Ο οξύμωρος κύριος Γαβρόγλου

 

Ο κύριος Γαβρόγλου ζητάει ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου,που ψήφισαν 250 βουλευτές,γιατί θεωρεί ότι βλάπτει την λειτουργία των ανώτατων σχολών
Δικαίωμά του,θεσμικω τω τρόπω βέβαια είναι,η λογική του στέκει όμως;; Όχι.

Επί αυτής είναι δικαίωμά μας να κρίνουμε ,ότι τα πανεπιστήμια δεν μπορεί να είναι άντρα ιδεολογικού μίσους και εκτόνωσης,που οδηγεί σε αναρχία και εισβολής παρανομίας κάθε είδους.

Στο ΑΠΘ έχουμε πώληση και χρήση ναρκωτικών,θάνατο από χρήση ναρκωτικών και φόβο,εξαιτίας ατόμων που βρίσκονται στο πανεπιστήμιο, χωρίς να ανήκουν στον χώρο. Στα πανεπιστήμια,καθηγητές δέρνονται, προπηλακίζονται, απειλούνται, χτίζονται οι τοίχοι των γραφείων τους, οι χώροι στα πανεπιστήμια αποτελούν χώρους μολύνσεων και αναρχίας.

Το οξύμωρο βρίσκεται στο ότι,ενώ ο κύριος Γαβρόγλου,κάνει χρήση της θεσμικής του ιδιότητας,για να επιβάλλει την άποψή του,κατά του νόμου Διαμαντοπούλου,,δεν ζητά όμως την θεσμική αντιμετώπιση των προβλημάτων, που του αναφέρουν οι φοιτητές του ΑΠΘ,ζητώντας θεσμική παρέμβαση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων,αλλά,
Ζητά την ύπαρξη ενός ρωμαλέου (κατά την δική του έκφραση) φοιτητικού κινήματος για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, δηλαδή ζητά την εξωθεσμική αντιμετώπιση των προβλημάτων, αναθέτοντας στους φοιτητές τον ρόλο άλλων θεσμικών οργάνων της πολιτείας.

Ποιος όμως μπορεί να προβλέψει τις επιπτώσεις περιπτώσεων, υποκατάστασης των θεσμικών,νόμιμων και αρμοδίων οργάνων της πολιτείας από εξωθεσμικούς παράγοντες,μεταβάλλοντας τους φοιτητές σε ελεγκτές και φύλακες του νόμου ;; Κανείς.

Εδώ έχουμε την περίπτωση της εκμετάλλευσης της θεσμικής ιδιότητας,όταν μας συμφέρει και την αποποίηση και ρίξιμο της ευθύνης στο λαϊκό κίνημα ,όταν και όπως μας συμφέρει, επειδή δεν θέλουμε να κάνουμε χρήση της θεσμικής ιδιότητας. Όταν ένιπτε τας χείρας του ο Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε,»ο λαός θα δώσει την λύση». Όταν φοβάται να δώσει λύση ο κύριος Γαβρόγλου, ρίχνει την ευθύνη στην μη ύπαρξη ενός ρωμαλέου φοιτητικού κινήματος,το οποίο όμως ο ίδιος φροντίζει να καταστρέφει, αναθέτοντάς του ευθύνες και δικαιώματα ιδιοτελούς εκμετάλλευσης, που δεν του ανήκουν, και δεν μπορεί να σηκώσει.

Αφαιρώντας ταυτόχρονα αυτά τα δικαιώματα, από εκπροσώπους νόμιμα εκλεγμένων θεσμικών οργάνων.

Kostas Raptis

Advertisements