Μήπως θα μας κάνει και ντα – ντα;

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Ο Νίκος Κοτζιάς, ο υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖ(Α)ΝΕΛ, που έδινε διαλέξεις πείθοντας τον κόσμο πως η Ελλάδα θα μπορούσε να διαγράψει μόνη της το χρέος της εάν δεν έμπαινε στα μνημόνια (και άρα στο Αγγλικό δίκαιο) και όταν ήρθε η δική του ώρα ψήφισε το μνημόνιο Γ’ και άρα τη ΜΗ μονομερή διαγραφή του χρέους, ….

Συνέχεια

Advertisements

Η έπαρση της τάξης των αριστοκρατών αριστερών στην εποχή του νέου εμφυλίου.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Τον Μάιο του 1984 ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος είπε «κάναμε λάθος τότε». Ο Μάρκος Βαφειάδης απάντησε «μάλλον στρατηγέ μου». Και με αυτές τις μάλλον υποτονικές φράσεις δόθηκε και τέλος στο μεγαλύτερο δράμα του σύγχρονου ελληνισμού. Στον εμφύλιο που κόστισε την ζωή σε περισσότερους από 160 χιλιάδες ανθρώπους. Θα είχε μάλλον δοθεί αν 20 χρόνια αργότερα δεν προέκυπτε το μεγαλύτερο έγκλημα του ΣΥΡΙΖΑ. Η απόφασή του να ξαναζωντανέψει τον εμφύλιο για να στρέψει την προσοχή των οπαδών του μακριά από την πανωλεθρία του στην Ευρώπη.

Συνέχεια

Περί εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης

 

Ένας πρώτος σχολιασμός για τα σημεία μεταρρύθμισης που εξήγγειλε το Υπουργείο, στην έκταση που η πληρότητα και σαφήνειά τους επιτρέπει.

1. Η επέκταση της 9ετούς υποχρεωτικής εκπαίδευσης σε 12ετή φαινομενικά αποτελεί ένα “φιλολαϊκό” μέτρο αφού αυξάνει και ενοποιεί τον χρόνο παραμονής του μαθητή στο σχολείο. Στην πραγματικότητα υπάρχει το ενδεχόμενο να εγκλωβίσει μαθητές που (για διάφορους λόγους) δεν ενδιαφέρονται για τη γενική εκπαίδευση σε 3 επιπλέον χρόνια διδασκαλίας τα οποία θα μπορούσαν να διαθέσουν μαθητεύοντας σε ένα τεχνικό σχολείο συνδεδεμένο με την παραγωγική διαδικασία, ώστε να αποκτούν επαγγελματική εμπειρία και προϋπηρεσία.

2. Η μείωση του αριθμού μαθημάτων γενικώς στη Β΄ Λυκείου σε 10 και ειδικότερα των υποχρεωτικών μαθημάτων σε 7, θα αποκλείσει αντικείμενα που συγκροτούν μια ευρύτερη παιδεία στον απόφοιτο του Λυκείου και ενισχύουν τη δυνατότητά του να συνδυάζει γνώσεις και δεξιότητες από διαφορετικά πεδία, ώστε να ανταποκρίνεται με επάρκεια στις μεταβαλλόμενες και πολυδιάστατες ανάγκες του μελλοντικού επαγγελματικού και επιστημονικού βίου του. Πέραν αυτού δημιουργεί ερωτηματικά για το είδος των μαθημάτων που θα χαρακτηριστούν υποχρεωτικά σε σχέση με τη διαχείριση των υπαρχουσών ειδικοτήτων εκπαιδευτικών.

3. Το 4ο μάθημα επιλογής στη Γ΄ Λυκείου, που επηρεάζει την εισαγωγή του υποψηφίου σε συγκεκριμένο τμήμα, ανοίγει μια μεγάλη βεντάλια επιλογών που είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να ικανοποιηθεί πανελλαδικά, ενώ είναι αμφίβολος ο τρόπος με τον οποίο το μάθημα αυτό θα προσμετρηθεί. (Π.χ. Σε ποιο τμήμα θα οδηγεί η επιλογή του μαθήματος της Μουσικής στα Πολυτεχνικά Τμήματα;)

4. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατά την προσφιλή τακτική του βαφτίζει το κρέας ψάρι. Αντί της (ανέφικτης) κατάργησης των Πανελλαδικών Εξετάσεων που είχε υποσχεθεί, εισάγει ένα διπλό σύστημα εξετάσεων (1ου και 2ου τετραμήνου) οι οποίες, αν το σύστημα ισχύσει, θα διενεργούνται σε μια περιορισμένη ύλη (των τετραμήνων), με ό,τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό στον έλεγχο της ικανότητας του μαθητή να επεξεργάζεται ευρύτερα τμήματα ύλης. Συνέχεια

Η Ελλάδα απούσα.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Μια σημαντική για την Ελλάδα μίνι-σύνοδος κορυφής έλαβε χώρα στο Παρίσι με κύριο αντικείμενο το προσφυγικό. Σκοπός, όπως ανέφερε η κα Μέρκελ, να συναφθούν συμφωνίες για το προσφυγικό αντίστοιχες με εκείνη που έχει συναφθεί με την Τουρκία. Επίσης, αντικείμενο της συνόδου ήταν και η ασφάλεια στην Ευρώπη.

Συνέχεια

Γιατί επελέγη ο ΟΑΣΘ;

 

Μάθε μπαλίτσα αγόρι μου

Πιστεύει κανείς ότι ασχολήθηκαν με τον ΟΑΣΘ επειδή πραγματικά θέλουν να τον κάνουν καλύτερο; Όχι βέβαια, έχουν αποδείξει παντού ότι και να θέλουν δεν μπορούν.

Ο ΟΑΣΘ επελέγη για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Εταιρία χωρίς πολλές συμπάθειες στο κοινό, με συνεχή παράπονα για τη λειτουργία της σε όλα τα επίπεδα, με μόνιμη κρατική επιδότηση σε ιδιωτική εταιρία με μετόχους, με υψηλούς μισθούς, αν δεν κάνω λάθος μόλις λίγους μήνες πριν η πρόταση του ίδιου του ΟΑΣΘ (http://www.thestival.gr/…/312412-i-protasi-tou-oasth-pros-t…) για εξυγίανση, μεταξύ άλλων, ήταν να «υποχωρήσει» ο μέσος μηνιαίος μικρός μισθός από τα 2.730 ευρώ, στα 1.925. Τέλος, με τις συνεχείς αντεγκλήσεις και απεργίες το κοινό εξαγριώθηκε, και δικαίως, και αφού συμπληρώθηκε ο «κατάλογος της οργής» ήρθε αμέσως μετά η εθνοσωτήριος για να επιβάλλει την κρατικοποίηση την οποία οι περισσότεροι είδαν σχεδόν με ανακούφιση. Γίνεται εύκολα αντιληπτό λοιπόν γιατί επελέγη ο ΟΑΣΘ επικοινωνιακά. Συνέχεια

Τι είναι τελικά ο φασισμός;

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Με αφορμή τη συζήτηση που άνοιξε για τα κομμουνιστικά καθεστώτα και αν αυτά μπορούν να συγκριθούν με το ναζιστικό, ή άλλα ολοκληρωτικά καθεστώτα, παρουσιάζουμε ένα ενδιαφέρον απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου «Το καθεστώς Ιωάννη Μεταξά (1936-1941)», του ιστορικού Σπύρου Πλουμίδη (εκδ. Εστία).

 

«Τι είναι τελικά ο φασισμός; Πως τον ορίζουμε και ποιές οι αποχρώσεις του; Οι απαντήσεις είναι πολλές (βλ. παρακάτω). Απο τη στιγμή όμως που ένας πλήρης και απόλυτος ορισμός του φασισμού δεν υπάρχει (οι ιστορικοί ερευνητές, οι πολιτικοί επιστήμονες και οι κοινωνιολόγοι είναι πρακτικά αδύνατον να καταλήξουν ε ομοφωνία), μοιραία οδηγούμαστε στην εμπειρική προσέγγιση αυτού του θέματος.

…..

Η κυρίαρχη και ηγεμονική σήμερα ερμηνεία του φασισμού έχει διατυπωθεί από τον ιστορικό Στάνλει Πέιν. Ο Πέιν βασίζει τον «τυπολογικό ορισμό» του στις λεγόμενες φασιστικές αρνήσεις (fascist negations) : στον αντιφιλελευθερισμό, στον αντικομμουνισμό και στον αντισυντηρητισμό του φασισμού. Ιδιαίτερη σημασία επίσης δίδει στην ιδεολογική συγκρότηση και στους σκοπούς του φασισμού, καθώς και στο στυλ και στην οργάνωσή του. Ο ίδιος επισημαίνει τη δυσκολία διατύπωσης ενός γενικού ορισμού λόγω της ποικιλομορφίας και της ανομοιογένειας των φασιστικών καθεστώτων, πολλά από τα οποία αρνούνταν ακόμα και τον χαρακτηρισμό «φασιστικό» για τον εαυτό τους.

