Ελληνες φιλοευρωπαϊστές και “φιλοευρωπαϊστές”

 

Πολλοί Ελληνες “φιλοευρωπαϊστές” που μεγάλωσαν με την ιδέα της καλής, ανθρωπιστικής και γενναιόδωρης ΕΕ, της οιονεί ομοσπονδίας που θα γινόταν φάρος για τον υπόλοιπο κόσμο και θα αντέγραφαν όλοι το απαράμιλλο μοντέλο μας, είναι πάρα πολύ στενοχωρημένοι γι’αυτό που αντικρύζουν σήμερα. Είναι αλήθεια ότι η ΕΕ δοκιμάζει σοβαρότατες αναταράξεις και αντιμετωπίζει προκλήσεις υπαρξιακής φύσης. Και πράγματι η σημερινή ενωμένη Ευρώπη απέχει παρασάγγας απ’αυτά που οι “φιλοευρωπαϊστές” και οι γνήσιοι φιλοευρωπαϊστές (χωρίς εισαγωγικά αυτήν την φορά) περίμεναν/πίστευαν/ήλπιζαν πριν από 10 ή 20 χρόνια. Η διαφορά είναι ότι οι Ελληνες φιλοευρωπαϊστές (χωρίς εισαγωγικά) εκτιμούν την ΕΕ γι’αυτό που είναι, χωρίς να την εξιδανικεύουν, σ’έναν εξαιρετικά ανταγωνιστικό κόσμο και σε μια εντελώς νέα εποχή. Και την βλέπουν ως κοινό ευρωπαϊκό σπίτι, μαζί με τις προφανείς αδυναμίες της – ένα ατελές οικοδόμημα στην Γηραιά Ηπειρο που επινόησε το εθνικό κράτος και από την δεκαετία του 1950 δίνει σκληρή μάχη με τον εαυτό της.

Αντίθετα, οι “φιλοευρωπαϊστές” πάντα έβλεπαν την ΕΕ ως αγελάδα προς άρμεγμα, ως δερβέναγα που θα επέβαλλε στον ελληνικό “ραγιά” ευρωπαϊκές νόρμες συμπεριφοράς και θα έκανε στην Ελλάδα αυτά που δεν θέλουν να κάνουν οι ίδιοι οι Ελληνες. Κι επειδή η ΕΕ δεν είναι ούτε δερβέναγας, ούτε αγελάδα προς άρμεγμα εις τον αιώνα τον άπαντα, αλλά ούτε και πατερούλης σταλινικού τύπου, σήμερα οι “φιλοευρωπαϊστές” στρέφονται κατά των Ευρωπαίων εταίρων, κατά των κοινοτικών οργάνων και κατακεραυνώνουν την ΕΕ για την “ολιγωρία” της, την “γραφειοκρατία” της, την “υποκρισία” της και την “έλλειψη αλληλεγγύης” τις δύσκολες στιγμές που βιώνει η Ελλάδα.

Η αλήθεια, όμως, είναι ότι βαθιά μέσα τους, υποσυνείδητα και ανομολόγητα, οι Ελληνες “φιλοευρωπαϊστές” ντρέπονται για την κατάντια της Ελλάδας και την μετατροπή της σε failed state της Ευρώπης. Οπότε, αντιμέτωποι με την επώδυνη αλήθεια, καταφεύγουν στην ανέξοδη καραμέλα της “κακιάς ΕΕ” και κατ’ουσίαν συμπαρατάσσονται με τον ελληνικό “ραγιά”, τον οποίον τόσον καιρό κατακεραύνωναν. Ωστόσο, η ιστορία θα κρίνει ποιά από τις δύο αυτές “φυλές” υπήρξε εν τέλει πιο ειλικρινής, πιο προσγειωμένη και πιο χρήσιμη στην Ελλάδα.

 

από τον Plamen Tonchev

Advertisements