NON TRUTH

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Ένας τρόπος διαστρέβλωσης της αλήθειας είναι μέσω της γλώσσας και κατ’ επέκταση και της σκέψης. Μονολεκτικά θα το λέγαμε χειραγώγηση και είναι η προσπάθεια επηρεασμού κάποιου με επιδέξιο τρόπο. Αυτός ο τρόπος σήμερα είναι τα λεγόμενα non papers, μια τακτική που επιτυχημένα εφαρμόζει η κυβέρνηση της αριστεράς στη χώρα μας.

Τι είναι το non paper; Απ’ όσο γνωρίζαμε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, είναι ένα έγγραφο το οποίο διακινείται ανεπίσημα, ανάμεσα σε δύο, ή περισσότερους ενδιαφερόμενους, πάντως, σίγουρα, σε περιορισμένο κοινό. Το περιεχόμενό του είναι εμπιστευτικό, αφορά μόνο τους εμπλεκόμενους και, τυπικά, δεν θεωρείται ανακοινώσιμο ούτε μπορεί να κοινοποιηθεί σε τρίτους.

Για να το πούμε απλά, το non paper, από τη στιγμή που γράφτηκε, παύει να υπάρχει και ακριβώς επειδή είναι ανεπίσημο και εμπιστευτικό, ο γράφων το μήνυμα μπορεί να επικαλεστεί πως δεν το έγραψε ποτέ.

Σήμερα όμως, για την ελληνική κοινωνία και δημοσιογραφία, τα non papers, έχουν γίνει ένα «επίσημο» έγγραφο. Οι ειδήσεις πλέον αναπαράγονται μέσω των ανεπίσημων εγγράφων (non papers) που διακινούνται από το Μέγαρο Μαξίμου, προς τους δημοσιογράφους:

Non paper του Μαξίμου για την επίσκεψη Ομπάμα.

Non paper του Μαξίμου για τα οφέλη του ταξιδιού του Τσίπρα στην Κούβα.

Non paper του Μαξίμου για τη συμμετοχή του ΔΝΤ.

Non paper του Μαξίμου για την επίσκεψη Τσίπρα στο Παρίσι.

Και ο ρόλος του κυβερνητικού εκπροσώπου, εν προκειμένω του κ. Τζανακόπουλου, ποιος είναι; Μιας και μέχρι σήμερα, γνωρίζαμε πως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ήταν ο υπεύθυνος για την αντικειμενική ενημέρωση του δημοσιογραφικού κοινού και των πολιτών για το έργο της κυβέρνησης.Εδώ ακριβώς βρίσκεται μια δυσδιάκριτη, αλλά ουσιώδης διαφορά. Σήμερα, διαφορετικό ρόλο παίζει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και διαφορετικό τα non papers. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναλαμβάνει να δώσει την επίσημη και αντικειμενική ενημέρωση για το έργο της κυβέρνησης, το γεγονός. Ενώ, το non paper, σκοπός του είναι να σχολιάσει αυτό το γεγονός από την οπτική, την ερμηνεία που δίνει η εξουσία, ή να στείλει ένα μήνυμα. Στην προκειμένη, μια μικρή ομάδα που βρίσκεται στο μικρό χώρο που λέγεται Μέγαρο Μαξίμου.

Προσέξτε, η διαφορά είναι πολύ λεπτή.

Μετά από μία τυχαία αναζήτηση στο διαδίκτυο, βρήκα δημοσιευμένο ένα non paper που έγραφε ότι «καμία νέα δέσμευση δεν περιλαμβάνεται στην επιστολή που απέστειλε στον ESM το υπουργείο Οικονομικών, με αποτέλεσμα να ‘ξεπαγώσουν’ τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος. Ας μην ανησυχούν, χρονιάρες μέρες, όλοι αυτοί που θεωρούσαν το χρέος βιώσιμο και σήμερα κόπτονται για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα!» Διαπιστώνουμε ότι σκοπός του συγκεκριμένου non paper από το Μαξίμου δεν είναι η διευκρίνιση για τη μη ένταξη δεσμεύσεων στην επιστολή Τσακαλώτου. Αυτό θα ίσχυε εάν έμεναν στην πρώτη πρόταση. Σκοπός του ανεπίσημου εγγράφου είναι να επεξηγήσει-ερμηνεύσει την επιστολή κατά το δοκούν και να να απαντήσει σε κάποιους. Σε ποιους; Σε όσους αντέδρασαν για το περιεχόμενο της επιστολής. Αυτό αποδεικνύεται από τη δεύτερη πρόταση, «ας μην ανησυχούν, χρονιάρες μέρες, όλοι αυτοί…». Προσέξτε και τη γλώσσα, το ύφος γραφής, ακόμη και το θαυμαστικό στο τέλος, στοιχεία που δηλώνουν ότι το non paper κάλλιστα θα μπορούσε να έχει γραφεί από τον οποιονδήποτε, σε οποιοδήποτε μέσω κοινωνικής δικτύωσης. Αυτή είναι γλώσσα τρολ, όχι κυβέρνησης.

Συνοψίζοντας. Τα non papers, δεν είναι ανακοινώσεις από την πλευρά της κυβέρνησης. Και σίγουρα δεν είναι και δημοσιογραφία, από την πλευρά των δημοσιογράφων. Πρόκειται περί ανταλλαγής ανεπισήμων πληροφοριών κάτω από το τραπέζι, με συγκεκριμένο σκοπό. Τουτέστιν, τη διάχυση της κυβερνητικής πολιτικής όπως η ίδια η κυβέρνηση την ερμηνεύει, ήτοι της δικής της αλήθειας. Ενώ παράλληλα, η αλήθεια αυτή διοχετεύεται και ως είδηση στο δημοσιογραφικό κόσμο. Αυτός ο νέος τρόπος πολιτικής και δημοσιογραφίας-ενημέρωσης, με τέτοιο μαζικό και απροκάλυπτο τρόπο δεν έγινε ποτέ στο παρελθόν. Μάλιστα, από μια κυβέρνηση που ήρθε καταγγέλλοντας τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης και έκανε τη διαφάνεια λάβαρο του προεκλογικού της αγώνα.

Η κυβέρνηση αυτή, ωστόσο, δε με αφορά. Την αφήνω, προς στιγμήν, στην άκρη και μένω στη δημοσιογραφία, η οποία διολισθαίνει. Εκείνη ακριβώς η δημοσιογραφία που ανακάλυψε τα φαινόμενα post truth, fake news και διάφορα άλλα ευφάνταστα για να δικαιολογήσει την ήττα της.

Όταν δέχεσαι να αναπαραγάγεις τα ατελείωτα non papers από το Μαξίμου, να αναπαράγεις δηλαδή την υποκειμενική αλήθεια της εξουσίας και να την παρουσιάζεις ως είδηση, δεν μπορείς να θρηνείς για την αλήθεια που χάνεις…

Το Ζιζάνιο

Advertisements