Το Ενοχλητικό Συμβούλιο της Επικρατείας

 

 

του ΚΚ2

Πριν από αρκετούς μήνες (Οκτώβριος 2016) είχαμε αναφερθεί για πρώτη φορά στην αλλοπρόσαλλη -όπως εξελίσσεται διαχρονικά- σχέση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και του Συμβουλίου της Επικρατείας. Όπως είχαμε επισημάνει τότε, ο αναγνώστης θα βρει ίσως πολύ ενδιαφέρουσες   τις θριαμβολογίες και τα μελιστάλακτα λόγια προς το ΣτΕ την περίοδο της ματαίωσης της διπλής ανάπλασης του Βοτανικού, πίσω στο μακρινό 2009. Όπου ο τότε νεοεκλεγείς πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε σχετικό βίντεο – συνέντευξη στην Άννα Παναγιωταρέα διακήρυσσε κρυπτόμενος πίσω από την σύμπτωση των αποφάσεων του θεσμικού οργάνου με τους στόχους του «Θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα». Και όλα αυτά ενώ ενώ οι ουρίτσες των συνιστωσών του μόλις είχαν κάψει τον προηγούμενο «Δεκέμβρη» την Αθήνα. ΤΟΣΗ υποκρισία!

Τα χρόνια πέρασαν, οι εποχές άλλαξαν και πλέον ακούμε από τους ίδιους ανθρώπους άλλα πράγματα. Το τελευταίο μνημείο ασυνταξίας, αγραμματοσύνης και περιφρόνησης προς τα εκεί που πριν μια δεκαετία σχεδόν έγλειφαν, είναι το εξής:

«Εμείς οι αστοιχείωτοι καταφέρνουμε και ξεπερνάμε πολλές φορές, ακόμα και θεσμικά εμπόδια, αυτών που έχουν ιδιαίτερη στοιχείωση και να μας στήνουν τέτοια εμπόδια, θα τα ξεπερνάμε», είπε ο πρωθυπουργός κατά την διάρκεια της ομιλίας του, κοιτώντας προς το μέρος του Παύλου Πολάκη και γελώντας με νόημα, ενώ μάλιστα στο σημείο εκείνο το κοινό που τον άκουγε διέκοψε με χειροκροτήματα.»

Ξέρετε, και εμάς μας πονούσαν παλιά οι αποφάσεις του ΣτΕ για το Βοτανικό και άλλα παρόμοια ζητήματα, καθώς και η σύμπνοια κάποιων σημαντικών αποφάσεων του με τους πυρήνες του «Συνασπισμού» του 3% με 4% τότε. Καθόσον και εκ των ύστερων φάνηκε πως είχαμε δίκιο σε πολλές μακροχρόνιες αιτιάσεις μας της εκάστοτε αμφισβήτησης μας. Ποτέ δε διαβήκαμε όμως τον Ρουβίκωνα να εκφράσουμε οποιαδήποτε περιφρόνηση της υπόστασης ενός ανώτατου θεσμικού οργάνου.  Και ας μην έχει την ίδια βαρύτητα η ασήμαντη γραφή μας με εκείνη της θεσμικής βαρύτητας των λόγων ενός πρωθυπουργού ή ενός κακότροπου έστω υπουργού του.

Θυμόμαστε δε όταν ακόμα και υπουργοί προηγούμενων κυβερνήσεων όπως ο Σουφλιάς, τόλμησαν να ψελλίσουν -σωστά ή λάθος- απέναντι στην διαφαινόμενη υπέρμετρη θεσμική αυστηρότητα ένα «και οι κρίνοντες, κρίνονται», πως οι «κινηματικοί» πυρήνες του ΣΥΡΙΖΑ και των πολιτικορθάκηδων της τότε κεντροτέτοιας στα πανεπιστήμια και αλλού, αλλάλαζαν ταχαμ’ από τρόμο και υποκριτικά υπερβάλλουσα πολιτική ορθότητα για την «περιφρόνηση προς τους θεσμούς». Αλλά όπως είπαμε, άλλαξαν φαίνεται οι εποχές από τότε, δεν εξηγείται αλλιώς.

Παραβλέποντας λοιπόν την λέξη «στοιχείωση» (η οποία υπάρχει στην Αρχαία Ελληνική, και είναι αρμοδιότητα των φιλολόγων να μας πουν εάν  δοκίμως ενεπλάκη στη συγκεκριμένη φράση), και την δεδομένη αμορφωσιά του καταληψία ανεξαρτήτως ορθής ή μη χρήσης της συγκεκριμένης λέξης, το εφιαλτικό, ανατριχιαστικό ερώτημα το οποίο αναδύεται από την ανταλλαγή πυρών σε εξέλιξη  μεταξύ κυβέρνησης και του Θεσμικού οργάνου, είναι το εξής:

Αποδέχεται ο πρωθυπουργός της χώρας την απόφαση ενός Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου που αποτελεί μια θεσμοθετημένη και πολλαπλώς προστατευόμενη Ανεξάρτητη Αρχή; Αν ναι, γιατί, σύμφωνα με την προαναφερθείσα φράση, μια απόφαση της δικαιοσύνης αποτελεί «εμπόδιο»; Και σε τι; Και με τι τρόπο άραγε προβλέπεται το «ξεπέρασμα» αυτών των «εμποδίων»;

Η μήπως (το πιθανότερο!), στην παραζάλη από τις αλλεπάλληλες εθνικές και πολιτικές αποτυχίες και τα δημοσκοπικά αποτυπώματά τους, ο ΣΥΡΙΖΑ διέβη τον δικό του Ρουβίκωνα (ταιριάζει!!!)  της ευθείας αμφισβήτησης των εθνικών θεσμών όταν δεν τους βολεύουν οι αποφάσεις τους;

Εν κατακλείδι, πολλοί από εμάς  είχαμε προείδει κατά τα τελευταία χρόνια του Greek Dream, από τότε που τα καλοκαίρια καιγόταν η μισή Ελλάδα και η Αθήνα τους χειμώνες, την διαγραφόμενη συμπεριφορά, καθώς και την αλαζονεία και περιφρόνηση εκ μέρους του ανερχόμενου πολιτικοκοινωνικού υπό συζήτηση μορφώματος προς όλους όσους δεν ανήκαν στο στενό αρχηγικό τότε και πρωθυπουργικό -ούτε καν κομματικό!- σήμερα,  πυρήνα. Μηδέ των όποιων θεσμών εξαιρουμένων.

Και ναι, προς τα μέσα της περασμένης δεκαετίας,  ενώ πάντες είτε κοιμόνταν τον ύπνο του δικαίου όταν δε διόριζαν συμβασιούχους, ή κοκορομαχούσαν σε τηλεοπτικά παράθυρα, κάποιοι είχαμε προειδοποιήσει από πρώιμα τότε, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, blogs και forums συζητήσεων, για τους εθνικούς κινδύνους που διαγράφονταν αν -ο μη γένοιτο!- οι τύχες αυτού του αναιδούς αστοιχείωτου και εθνικά επιζήμιου ανθρώπου συνυφαίνονταν ποτέ με τις τύχες της χώρας! Από τότε!

Και να που έγινε! Τώρα τρέχουμε!

ΚΚ2

Advertisements