Είναι βρώμικη η πολιτική

 

Πριν λίγες μέρες συναντήθηκα με έναν φίλο, συνταξιούχος πια, του ιδιωτικού τομέα, τίμιος άνθρωπος και σκληρά εργαζόμενος τις εποχές που ήταν εργασιακά ενεργός, μπουχτισμένος και αυτός με την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα τα τόσα χρόνια της κρίσης. Συνομιλώντας μαζί του, κάποια στιγμή αναφέρει και τη συνήθη φράση «οι πολιτικοί είναι βρώμικοι». Στην ερώτησή μου εάν εννοεί «πολιτικοί», ή «πολιτική», μου απάντησε και τα δύο και εννοούσε και πως οι πολιτικοί τα «παίρνουν» και πως η πολιτική είναι μια βρώμικη δουλειά.

Ας δούμε το πρώτο θέμα, πως η πολιτική είναι βρώμικη.
Θα φέρω ως παράδειγμα μια κατάσταση που αντιμετώπισα στην πολυκατοικία που ζω. Κάποια χρονιά τέθηκε το θέμα του παγίου, του πετρελαίου. Ως γνωστόν και βάση νόμου, όλοι οι κάτοικοι πολυκατοικιών, είτε ανάβουν καλοριφέρ, είτε όχι, πληρώνουν ένα πάγιο. Κάποια στιγμή λοιπόν, τέθηκε το θέμα αυτό από μέρος των ενοίκων που, μάλιστα, δεν έχουν άμεσο οικονομικό πρόβλημα. Η ένστασή τους ήταν, γιατί να πληρώνω εγώ για τον άλλο που ανάβει ακόμα και όταν έξω έχει 30 βαθμούς (που λέει ο λόγος).

Ορίστηκε γενική συνέλευση στην οποία, κατά παράβαση του κανονισμού πάρθηκε με απλή πλειοψηφία η απόφαση της κατάργησης του παγίου. Όσοι ήταν υπέρ του παγίου και δεν μπόρεσαν να παρευρεθούν έγειραν ενστάσεις κατά της απόφασης και αναζητώντας τη νομοθεσία είδαν πως ήταν και παράνομη. Προσωπικά, μίλησα με τον διαχειριστή και έναν εκ των ενοίκων, οι οποίοι ανέδειξαν το θέμα και τους είπα πως η απόφαση που πάρθηκε δεν θα πρέπει να εφαρμοστεί, διότι α) δεν στέκει νομικά και άρα ο καθένας μπορεί αύριο να την καταγγείλει, β) ηθικά δεν είναι σωστό και εξήγησα και τους λόγους. Παρ’ όλα αυτά, είπα πως υπό όρους και κατά παράβαση του κανονισμού, θα μπορούσαμε να βρούμε μια λύση, αλλά, τουλάχιστον για ένα τόσο σοβαρό θέμα είναι απαραίτητη η παρουσία όλων και η απόφαση να είναι ομόφωνη. Αυτό θεώρησα δίκαιο και σωστό.

Μετά την παρέμβασή μου αυτή, βρέθηκα απέναντι σε πολλούς ενοίκους της πολυκατοικίας, διότι ακριβώς, έκανα τη «βρώμικη», κατ’ αυτούς, δουλειά, δηλαδή, στάθηκα απέναντι στο συμφέρον τους.

Μέρες μετά, θυμήθηκα μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του Θεοδόση Τάσιου, στην οποία είχε πει πως, η πολιτική δεν είναι διαχείριση, γι’ αυτό ακριβώς δεν μπορεί να γίνει καλός πολιτικός ο καθένας, ακόμα και ένας άριστος επιστήμονας. Εξηγώντας το σκεπτικό του ανέφερε το παράδειγμα του διαχειριστή πολυκατοικίας. Ένας διαχειριστής πολυκατοικίας έχει να διαχειριστεί έσοδα-έξοδα και ως εκεί. Άντε, το περισσότερο να κάνει μια γενική συνέλευση. Σε αυτή όμως θα δημιουργηθεί το πρόβλημα, όταν ο φτωχός θα πει πως είμαι διατεθειμένος να τα πληρώνω όλα, αλλά λεφτά για πετρέλαιο δεν έχω και ο εύπορος της πολυκατοικίας θα πει πως, εμείς μπορούμε και πρέπει να βάλουμε πετρέλαιο. «Η επίλυση αυτής της αξιακής σύγκρουσης είναι πολιτικό θέμα για την οποία δεν διαθέτουμε κανέναν επιστημονικό κανόνα».Εκεί λοιπόν έγκειται η διαφορά της πολιτικής από τη διαχείριση, στο ότι «το είδος των συγκρούσεων που έχει να επιλύσει η πολιτική εξουσία είναι απέραντου εύρους». Δεν είναι αν θα βάψω γκρι, ή μπεζ την πολυκατοικία, αν θα πάρω την τάδε, ή την δείνα εξώπορτα.

