Ενάντια στην πολιτική ορθότητα. Στο πλευρό της Σώτης Τριανταφύλλου.

 

Για μένα δεν υπάρχει υψηλότερη και ευγενέστερη αίσθηση του χρέους ενός ελεύθερου και πνευματικά ζωντανού ανθρώπου, αν αυτός θέλει να λέγεται τέτοιος, από το να στέκεται ενάντια και να πολεμάει το Newspeak της πολιτικής ορθότητας, να αντιστέκεται σε αυτή τη φαύλη αστυνομία της σκέψης που φιλοδοξεί να λογοκρίνει, πριν από το λόγο, το ίδιο το μυαλό.

Που επιδιώκει να απονεκρώσει τη γλώσσα από κάθε νοηματικό φορτίο που θεωρεί εχθρικό προς αυτήν, κουτσουρεύοντας και πετσοκόβοντας καταλήξεις ή τοποθετώντας σύμβολα στη θέση τους για να μην προσβάλλονται τα ευαίσθητα στομαχάκια των τέκνων της μεταπολεμικής ευμάρειας, αντικαθιστώντας λέξεις με άλλες λέξεις, ηχητικά και νοηματικά «ανώδυνες», που επιδιώκει, στο όνομα αυτής της διαφορετικότητας την οποία δήθεν υπηρετεί, να προσαρμόσει με τη μέθοδο του Προκρούστη τα πάντα στα δικά της μέτρα.

Που επικαλείται την πάγια μέθοδο των διπλών standards όποτε νιώθει ότι θίγεται, αδιαφορώντας για οτιδήποτε έξω από τα χωράφια της. Που είναι έτοιμη να πετάξει λάσπη και ύβρεις, αφήνοντας στην άκρη κάθε διαλεκτική απόπειρα και υιοθετώντας με πάθος νεοπροσήλυτου αυτόν τον ίδιο φανατισμό που υποτίθεται ότι πολεμάει.

Που φορτώνει με τύψεις το συλλογικό ασυνείδητο ενός κόσμου (εν συνόλω, των απλών ανθρώπων και όχι των ταγών του που πάντοτε θα βρίσκονται εκτός βεληνεκούς), του δυτικού, ο οποίος στην πορεία του διέπραξε λάθη, υπέπεσε σε σφάλματα και πισωγυρίσματα, τα οποία ωστόσο ξεπέρασε, αφήνοντας πίσω την Ιερά Εξέταση και κάθε Ιερά Εξέταση, αποκαθιστώντας πολιτικά τους υπηκόους των αποικιών του σε πολίτες-μετόχους του πολιτεύματός του,δίνοντάς τους τη δυνατότητα να ενταχθούν και να διαπρέψουν οπουδήποτε, εφόσον το θέλουν, και έχοντας, κατά σημαντική πλειοψηφία, πλήρη συναίσθηση και συνείδηση της ταυτότητάς του, του αδιεξόδου των ουτοπιών του και πλέον, των αδιεξόδων του κόσμου που οικοδόμησε μεταπολεμικά.

Έχουμε ήδη αρκετά προβλήματα για να ασχολούμαστε με τον κάθε κακομαθημένο Δημητρά. Προβλήματα επιβίωσης, προβλήματα προοπτικής, προβλήματα γα τα οποία φέρουμε κι εμείς ως ένα βαθμό την ευθύνη. Αν όμως έχετε την εντύπωση ότι θα αφήσουμε το λόγο, τη σκέψη και όσα εργαλεία μας εξασφαλίζουν την ελάχιστη ψευδαίσθηση ελευθερίας να γίνουν βορά του δικού σας αποστειρωτικού κλιβάνου, είστε πολύ γελασμένοι. Τον Όργουελ τον μάθαμε καλά. Και τα υπουργεία αγάπης που πάτε να στήσετε, αν χρειαστεί, θα τα γκρεμίσουμε. Και δεν θα έχουμε και τύψεις. Γιατί μάθαμε ότι ο δρόμος για την κόλαση έχει καρφωμένη στην είσοδο μια ταμπέλα ουτοπίας.

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements