«Δε φταίει αυτός, φταίνε οι συνεργάτες του»: ένα παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

«Δε φταίει αυτός, φταίνε οι συνεργάτες του»: ένα παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά

Του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

«Έκανε λανθασμένες επιλογές συνεργατών», «είχε κακούς συμβούλους», «το περιβάλλον του έφταιγε». Κατά καιρούς τα παραπάνω τα έχουμε ακούσει ή διαβάσει για τον Κώστα Σημίτη, τον Κώστα Καραμανλή, τον Γιώργο Παπανδρέου. Θεωρούν μάλιστα οι υποστηρικτές των παραπάνω θέσεων πως έτσι, βρίσκουν βολικές και πειστικές εξηγήσεις για να δικαιολογήσουν τις ενέργειες των πολιτικών τους ινδαλμάτων.

Σήμερα, απολογούμενος ο Αλέξης Τσίπρας μετά τα όσα επέλεξε να μας θυμίσει -κι όχι να αποκαλύψει, γνωστά πράγματα είπε- ο Γιάννης Βαρουφάκης, δήλωσε πως «έκανε κακές επιλογές συνεργατών», και «έκανε μεγάλα λάθη», όμοια με τον απατημένο σύζυγο που αφού έχει απατήσει, παραμελήσει, κακομεταχειριστεί τη σύζυγό του, όταν αυτή του ανταποδίδει τα δέοντα, κάνει την αυτοκριτική του θεωρώντας πως το λάθος του ήταν πως «της είχε τυφλή εμπιστοσύνη».

Όταν ακούω απόψεις που θέλουν το πολιτικό μας ίνδαλμα πηγή κάθε αγαθού και το «κακό του περιβάλλον» ή τους «ανεπαρκείς συνεργάτες», που προδίδουν την εμπιστοσύνη που έλαβαν από τον ηγέτη, δεν μπορώ παρά να θυμηθώ έναν μάλλον μειωμένης αντίληψης ως πρόσωπο, αυτοκράτορα του Βυζαντίου. Ο τύπος αυτός, ουσιαστικά ικανός μόνο να καταπιάνεται με θεολογικά προβλήματα (και να δημιουργεί μεγαλύτερα από εκείνα που κανονικά θα είχε να αντιμετωπίσει) ήταν ένας άνθρωπος βραδύνους, όχι ιδιαίτερα ευφυής, σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές της εποχής, ούτε καν γενναίος, όπως έδειξαν οι περιστάσεις. Εν τούτοις, κατόρθωσε επί των ημερών του να κάνει τη Μεσόγειο βυζαντινή λίμνη, να φτάσει πολύ κοντά στην πλήρη σχεδόν ανασύσταση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, να δημιουργήσει το σημαντικότερο κώδικα δικαίου σχεδόν μέχρι σήμερα και να στολίσει την πρωτεύουσα του κράτους του με απαράμιλλης ομορφιάς αρχιτεκτονικά κτίσματα.

Πώς έγινε αυτό; Είχε ο τύπος μια εξαιρετική ικανότητα, τη βασική ικανότητα που πρέπει να έχει όποιος διοικεί: ήξερε να διαλέγει τους καλύτερους και να παίρνει από αυτούς το μέγιστο. Ιωάννης Καππαδόκης, Μούνδος, Τριβωνιανός, Ναρσής, Θεοδώρα, Βελισσάριος, Ανθέμιος και Ισίδωρος, ήταν μερικοί από τους συνεργάτες του που αρκεί μια αναζήτηση στο διαδίκτυο να κάνει κάποιος και να δει περί ποίων ο λόγος. Ο βραδύνους αυτοκράτορας, που υπήρξε ενας από τους σημαντικότερους του Βυζαντίου, ήταν φυσικά ο Ιουστινιανός.

Αλλά εμείς εδώ, σήμερα, ας συνεχίσουμε να δικαιολογούμε τους ηγέτες μας, επιτρέποντας έτσι και στους ίδιους να δικαιολογούν εαυτούς, με λογικές που θέλουν τους ίδιους προικισμένους με όλα τα ταλέντα και τις ικανότητες εκτός από την πλέον βασική για όποιον κυβερνά και ηγείται, την ικανότητα ή αν θέλετε την τέχνη, να επιλέγουν τους καλύτερους και να αποσπούν από αυτούς το μέγιστο των δυνατοτήτων τους.

Advertisements