Η σημειολογία του «παρών»

 

Έχει αρκετό ενδιαφέρον η ανάλυση και η ετυμολογία των όρων «παρών» και «παρόν». Το «παρόν» ως μετοχή ουδετέρου του ρ. πάρειμι, που σημαίνει βρίσκομαι εδώ, είμαι παρών, σε χρόνο ενεστώτα. Το «παρόν» ως επίσης ενεστωτικός χρονικός προσδιορισμός. Βρίσκομαι δηλαδή εδώ, τώρα, αυτή τη στιγμή. Απομονωμένα από τα συμφραζόμενα παρελθόντος και μέλλοντος, τα στοιχεία αυτά θα μπορούσαν, δυνητικά, να δηλώνουν μια κατάσταση που εκτείνεται ισόποσα προς τα εμπρός, αλλά και προς τα πίσω, χωρίς την ύπαρξη χρονικών συσχετισμών, χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Μία ευθεία, ένα διάνυσμα χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Συνεπώς και με άγνωστη προέλευση, αλλά και άγνωστη κατεύθυνση. Χωρίς σκοπό.

Σκέφτομαι ότι το «Παρών», ως ψήφος ενός νομοσχεδίου για το οποίο το βουλευτικό σώμα καλείται να τοποθετηθεί, εγκρίνοντας ή ακυρώνοντας ένα νομοσχέδιο, μία τροπολογία, στερείται σε ένα πρώτο επίπεδο, κατ’ ενδεχόμενη αναλογία, οποιουδήποτε θετικού ή αρνητικού προσήμου, δηλωτικού μιας στάσης που πρέπει να τηρηθεί απέναντι σε μία κατάσταση. Δεν συνιστά ούτε ΝΑΙ, ούτε ΌΧΙ. Δηλώνει απλώς μία παρουσία, χωρίς ωστόσο η παρουσία αυτή να διαδραματίζει κάποιον ενεργό ρόλο απέναντι σε μία διαδικασία. Μια παρουσία μάλλον διακοσμητική. Όταν δε αυτό γίνεται αντιληπτό σε δεύτερο χρόνο, «εκ παραδρομής», το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο στο επίπεδο της απόφασης ή της πράξης της απόφασης, αλλά και στο επίπεδο της χρονικότητας, με τη μορφή καθυστερημένων αντανακλαστικών.Δεν θα πάρω θέση επί του νομοσχεδίου αυτού καθαυτού. Όχι γιατί δεν έχω, αλλά γιατί προέχουν ζητήματα άλλης υφής και σημασίας προτού φτάσουμε εκεί. Διότι θεωρώ τουλάχιστον προβληματικό, ένα κόμμα εξουσίας το οποίο βρίσκεται στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και φιλοδοξεί να κυβερνήσει στο άμεσο μέλλον να λειτουργεί με λάθη τα οποία γίνονται «εκ παραδρομής». Όταν την ίδια στιγμή ο πολίτης που θα υποπέσει στο ίδιο σφάλμα, είτε αυτό είναι μια φορολογική δήλωση, είτε μια οποιαδήποτε παράβαση, μικρή ή μεγάλη, καλείται να πληρώσει πρόστιμα και να υποστεί κυρώσεις, συχνά δε αρκετά δυσβάσταχτες. Θεωρώ τουλάχιστον προβληματικό, το πλήθος του κόσμου (μεταξύ άλλων και πολλούς όψιμους «συριζόπληκτους», διάφορους χειροκροτητές διασήμων facebookικών προφίλ, σελφάκηδες και ευρωπαίες «μαντάμ Σουσούδες») που περιμένει ως Μεσσία τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη ΝΔ να βγάλουν τη χώρα από την κρίση μπορεί να συγχωρήσει κάθε λάθος και κάθε αβλεψία την ίδια στιγμή που κατακεραυνώνει το ΣΥΡΙΖΑ (ορθώς, αλλά οι λόγοι είναι άλλοι) με μανία ιεροεξεταστή του Μεσαίωνα. Και όχι, δεν αθωώνω το ΣΥΡΙΖΑ για τίποτα. Αλλά τα τελευταία δύο χρόνια είναι πολύ λίγα και ο αποδιοπομπαίος τράγος παραείναι βολική εξήγηση, όταν τα «εκ παραδρομής» λάθη που έχουν προηγηθεί είναι αρκετά.

Πόσο εκ παραδρομής λάθος μπορεί να είναι η διαφορά του υπολογισμού των χρεών των δημοσίων νοσοκομείων προς τους προμηθευτές τους από το 2005 ως το 2008, μεταξύ της απάντησης που δόθηκε στο βουλευτή κ. Σκουλάκη από τον υφυπουργό Υγείας, κ. Παπαγεωργίου το 2009 και της απάντησης που απεστάλη στην ΕΛΣΤΑΤ από τη Γενική Γραμματεία του Υπουργείου Υγείας; Και μάλιστα με μίας ημέρας διαφορά; Όταν η Βουλή απαντά με συγκεντρωτικό πίνακα για χρέη ύψους παραπάνω από πέντε (5) δισ. ευρώ και η Γενική Γραμματεία στέλνει υπόμνημα στην ΕΛΣΤΑΤ για χρέη ύψους περίπου 2,2 δισ. ευρώ; [πηγή: https://ygeia-news.blogspot.gr/2009_12_01_archive.html]. Πόσο εκ παραδρομής λάθος μπορεί να είναι η ολιγωρία, η θεσμική αδυναμία και η έλλειψη αποφάσεων σε υποθέσεις που έχουν πάει 70 φορές στο ΣτΕ για ιατρικούς εξοπλισμούς, υποθέσεις που έχουν δικαιωθεί από ευρωπαϊκά δικαστήρια; Πόσο εκ παραδρομής λάθος μπορεί να υπήρξε η ελλειπής αντιμετώπιση του φαινομένου της διαφθοράς στον τομέα της υγείας, στην υπερτιμολόγηση, στις πλεονασματικές ποσότητες φαρμάκων κλπ.; Και κατ’ επέκταση:

Πόσο εκ παραδρομής λάθος υπήρξε η ελλειπής αντιμετώπιση του Δεκεμβρίου του 2008; Πόσο εκ παραδρομής λάθος υπήρξε η αντιμετώπιση των πυρκαγιών; Ενδεικτικά και μόνον τα παραπάνω, με ακόμη πιο φλέγον το ερώτημα: Πώς στέκεται και τι απαντήσεις δίνει για όλα τα παραπάνω η αξιωματική αντιπολίτευση σήμερα; Ποια είναι η κριτική (ή και αυτοκριτική, ενδεχομένως) που ασκεί;

Οι συμφωνίες αλήθειας είναι θεμιτές. Αρκεί να είναι όντως τέτοιες. Και, καλώς ή κακώς, οι εποχές των λευκών επιταγών έχουν προ πολλού παρέλθει. Δεν επαρκεί πλέον, τουλάχιστον για τον γράφοντα, το αφήγημα του «να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ και βλέπουμε». Γιατί, ακόμα κι αν η ερώτηση για το λεγόμενον «Τάμα του Έθνους» εν τέλει, και σε δεύτερο χρόνο, αποσύρθηκε, αυτό δεν σημαίνει ότι σβήνεται και από τα πρακτικά της Βουλής. Και μαζί με αυτό, μένουν στη μνήμη, όσων τουλάχιστον θέλουν να θυμούνται, και τα υπόλοιπα. Και μόνο με πολύ πειστικές και σαφείς εξηγήσεις, με εντιμότητα και ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες, τέτοιες συμφωνίες αλήθειας έχουν έρεισμα. Και φυσικά, με πολλή δουλειά. Όχι με ένα απλό, εκ παραδρομής «παρών».

 

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements