Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ και  της Δημοκρατικής Συμπαράταξης

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Τον Μάιο του 2010 η Ελλάδα βρέθηκε ένα βήμα πριν την στάση πληρωμών. Τα επιτόκια δανεισμού των ελληνικών ομολόγων είχαν ανέλθει σε πρωτόγνωρο για χώρα της ευρωζώνης επίπεδο, καθιστώντας αδύνατο το δανεισμό από τις αγορές κεφαλαίων προκειμένου να εξυπηρετηθεί το εξωτερικό της χρέος και το πρωτοφανές δημόσιο έλλειμμα του προϋπολογισμού του κράτους που είχε προηγηθεί για το έτος 2009.

Οι επιπτώσεις μιας άτακτης χρεωκοπίας στην οποία όδευε με μαθηματική ακρίβεια η χώρα θα ήταν ανυπολόγιστες, λόγω των χαρακτηριστικών της ελληνικής οικονομίας, ήτοι χαμηλή επάρκεια αγαθών υπηρεσιών,  υψηλότατου ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών και σε μεγάλο βαθμό αρνητικού εμπορικού ισοζυγίου

Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να προσφύγει στον νεοσυσταθέντα τριμερή μηχανισμό στήριξης προκειμένου να είναι σε θέση να έχει πρόσβαση σε κεφάλαια για να καλύψει τις δυσθεώρητες χρηματοδοτικές .

Η προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης συνοδευόταν από τους όρους ψήφισης και εφαρμογής μιας σειράς μέτρων δημοσιονομικού χαρακτήρα αναφορικά με την σταδιακή μείωση του δημοσίου ελλείμματος  και μεταρρυθμίσεων αναφορικά με την λειτουργία του δημόσιου τομέα, της οικονομίας, της αγοράς εργασίας, μια δομική παρέμβαση στο παραγωγικό μοντέλο της χώρας.

Τη δέσμευση ανέλαβε το αποκλειστικά το ΠΑΣΟΚ. Η ψήφιση του πρώτου μνημονίου ήταν μια πράξη ευθύνης. Απέναντι του είχε το σύνολο της τότε αντιπολίτευσης, όλων των αποχρώσεων, τα κόμματα τα οποία τότε την εξέφραζαν επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου επίδειξη δημαγωγίας και λαϊκισμού, αρνούμενοι ακόμα και την ύπαρξη του προβλήματος που οδήγησε την χώρα στην ανάγκη προσφυγής στον τριμερή δανεισμό και στην οικονομική εποπτεία που συνεπαγόταν αυτή η συνθήκη.

Η ανάληψη της ευθύνης αυτής σήμανε για τον ΠΑΣΟΚ την πολιτική του αποδόμηση και την μείωση των εκλογικών ποσοστών του στα σημερινά επίπεδα.

Σήμερα,  επτά χρόνια μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου και με την υπογραφή άλλων δύο προγραμμάτων και με την τέταρτη προ των πυλών, όλες οι ψευδαισθήσεις εκείνων των ημερών έχουν καταρρεύσει.

Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ, σε ευθεία αντίθεση με τον δημαγωγικό αντιπολιτευτικό λόγο που κατά καιρούς εξέφρασαν, κατέληξαν στην υπογραφή νέων προγραμμάτων στήριξης, για τους ίδιους λόγους για με εκείνους του 2010. Χωρίς την στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου η χώρα θα κατέρρεε.

Όλα τα παραπάνω καθιστούν το ΠΑΣΟΚ στον καιρό της κρίσης, την πολιτική δύναμη που επέδειξε το μεγαλύτερο αίσθημα ευθύνης απέναντι στην χώρα.

Η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης υπό την Φώφη Γεννηματά, τον τελευταίο καιρό δείχνει διάθεση να παρεκκλίνει από αυτήν την σταθερά της ευθύνης.

Με δηλώσεις της έθεσε ως όρο συμμετοχής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης σε κυβέρνηση συνεργασίας την συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ. Με το ενδεχόμενο  συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας-ΣΥΡΙΖΑ  να μην υφίσταται, ουσιαστικά προαναγγέλλει πως οι δεύτερες εκλογές, οι οποίες μάλιστα θα διεξαχθούν με το σύστημα της απλής αναλογικής, θα επέλθουν  ως συνέπεια της άρνησης της Δημοκρατικής Συμπαράταξης  να συμμετέχει σε κυβέρνηση συνεργασίας με το κατά όλα τα φαινόμενα πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές, την Νέα Δημοκρατία.

Η παραπάνω δήλωση είναι σε προφανή αντίφαση με την καταψήφιση από την Δημοκρατική Συμπαράταξη, για λόγους πολιτικής σταθερότητας, του συστήματος της απλής αναλογικής που έφερε προς ψήφιση ο ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόκληση των δεύτερων εκλογών θα φέρει το επιδιωκόμενο από τον ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσμα της ακυβερνησίας, λόγω της αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης υπό τους παρόντες εκλογικούς συσχετισμούς.

Θα πρόκειται για μια πράξη που θα είναι σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα της χώρας και σε ευθεία αντίθεση με τον μέχρι τώρα ρόλο που έχει διατελέσει το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη κατά την διάρκεια της κρίσης. Θα καθιστούσε την πλέον επικίνδυνη για την χώρα πολιτική δύναμη, τον ΣΥΡΙΖΑ ρυθμιστή των μελλοντικών εξελίξεων. Επίσης, θα αποτελούσε μια σανίδα σωτηρίας για τον ΣΥΡΙΖΑ, νομιμοποιώντας την καταστροφική του κυβερνητική διαχείριση.

Η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατά δήλωση της προτάσσει το κομματικό συμφέρον. Είναι όμως έτσι;

Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ, το μικρό μέρος της ευρύτατης εκλογικής του δύναμης, πλέον διαπνέεται από χαρακτηριστικά εντελώς διαφορετικά από αυτόν ο οποίος μετακινήθηκε μαζικά στον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι  ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ αλλά και  ένα μεγάλο κομμάτι της των άλλων κομμάτων που προσπάθησαν να εκφράσουν τον χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς,  τα εμπιστεύθηκαν με κύριο ζητούμενο την προστασία της ένταξης της χώρας στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την πολιτική και οικονομική σταθερότητα που αυτή η συνθήκη συνεπάγεται. Όποτε κάποια από αυτά με την πολιτική τους απομακρύνθηκαν από αυτήν την κατεύθυνση, εξαϋλώθηκαν. Το παράδειγμα της ΔΗΜΑΡ και η πολιτική παλινδρόμηση που ακολούθησε είναι  το πλέον χαρακτηριστικό. Το Ποτάμι, με το μήνυμα της πολιτικής προσέγγισης με τον ΣΥΡΙΖΑ που έστειλε μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, επίσης.

Μια ενδεχόμενη αλλαγή στάσης από την Δημοκρατική Συμπαράταξη θα σημάνει και το οριστικό τέλος της.

Οι βλέψεις της επιστροφής των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ υπό το βάρος της εφαρμογής του τρίτου μνημονίου συνιστούν πολιτική αφέλεια. Η υιοθέτηση εθνικολαϊκιστικού λόγου που θυμίζουν πλατείες του 2011 περί «υποτακτικών», επίσης.

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αποτελέσει χώρο υποδοχής νεοαγανακτισμένων. Οι δυνάμεις τις οποίες έχει διατηρήσει, οφείλονται στην πολιτική της ευθύνης που επέδειξε κατά την επταετία της κρίσης. Αν στείλει το  μήνυμα της οριστικής αλλαγής πλεύσης, αυτό θα αποτελέσει τον  παράγοντα οριστικής διάλυσης του.

Το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη,  αν έχουν ένα ρόλο εφεξής να επιτελέσουν, αυτόν της  συνιστώσας ενός ενιαίου πολιτικού φορέα του χώρου μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ, με ευρωπαϊκά και μεταρρυθμιστικά χαρακτηριστικά, ο οποίος θα είναι ο ένας κυβερνητικός  εταίρος, με την πολιτική  του αυτονομία απέναντι στην Νέα Δημοκρατία αλλά μαζί της στην κυβέρνηση. Η αμφιβολία ως προς αυτό και η πολιτική του να αποτελέσει έναν ΣΥΡΙΖΑ στην θέση του ΣΥΡΙΖΑ ή ενός κακέκτυπου του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 80, το μόνο που θα επιφέρει θα είναι η μετακίνηση ψηφοφόρων προς την Νέα Δημοκρατία οι οποίοι θα εκτιμήσουν πως μόνο μέσω της ανάδειξης της Νέας Δημοκρατίας ως πρώτο αυτοδύναμο κόμμα μπορεί να επιτευχθεί η απαραίτητη για την χώρα κυβερνητική σταθερότητα.

Είναι προς το συμφέρον και της χώρας αλλά και του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης να εκπέμψει το  μήνυμα της σταθερότητας και της ευθύνης.

Σταύρος Γκουγκουλούδης

 

 

 

Advertisements