Στήριξε την άποψή του αυτή, θέτοντας το εξής πρόβλημα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι απεργούν και ζητούν αύξηση. Πως θα το λύσει η πολιτική εξουσία αυτό; Έχει τέσσερα ενδεχόμενα. Το πρώτο είναι να αυξήσει τη φορολογία, έτσι, όμως κλείνουν επιχειρήσεις, αυξάνεται η ανεργία και προκαλείται μεγάλο πρόβλημα στον ιδιωτικό τομέα. Τι έχω εδώ, μια μετακύλιση αξιών. Δίνω σε αυτούς, παίρνω από άλλους. Αυτή η απόφαση δεν είναι επιστημονική. «Δεν είναι εκείνος που έχει γνώση, αλλά συναίσθηση των προτεραιοτήτων και αξιών, σε συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία». Δεύτερη λύση είναι να πατάξω τη φοροδιαφυγή και υπάρχουν πολλές λύσεις γι’ αυτό (σχέδια, διαφάνεια κλπ…). Αυτά όμως έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, γεννούν μίσος στο πλήθος, μίσος απέραντο. Από τον καφετζή που είναι απέναντι από την πολεοδομία και τα πιάνει για λογαριασμό των μέσα μηχανικών, μέχρι τον δ/ντη της εφορίας ο οποίος τα πιάνει για λογαριασμό των υπαλλήλων. Τρίτη λύση είναι να ζητήσω από ορισμένους μικροεπαγγελματίες να πληρώσουν τους φόρους που δεν πληρώνουν γιατί, ναι μεν είναι μικρά τα ποσά που χρωστάνε, αλλά είναι πολλοί αυτοί που δεν πληρώνουν και άρα είναι ένα μεγάλο ποσό που χάνεται στη φοροδιαφυγή. Όλοι αυτοί όμως, μόλις τους πεις για αύξηση των εσόδων αμέσως θα πουν «ασ’ τα αυτά, τα μεγάλα ψάρια να πιάσεις». Επίσης, εδώ έχουμε μετακύλιση πιέσεως, από τη μια μεριά στην άλλη. Τέταρτη λύση είναι ο εξωτερικός δανεισμός. Τι συνέπεια έχει αυτό; Να αυξηθεί το νταβατζηλίκι εις βάρος των παιδιών και των εγγονιών που δεν έχουν πληρώσει και κληθούν να πληρώσουν. Τι έγινε και εδώ; Μια μετακύλιση κόστους από τη μια γενιά στην άλλη. Υπάρχει και μια τέταρτη λύση. Να πούμε κομμένη, δεν έχουμε. Τόσα βγάζουμε, τόσα μοιράζουμε, είμαστε και πολλοί, κάνετε υπομονή μέχρι να αποκτήσουμε πλούτο και να μοιράσουμε περισσότερα. Τι θα γίνει σε αυτή την περίπτωση. Αυτά που βλέπουμε να γίνονται αυτά τα χρόνια.

Όλα τα ανωτέρω είναι «προβλήματα συγκρούσεως αξιών για τα οποία δεν υπάρχουν επιστημονικές λύσεις». Γι’ αυτό κανείς δεν μπορεί να πει πως έχει τη μοναδική λύση, κανείς δεν μπορεί να λέει «ξέρω εγώ, αν πάω εκεί».

Η πολιτική, ναι, είναι μια βρώμικη δουλειά. Μετακυλύει αξίες, πιέσεις. Έρχεται αντιμέτωπη με αξιακής φύσεως διλήμματα πολιτικά και γι’ αυτά, πέρα από την απαραίτητη γνώση, ο καλός πολιτικός, χρειάζεται αντίληψη και αξιολογική κατάρτιση. Πόσοι άραγε, από όσους κατηγορούν τους πολιτικούς, είναι ικανοί να κάνουν τη «βρώμικη» δουλειά; Να αποφασίσουν από πού θα πάρουν και που θα δώσουν; Ποιούς θα ζημιώσουν και ποιούς θα ελαφρύνουν;

Ας δούμε όμως και το «βρώμικο» που αποδίδεται στους πολιτικούς, υπό την έννοια του ότι τα «παίρνουν». Αυτό μάλιστα λέγεται κατά κόρον από επαγγελματίες που το σινάφι τους δεν φημίζεται και για την τιμιότητά του. Ναι λοιπόν, πιθανόν να υπάρχουν πολιτικοί που τα «παίρνουν», όπως υπάρχουν και ιατροί και μηχανικοί και δικηγόροι και συμβολαιογράφοι και ταξιτζήδες και υδραυλικοί και δημόσιοι υπάλληλοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι και φυσικά… δημοσιογράφοι. Διότι άκουγα ένα πρωί δημοσιογράφο να καταγγέλλει συλλήβδην τους πολιτικούς για διαφθορά, όμως, ποτέ δεν τον άκουσα να καταγγέλλει το δικό του σινάφι για τον ίδιο λόγο. Βρώμικοι λοιπόν δεν είναι οι πολιτικοί, βρώμικοι είναι οι άνθρωποι και βρώμικοι άνθρωποι υπάρχουν παντού.

Όποιος λοιπόν λέει πως έχει τη λύση και είναι ο αγνός, ας αναμετρηθεί. Ας γίνει πολιτικός και να σταθεί απέναντι από ολόκληρες ομάδες πολιτών, όπως κι εγώ βρέθηκα απέναντι σε ανθρώπους που δεν ήθελαν να πληρώνουν, υποστηρίζοντας όσους ήθελαν να χρησιμοποιούν τη θέρμανση. Να δω το πρόσωπο αυτού που θα πάρει την απόφαση να γυρίσει τη χώρα στη δραχμή, γνωρίζοντας πως την άλλη μέρα μεγάλο μέρος του πιο αδύναμου πληθυσμού θα τρέχει στους δρόμους να βρει φάρμακα.

Το Ζιζάνιο

υ.γ. Το παραπάνω κείμενο έγραψα στα γρήγορα με αφορμή τον Αυτιά που έτυχε προχθές να τον ακούω να καταγγέλλει συλλήβδην τους πολιτικούς και τον ξερόλα ελληναρά που διαβάζω καθημερινά στο διαδίκτυο.

Advertisements