Εξίσου καίριες είναι οι παρατηρήσεις του Emilio Gentile για τα «ουσιαστικά στοιχεία» που συνθέτουν έναν ορισμό του φασισμού. Ο διαπρεπής ιταλός ιστορικός μελετητής της φασιστικής ιδεολογίας τονίζει ιδιαίτερα –ανάμεσα στα άλλα- το στοιχείο του ολοκληρωτισμού, την απόλυτη υποταγή των πολιτών στο Κράτος, την κορπορατιστική οργάνωση της οικονομίας και την εξωτερική πολιτική με ιμπεριαλιστικούς στόχους.

Περισσότερο περιεκτική είναι η προσέγγιση που κάνει ο Stephen Lee, ο οποίος χρησιμοποιεί τον γενικό όρο «δικτατορίες» προκειμένου να περιγράψει τα ανελεύθερα καθεστώτα της Ευρώπης της περιόδου 1918-1945 (συμπεριλαμβανομένου και εκείνου της σταλινικής Ρωσίας). Ο ιστορικός συγγραφέας κάνει διάκριση ανάμεσα σε ολοκληρωτικά και αυταρχικά καθεστώτα με κριτήριο το εάν αυτά έκλιναν προς τον ριζοσπαστισμό ή τον συντηρητισμό αντίστοιχα, με τα πρώτα να είναι αυτά που διακήρυτταν ένα «ριζοσπαστικό πρόγραμμα αλλαγών».

Πέραν του ολοκληρωτισμού, του αντιφιλελευθερισμού, του αντικομμουνισμού κ.λπ., ο φασισμός εμπεριείχε ως αναπόσπαστο συστατικό του στοιχείο τον εθνικισμό. Φασισμός χωρίς εθνικισμό δεν νοείται, ο εθνικισμός ήταν ο θεμεέλιος λίθος πάνω στον οποίο δομήθηκε εξαρχής ο φασισμός. Ο Πέιν υποστηρίζει ότι ο φασισμός αντιπροσώπευε την πιο ακραία μορφή εθνικισμού στη νεώτερη Ευρώπη ενώ ο κοινωνιολόγος Roger Griffin στέκεται περισσότερο στη λαϊκίστικη φύση του φασιστικού εθνικισμού.
……

Όλα τα παραπάνω θεμελιώδη χαρακτηριστικά δεν επαρκούν για να περιγράψουν πλήρως τον φασισμό υπό γενική έννοια. Ο φασισμός, ως γενικό φαινόμενο, δεν ήταν μόνον ή αφ’ εαυτού ένα πολιτικό και κοινωνικό σύστημα. Ο φασισμός ήταν πάνω απ’ όλα (στις απαρχές του) ένα κίνημα ή/και κόμμα (ανεξάρτητα από το εάν τελικά πέτυχε να εδραιωθεί στο πολιτικό στερέωμα και να κατακτήσει την εξουσία ή όχι) και μάλιστα ένα λαϊκό κίνημα. Αυτή την ανατομία του φασισμού (ή μάλλον των φασιστικών κινημάτων) κάνει με τον πλέον εύστοχο (εμπειρικό) τρόπο ο Robert Paxton. Ο αμερικανός ιστορικός έχει επισημάνει την απόσταση που υπήρξε ανάμεσα στις ιδέες και το πολιτικό πρόγραμμα και στις πράξεις των φασιστών από θέση εξουσίας. Όλα τα πετυχημένα φασιστικά κινήματα/κόμματα τροποποίησαν ή παραβίασαν τις αρχές τους ανάλογα με τις ανάγκες τους όταν άσκησαν κυβερνητική εξουσία, κινούμενα από πολιτικό ρεαλισμό».

Ο «Υποσυνείδητος» Ρατσισμός κι ο Αντεντοκούμπο

 

Του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Η περίπτωση του Αντεντοκούμπο, τις λεπτομέρειες της οποίας ούτε γνωρίζω ούτε μπήκα, για να είμαι ειλικρινής, στον κόπο να πληροφορηθώ, καταδεικνύει την ύπαρξη ενός «υποσυνείδητου», όπως θα τον χαρακτήριζα, ρατσισμού, που είναι πολύ πιο εδραιωμένος και σε πολύ μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού, απ’ όσο ο συνήθης, «brutal» ρατσισμός.

