Πολιτική Ορθότητα και «Μέτωπο της Λογικής»

 

Ζούμε «ενδιαφέροντες» καιρούς από μία άποψη κατά την κινεζική «ευχή».Ζούμε σε ένα τόσο λεπτεπίλεπτο σύστημα κοινωνικών εννοιών και εφαρμογής τους , από ομάδες που αυτοπροσδιορίζονται έτσι ώστε , άλλες φορές η αυτοδιάθεση τους λειτουργεί εξελικτικά για την κοινωνία και άλλες φορές απλά επιβάλουν την ύπαρξή τους καβαλώντας το ρεύμα της εποχής .

Τα όπλα τους ; Η παγκόσμια εδραιωμένη κορεκτίλα και ο ορθοπολιτικός λόγος που σιγά σιγά , από χρήσιμα εργαλεία προστασίας των κοινωνικά αδύναμων μετατράπηκαν σε τυραννικά στεγανά που με αυτοματισμό εξωστρακίζουν κάθε απόπειρα αμφισβήτησης τους .

Μακρύ χέρι των παραπάνω τα σόσιαλ μίντια , το διαδίκτυο και τα καιροσκόπα ΜΜΕ γενικότερα , που πλέον αποτυπώνουν προς ίδιο όφελος καθορίζουν , και επιβάλλουν , τις φόρμες που κινείται η ζωή μας . Απέναντι ή δίπλα σε όλα αυτά , διαχρονικά στέκεται το επονομαζόμενο «μέτωπο της λογικής» .

Αμυνόμενο πλέον , φοβικό (καθιερωμένος όρος – φόβητρο με κοπυράϊτ από την «απέναντι» πλευρά) παρακολουθεί ζαλισμένο και απολογητικό..
Το μέτωπο της λογικής κινείται γύρω από τον άξονα που ορίζει γενικά σαν μετριοπάθεια .

Προσπάθεια τήρησης ίσων αποστάσεων , εξέλιξη στην κατανόηση αποδοχή και ενσωμάτωση , λήθη στα διχαστικά διλήμματα του παρελθόντος και ακτιβισμό που περιορίζεται σε διαπιστώσεις κυρίως . Στον εξτρεμισμό απαντάει με θεωρητικά ιδεώδη , στην βάση ότι δεν πρέπει στην βία να απαντάς με βία .  Στην τυραννία της επιβολής νέων ηθών και προτύπων , ψελίζει μισόλογα καλογυαλισμένα και προσεκτικά διατυπωμένα , υπό τον φόβο της ταμπελοποίησης. Γενικότερα ο σκεπτικισμός με ορίζοντα την τελική αποδοχή των παραπάνω , αρχίζει και ζυγίζεται στην καλύτερη των περιπτώσεων σαν νωθρότητα και υποχωρητικότητα.

Ποιο τελικά είναι εκείνο το σημείο ισορροπίας όλων των παραπάνω δυνάμεων;

Πώς μπορεί να οριστεί με ασφάλεια και να μεταφραστεί στην πραγματική ζωή το σημείο εκείνο που σημειολογικά το «μέτωπο της λογικής» κλίνει από την «ασφάλεια» της αδράνειας προς την αυτοθυματοποίηση;;

Καταπατείται ο θεμελιώδης κανόνας που λέει ότι όπου υπάρχει δράση υπάρχει και αντίδραση , και θέτει σιγά σιγά αυτοβούλως την ύπαρξή του στην θέση του ομήρου του συνδρόμου της Στοκχόλμης, που περιμένει καρτερικά και με ρομαντική προσμονή , τον δεσμώτη του να εισπράξει τα ζητούμενα «λύτρα» , και στο τέλος να του δώσει την λυτρωτική χαριστική βολή …

 

Giannis Papastergiou

Advertisements