του ανερχόμενου καταληψία με τις ματαιώσεις της διπλής ανάπλασης και που μυαλό να ασχοληθείς με κάτι τόσο ασήμαντο όσο οι Ολυμπιακές εγκαταστάσεις… «Κουραστικά» πράγματα.

Το τελευταίο σύντομο ανέκδοτο είναι το ότι υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι περίμεναν από τους τωρινούς να αξιοποιήσουν(!!!) το θέμα των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων και τους ψήφισαν. Και είδαμε ότι παραλίγο να κάνουν το αρχιτεκτόνημα του ποδηλατοδρομίου και οσονούπω και το ίδιο το Ολυμπιακό Στάδιο… hotspots!

Δυστυχώς δεν κατάλαβαν οι αφελείς αυτοί ψηφοφόροι ότι ο ρόλος του συγκεκριμένου τσιρκοειδούς συμφύρματος για τα κόμματα που απαρτίζουν το πολιτικό σύστημα ήταν όπως ο μεταστατικός καρκίνος για τα όργανα του ανθρώπινου σώματος.

Μιλάμε για ανθρώπους οι οποίοι μισούν τα μεγάλα έργα, τις μεγάλες κατασκευές αλλά κυρίως μισούν εκείνο το συναίσθημα της ανάτασης που δημιουργούν τα μεγάλα επιτεύγματα, σε ευθεία σύνδεση με τη φράση «η αριστεία / καριέρα είναι χολέρα». Αυτός ο εσμός ο οποίος ήταν διακομματικός έχει βρει τώρα καταφύγιο ΚΥΡΙΩΣ στο κυβερνών κόμμα. ΑΥΤΟΙ ήταν οι φορείς του αρνητισμού και της μιζέριας σε ότι και να γινόταν και φυσικά για αυτούς οι Ολυμπιακοί και η επιτυχία τους είναι μια κακιά ανάμνηση, ένα κακό ερμηνευτικό υπόδειγμα που τους χαλάει τη σούπα του νεοέλληνα ψηφοφόρου-πελάτη που τους έχει ανάγκη. Που παρακαλάει τους δημίους του να διοριστεί με €400 μισθό σε μια ημιθανή επιχείρηση ή Jackpot! με €600 στο «δημόσιο». Όπου, όντας αστοιχείωτος και μη έχοντας εικόνα, θα παραμείνει μίζερος, να του φταίνε οι Ολυμπιακοί, οι ξένοι, τα μεγάλα επιτεύγματα των άλλων που προοδεύουν.

Διότι τώρα -τι σατανική σύμπτωση επετείων!- αντί για τους ανθρώπους που συνέβαλαν διαχρονικά στο θαύμα της 13ης Αυγούστου 2004, όπως το περιγράψαμε, τον διοικούν οι άνθρωποι της 13ης Αυγούστου 1961. Οι Άνθρωποι της Άλλης Πλευράς του Τείχους του Αίσχους, που αυτός όμως άνοιξε την κερκόπορτα να περάσουν μέσα. 

Κρίμα.

ΚΚ2

Advertisements