Ο συνδικαλιστικός κοτζαμπασισμός του κυρίου Λουράντου

του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Το 1935, ο ναύαρχος Χατζηκυριάκος (πατέρας του μεγάλου ζωγράφου Χατζηκυριάκου-Γκίκα), αν και υπήρχαν αρκετές σοβαρές ενδείξεις ότι προετοιμάζεται κίνημα από τους βενιζελικούς, υποστήριζε πως αποκλείεται να συνέβαινε το παραμικρό, τουλάχιστον όσον αφορούσε το Πολεμικό Ναυτικό γιατί «τα κλειδιά του ναύσταθμου (όπου ναυλοχούσε ο ελληνικός στόλος) τα έχω στο τσεπάκι του γιλέκου μου». Η πραγματικότητα έδειξε πως έωλη ήταν αυτή η έπαρση, άσχετα αν το κίνημα για άλλους λόγους, δεν επεκράτησε.

Την ίδια αντίληψη κατά την εκτίμησή μου, εκπροσωπούσε ο κύριος Λουράντος των φαρμακοποιών. Δεν είναι οι πολιτικές του πεποιθήσεις, αν υποθέσουμε πως διαθέτει τέτοιες, ούτε η στήριξη του, έμπρακτη και παθιασμένη, προς τον ΣΥΡΙΖΑ με ό,τι αυτή συνεπάγεται, ούτε καν τέλος το γεγονός ότι οι απόψεις του σχετικά με τις όποιες αλλαγές ήθελε να επιφέρει η προηγούμενη κυβέρνηση ως προς τον τρόπο λειτουργίας των φαρμακείων, των ΜΗΣΥΦΑ κλπ, αποπνέουν συντεχνιακή μούχλα της χειρότερης μορφής, το σημαντικό.

Το σημαντικό, και ταυτόχρονα απεχθές στην περίπτωση του κυρίου Λουράντου σχετίζεται με την νοοτροπία που υποκρύπτει η περίφημη αποστροφή του «11000 φαρμακεία; 11000 εκλογικά κέντρα του ΣΥΡΙΖΑ». Όχι γιατί ήταν υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά επειδή αυτό που λέει -εδώ υπάρχει κι η ομοιότητα με τον ναύαρχο Χατζηκυριάκο- είναι η απόλυτη έκφραση εργατοπατερικού κοτζαμπασισμού και οίησης, στη λογική ότι 11000 φαρμακοποιοί θα μετέτρεπαν τις επιχειρήσεις του σε εκλογικά κέντρα του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο και μόνο επειδή έτσι θα κέλευε ο κύριος Λουράντος. Ωσάν να μην έχουν πολιτική αντίληψη, κρίση και θέση, οι φαρμακοποιοί, κι απλώς σαν πρόβατα θα ακολουθούσαν το Μεγάλο Τιμονιέρη, όπου εκείνος πρόσταζε.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η εκλογική συντριβή του κυρίου Λουράντου στις πρόσφατες εκλογές των φαρμακοποιών, μόνο ευχάριστα συναισθήματα προκαλεί. Και μακάρι, σύντομα, να ακολουθήσουν κι άλλα ανάλογα παραδείγματα.

 

Advertisements