Οι κυβερνήτες, η ευθύνη και ο «λαός»

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Αν και δεν το συνηθίζω να σχολιάζω άρθρα τρίτων, εν τούτοις διάβασα ένα κάπως διαφορετικό το οποίο έδωσε αφορμή για μερικές σκέψεις. Και τούτο διότι δεν μπορώ να μη συμφωνήσω στα περισσότερα που γράφει το άρθρο και ιδίως στο γενναίο συμπέρασμά που παραθέτει στο τέλος.
Ας συμπληρώσω, λοιπόν μερικά πράγματα…

Πρώτον, λυπάμαι που τεχνηέντως αποσιωπώνται πολλά καλά της διακυβέρνησης του πατρός Μητσοτάκη και ιδίως κάποιες ιδιωτικοποιήσεις, μηδέ εξαιρουμένων και αυτών της σταθερής και κινητής τηλεφωνίας, χάρη στις οποίες μπόρεσαν οι τηλεπικοινωνίες της Ελλάδας να περάσουν άνετα από τον 19ο στον 21ο αιώνα. Καθώς και ο συνδυασμένος πόλεμος της μετέπειτα συριζαίικης φράξιας του ΠΑΣΟΚ που αντιδρούσε στα πάντα, με τον νεαρό λαϊκιστή νεροκουβαλητή τους τότε Αντώνη Σαμαρά που τελικά τον γκρέμισε από την εξουσία.

Ο οποίος Σαμαράς αν και ανένδοτος «Μακεδονομάχος» στα νιάτα του, μόνο όταν βρέθηκε στο πρώτο Γιούρογκρουπ κατάλαβε (εφόσον σε κάθε περίπτωση τελικά ήταν 1000 φορές καλύτερος από το Τσίρκο που τον διαδέχτηκε) ότι οι παλινωδίες, οι πολιτικάντικες ακροβασίες και τα κάθε λογής «Ζάππεια» που κάθε φορά με άλλο όνομα έβγαζε, έπρεπε να έχουν λάβει τέλος 15-20 χρόνια πριν. Όταν υπήρχε χρόνος.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ λοιπόν που λένε, αλλά δυστυχώς εδώ μάλλον ήταν a little too late εφόσον ήταν τα «Ζάππεια» που δημιούργησαν τις υποδομές ώστε ο Χειρότερος των Χειρότερων να βρει το κατάλληλο έδαφος και την προπαγανδιστική υποδομή για να αλώσει τη δύστυχη χώρα.

Επίσης κακό είναι που αποσιωπάται η προετοιμασία της διεξαγωγής των Ολυμπιακών αγώνων από τον Κώστα Σημίτη όπου, όσο και να σκούζουν οι νεαντερτάλιοι και λουδίτες αρνητές, παρέδωσε μια Αθήνα με νέες υποδομές και τοπόσημα, τα οποία δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκαν διότι ο Καραμανλής ο Β’ ο Νωθρός βαριόταν να κυβερνήσει.

Τέλος, όσον αφορά το «λαό», ΦΥΣΙΚΑ και φταίει, ιδίως εκείνοι οι οποίοι όσο απεγνωσμένοι και να ήταν από τους εργαζόμενους ή/ και δραστηριοποιούμενους στον ιδιωτικό τομέα, δεν ήταν αρκετά «διαβασμένοι» όσον αφορά το τι σημαίνουν οι λέξεις «ριζοσπαστική» και «αριστερά» όταν πάνε μαζί, ιδίως όταν εκτός από ιδεοληψία συνδυάζονται με αριβισμό και κακές, τις χειρότερες δυνατές, ανθρώπινες ποιότητες.

Ή ότι από τη στιγμή που θα αρχίσει μια ανάκαμψη μέχρι τη στιγμή που θα αρχίσει να «βρέχει λεφτά» στην οικονομία μιας χώρας θέλει κάποιους μήνες τους οποίους δεν τους έδωσαν στους τότε «προηγούμενους», εκεί, το 2015, διότι προτίμησαν τον Χειρότερο των Χειρότερων.

Και τούτο συνέβη διότι, όχι όπως λέει ο «σοφός λαός μας» (ούτε ο Spiderman), αλλά η πρώτη Γαλλική Εθνοσυνέλευση:

«Les Représentans du peuple se rendront à leur destination, investis de la plus haute confiance et de pouvoirs illimités. Ils vont déployer un grand caractère. Ils doivent envisager qu’une grande responsabilité est la suite inséparable d’un grand pouvoir. Ce sera à leur énergie, à leur courage, et sur-tout à leur prudence, qu’ils devront leur succès et leur gloire.»

To οποίο σε ελεύθερη και βιαστική μετάφραση εκφέρεται ως εξής:

«Οι Αντιπρόσωποι του λαού θα φτάσουν στο στόχο τους, με την απόλυτη δυνατή εμπιστοσύνη και απεριόριστες εξουσίες. Θα (πρέπει να) αναπτύξουν σπουδαίο χαρακτήρα. Θα πρέπει να αντιληφθούν ότι μια μεγάλη εξουσία είναι συνυφασμένη και αδιαχώριστη με μια μεγάλη ευθύνη. Η επιτυχία και η δόξα τους θα εξαρτηθούν από την ενέργεια, το θάρρος και τη σύνεση που θα επιδείξουν (κατά την εξάσκηση των καθηκόντων τους).

Διότι, είναι κοινό μυστικό ότι στη Δημοκρατία ψηφίζουν όλοι άσχετα από την αξία ή την αντίληψή τους (η οποία είναι ΚΑΙ θέμα μόρφωσης, ΚΑΙ παιδείας, όσο και εάν φρίττουν εκείνοι που θέλουν ένα «λαό» χύμα, αμόρφωτο και εσαεί ποδηγετούμενο). Και όσο και εάν λέμε όσα λέμε περί «λαού» και συμπαθών μηρυκαστικών με τα οποία τον προσομοιάζουμε,  άλλο τόσο έπρεπε οι κυβερνώντες των τελευταίων σαράντα χρόνων να βρουν το κουράγιο να κάνουν την  υπέρβαση. Διότι εφόσον δεν την έκαναν εκείνοι, θα την κάνει η Ιστορία. Με πολύ πιο απότομο και βάναυσο τρόπο.

Και ναι, it takes two to tango. Σίγουρα όμως οι κυβερνήτες μιας χώρας οφείλουν να επαναφέρουν το «λαό» στα βήματα και το ρυθμό όταν αυτός εκτροχιάζεται. Διότι ο «λαός» δικαιούται -όσο και εάν μας εξοργίζει- να έχει άγνοια. Ο ηγέτης όμως ΟΧΙ!

Και διότι στην τελική, δεν υπάρχει ηγέτης που να μην πλήρωσε -πολλές φορές με αιματηρό τρόπο- το τίμημα  του να εκλαμβάνεις την καλή ή αφελή πίστη των ψηφοφόρων σαν ευκαιρία εκμετάλλευσης. Ιδίως όταν διακυβεύεται όχι ένα «επίδομα έγκαιρης προσέλευσης» αλλά ο ίδιος ο αέρας που αναπνέουμε, και το μέλλον όλων.

Όσο και εάν πολλοί από τους ψηφοφόρους δεν ήταν απλά αφελείς αλλά ιδιοτελείς συνένοχοι.

Έρχονται άσχημες μέρες. Για όλους.

ΚΚ2

Advertisements