Η Βενεζουέλα κείται μακράν…

 

Γενικότερα πάντως, δεν έχει νόημα να κοιτάμε τι συμβαίνει στη Βενεζουέλα, στο Τ(ζ)ατζικιστάν και όπου αλλού οι άνθρωποι κοντεύουν να ξεχάσουν τι σημαίνει εκλογές ή τρώνε σφαίρες όταν διαδηλώνουν επειδή τυχαίνει να έχουν διαφορετική άποψη από αυτήν του καθεστώτος. Δεν έχει επίσης νόημα να συνδέουμε τη Βενεζουέλα με τον κ. Τσίπρα και την κυβέρνησή του. Η σύνδεσή τους εξαντλείται σε αυτήν που νιώθει ο θαυμαστής για το ίνδαλμά του. Εντάξει, κι εμένα μου αρέσουν οι Judas Priest, οκ.

Μα, θα μου πείτε, είπε κι αυτό κι εκείνο και το άλλο, ταξίδεψε ως εκεί κλπ. Σύμφωνοι. Από αυτό το σημείο μέχρι την αριστερού τύπου χούντα που αρέσει, υπάρχει μια απόσταση που, υπό άλλες συνθήκες και χωρίς τη θεσμική προστασία των πολιτών που παρέχει η αστική δημοκρατία, εύκολα θα καλυπτόταν. Γιατί αναμφίβολα, αυτά τα έργα, με τα τανκς, τους πυροβολισμούς, τις διαταγές με το έτσι θέλω σε αστυνομικούς να βλέπουν θέατρο μια φορά το μήνα (σύμφωνα με εκείνο το εμετικό ανώνυμο άρθρο της ΕφΣυν), το στειλιάρι βρε παιδί μου, το γουστάρουν. Το θέλουν, τους αρέσει. Αν μπορούσαν θα το εφάρμοζαν και στην Ελλάδα. Ίσως, αν μπορούσαν, να τουφέκιζαν και μερικούς από εμάς, επειδή τους μπαίνουμε λίγο στο μάτι. Φαίνεται στα ιοβόλα σχόλιά τους, στην ειρωνεία, στα όσα λένε. Αν μπορούσαν. Και αν είχαν τα κότσια.

Γιατί δεν τα έχουν; Γιατί οι συγκεκριμένοι έμαθαν στο καφενείο κι όχι στο στρατόπεδο. Γιατί έμαθαν στην ταβέρνα και όχι σε πεδία ασκήσεων επί χάρτου. Γιατί έμαθαν στα πανεπιστήμια, χωρίς τη θεσμική παρέμβαση κανενός, παίζοντας ιδεολογική μπάλα πάνω στα έδρανα κι ενίοτε καταστρέφοντας και το κατιτί, έτσι για το καλό. Ατιμωρητί φυσικά. Γιατί έμαθαν με τον ήλιο και το τσίπουρο που δεν μπορούν να μας τα πάρουν, και νομίζουν ότι έτσι φτιάχνεις κυβέρνηση στο Γράμμο.

Για αυτό σας λέω. Εδώ δεν υπήρχε σχέδιο για διαπραγμάτευση, για επιστροφή στη δραχμή τάχαμ δήθεν και για πόσα άλλα που βλέπουμε καθημερινά. Θα είχαν σχέδιο για στρατιωτικό νόμο; Αυτό θέλει συντονισμένες ενέργειες, ακρίβεια, αποφασιστικότητα. Και πάνω απ’ όλα κότσια. Τι απ’ όλα αυτά βλέπετε, πείτε μου, μπας και το δω κι εγώ.

Το ξέρω, πολύς κόσμος τη θέλει την απολυταρχία. Δεξιοί, αριστεροί, διάφοροι σκέφτονται διάφορα, ενίοτε βρέχουν και τα βρακάκια τους συλλογιζόμενοι ο καθένας τους δικούς του δικτάτορες. Στην Ελλάδα τουλάχιστον, έστω και με προβλήματα, έστω και με κάποιες στρεβλώσεις στην αρχή, και αναμφίβολα με ξένη βοήθεια, κέρδισε η αστική δημοκρατία. Όσο κι αν κόστισε αυτό. Είτε αρέσει στους παραπάνω, είτε όχι. Και αυτή πολύ δύσκολα πλέον ανατρέπεται.

Για αυτό λοιπόν, μην ανησυχείτε. Όσο κι αν οι θεσμοί του αστικού κράτους κουρελιάστηκαν από αυτούς και -κυρίως- τους προηγούμενους, μη φοβάστε. Η χούντα δεν έρχεται ξανά. Μάθαμε την ταβέρνα καλά και δύσκολα αφήνουμε το πιρούνι για να πιάσουμε το όπλο ή το λάβαρον του -όποιου- ιερού αγώνος. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, τόσο η Βενεζουελογία. Οι μισοί, ίσως και παραπάνω, δεν ξέρετε (και μαζί σας κι εγώ, έχω μια αίσθηση μόνο για το περίπου ως προς τα whereabouts) πού βρίσκεται στο χάρτη. Μην σας προβληματίζουν τα αβολίδωτα λοιπόν. Τα χάλια μας αλλού βρίσκονται, και όχι σε μια μερίδα ανόητων που απευθύνουν χαιρετισμούς στους τσαβίστας ενώ παραγγέλνουν καλαμαράκια.

 

Ο Παλαιοπασόκος – Randolph Carter

Advertisements