Είναι δηλαδή η περίπτωση που, οι φορείς αυτού του «υποσυνείδητου» ρατσισμού, δεν έχουν πρόβλημα με το αν ο άλλος είναι ομοφυλόφιλος, χοντρός, Αλβανός ή μαύρος. Συνεργάζονται μαζί του, ψωνίζουν από την επιχείρησή του, του νοικιάζουν το σπίτι τους, μπορεί ακόμη και σεξουαλικές σχέσεις να συνάπτουν μαζί του.

Και τότε, ποτέ και πού δηλαδή εκδηλώνεται ο ρατσισμός; Στη στραβή. Όταν ο απέναντι, ο Άλλος, που φαίνεται να έχει γίνει αποδεκτός, δεν αντιδράσει έτσι όπως ο φορέας του «υποσυνείδητου» ρατσισμού θα περίμενε.

Έτσι, ο Πάγκαλος ή ο Βενιζέλος γίνονται «ο χοντρός» και «το παχύδερμο», ο ομοφυλόφιλος πρώην συνεργάτης «παλιοαδερφάρα», η αλβανίδα πρώην ερωτική σύντροφος, «βρωμοαλβανέζα», και φυσικά ο Αντεντοκούμπο, «σκυλάραπας».

Συνέχεια

Περί Γιαννακάκη και Κοντονή

 

Του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί

Ας σοβαρευτούμε. Το ζήτημα δεν είναι αν ο ναζισμός ή ο κομμουνισμός έκαναν περισσότερα εγκλήματα στην προσπάθεια τους να πραγματώσουν την ολοκληρωτική οργάνωση των κοινωνιών στην οποία αμφότεροι πίστευαν.

Το ζήτημα, που αφορά εμάς εδώ, διότι στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι λυμένα τα σχετικά ζητήματα ή τελοσπάντων κι αν δεν είναι, σίγουρα δε θα τα λύσουμε εμείς, είναι το περιβόητο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

Όπως και σε πάμπολλες άλλες περιπτώσεις αυτά τα δυόμιση χρόνια, ο τΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη του δηλαδή και ο επικεφαλής του, μιλούν έχοντας αποκλειστικά και μόνο κατά νου, το στενό τους κομματικό ακροατήριο. Το σκληρό πυρήνα των εποχών του 4,5%, όχι τους άλλοτε ΠΑΣΟΚους που αγεληδόν προσχώρησαν στην κυβερνώσα παράταξη, ούτε στους ευήθεις φιλελεύθερους που στήριξαν Τσίπρα για να καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ. Απευθύνονται πάντα, στους αριστερούς. Ακόμη κι όταν βρίσκονται στις Βρυξέλλες σε Σύνοδο Κορυφής, στην κηδεία του Κάστρο, στα σκληρά εκείνα Eurogroup του 2015, η λόγος και η σκέψη τους ήταν πάντα στους αριστεριστές συντρόφους τους. Μόνο μία φορά τους ξέχασε ο Αλέξης Τσίπρας, όταν μετά τη 17ωρη διαπραγμάτευσή του, κατάλαβε πως τα όνειρά του για μετατροπή της χώρας σε Βενεζουέλα των Βαλκανίων, θα τα συμμεριζόταν μόνο το 4,5% που τον ακολουθούσε από παλιά, ενώ οι υπόλοιποι, ακόμη κι αν ψήφισαν «ΑΚΣΙΟΠΡΑΙΠΕΙΑ», μάλλον θα κρεμούσαν τον ίδιο και τους υπουργούς του στα φανάρια της Ηρώδου Αττικού μετά τις πρώτες άγριες πείνες που θα συνεπαγόταν για τη χώρα ένα Grexit.

Μια χαρά ξέρει κι ο κύριος Κοντονής κι η κυρία αποτέτοια των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τα εγκλήματα που διεπράχθησαν στην προσπάθεια μετατροπής των κοινωνιών της Εσθονίας, της Λιθουανίας, της Λεττονίας σε κομμουνιστικές. Κάτι έχει πάρει το αυτάκι τους. Τότε; Συνέχεια

Οι Ολυμπιακοί, το Τείχος του Αίσχους και οι Άνθρωποι του

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Του ΚΚ2.

Εχθές ήταν η επέτειος δυο σημαντικών γεγονότων διαφορετικού μεν βεληνεκούς αλλά τα οποία σημάδεψαν ανεξίτηλα ότι βρέθηκε μέσα στις σφαίρες επιρροής τους. To πρώτο και προφανώς σημαντικότερο αφορά την αρχή της ανέγερσης του Τείχους του Βερολίνου στις 13 Αυγούστου 1961. Το δεύτερο, αφορά την έναρξη των δεύτερων Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το καλοκαίρι του 2004.

Δεν υπάρχει περισσότερο κατασυκοφαντημένο γεγονός στη νεώτερη Ελληνική Ιστορία και ιδίως στα χρόνια της Κρίσης από το συγκεκριμένο γεγονός το οποίο από πολλούς έντεχνα προβάλλεται σαν την… αιτία της χρεωκοπίας της χώρας και την είσοδο στα μνημόνια, ενώ επιμελώς στοχοποιούνται και οι συνήθεις ύποπτοι συντελεστές του, δηλαδή οι κυβερνήσεις Σημίτη, οι οποίες φέρονται ότι έθεσαν επί τάπητος και χωρίς λόγο την υποψηφιότητα των Ολυμπιακών αγώνων και έκαναν τα… μύρια όσα για να τους αναλάβουν και να επωφεληθούν από τις μίζες των πανάκριβων σχετικών έργων. Συνέχεια

Και η εθνική συνείδηση;

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

«Σαν μέλη του λαού αυτού, ανήκουμε στην Ευρώπη γεωγραφικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, συμμετέχουμε στη ζωή της, πάσχουμε μαζί της, χανόμαστε μαζί της και σωζόμαστε, αν σωζόμαστε, πάλι μαζί της». Το γράφει ο Γιώργος Θεοτοκάς, στο κείμενό του «Εθνική Συνείδηση», γραμμένο τη δεκαετία του ΄40. Ειρήσθω εν παρόδω: καλό απόσπασμα για θέμα έκθεσης ιδεών στις επόμενες πανελλαδικές. Καλό ακόμη και για διαγωνισμό έκθεσης ιδεών στους τριακόσιους εθνοπατέρες. Θα γελάμε για καιρό. Ο Θεοτοκάς, από την άλλη πλευρά, όχι μόνον παραδέχεται την ύπαρξη της «πολυσύνθετης και πλατύχωρης ιδιαίτερης παράδοσής μας», αλλά την επεξεργάζεται και στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του. Αποδέχεται ακόμη και τις πιο κλειστοφοβικές πτυχές της, όπως είναι η Ορθοδοξία, που οι σημερινοί ευρωπαϊστές την απορρίπτουν σε αγαθή σύμπνοια με την Αριστερά. Και δεν θεωρεί σε καμιά στιγμή ότι η «ιδιαιτερότητά» μας συγκρούεται με την Ευρώπη. Το αντίθετο μάλιστα.

Κατ’ αρχάς, να σημειώσω ότι ο συγγραφέας γράφει έχοντας πλήρη συνείδηση ότι οι μεγάλοι πυλώνες που οργάνωσαν την Εθνική Συνείδηση του σύγχρονου ελληνισμού έχουν ηττηθεί. Ηττήθηκε η Μεγάλη Ιδέα, απέτυχε η προσπάθεια του Μεταξά για τη δημιουργία του Γ΄ Ελληνικού Πολιτισμού, η κοινότητα που δημιουργήθηκε την 28η Οκτωβρίου πνίγηκε στο αίμα του Εμφυλίου μερικά χρόνια μετά. Στην πραγματικότητα, όταν ο Θεοτοκάς μιλάει για την Ευρώπη δείχνει τον νέο ισχυρό πυλώνα της Εθνικής Συνείδησης. Τι μεσολάβησε από τη δεκαετία του πενήντα έως σήμερα; Πώς η Εθνική Συνείδηση παραδόθηκε άοπλη και ανυπεράσπιστη στους αμόρφωτους σαλεμένους του εθνικολαϊκισμού; Πώς από έρεισμα συλλογικής δημιουργίας έγινε μούντζα, βρισιά, ανάθεμα, καβγάς για τους σημαιοφόρους στα δημοτικά;

Συνέχεια