Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ και  της Δημοκρατικής Συμπαράταξης

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Τον Μάιο του 2010 η Ελλάδα βρέθηκε ένα βήμα πριν την στάση πληρωμών. Τα επιτόκια δανεισμού των ελληνικών ομολόγων είχαν ανέλθει σε πρωτόγνωρο για χώρα της ευρωζώνης επίπεδο, καθιστώντας αδύνατο το δανεισμό από τις αγορές κεφαλαίων προκειμένου να εξυπηρετηθεί το εξωτερικό της χρέος και το πρωτοφανές δημόσιο έλλειμμα του προϋπολογισμού του κράτους που είχε προηγηθεί για το έτος 2009.

Οι επιπτώσεις μιας άτακτης χρεωκοπίας στην οποία όδευε με μαθηματική ακρίβεια η χώρα θα ήταν ανυπολόγιστες, λόγω των χαρακτηριστικών της ελληνικής οικονομίας, ήτοι χαμηλή επάρκεια αγαθών υπηρεσιών,  υψηλότατου ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών και σε μεγάλο βαθμό αρνητικού εμπορικού ισοζυγίου

Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να προσφύγει στον νεοσυσταθέντα τριμερή μηχανισμό στήριξης προκειμένου να είναι σε θέση να έχει πρόσβαση σε κεφάλαια για να καλύψει τις δυσθεώρητες χρηματοδοτικές .

Η προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης συνοδευόταν από τους όρους ψήφισης και εφαρμογής μιας σειράς μέτρων δημοσιονομικού χαρακτήρα αναφορικά με την σταδιακή μείωση του δημοσίου ελλείμματος  και μεταρρυθμίσεων αναφορικά με την λειτουργία του δημόσιου τομέα, της οικονομίας, της αγοράς εργασίας, μια δομική παρέμβαση στο παραγωγικό μοντέλο της χώρας.

Τη δέσμευση ανέλαβε το αποκλειστικά το ΠΑΣΟΚ. Η ψήφιση του πρώτου μνημονίου ήταν μια πράξη ευθύνης. Απέναντι του είχε το σύνολο της τότε αντιπολίτευσης, όλων των αποχρώσεων, τα κόμματα τα οποία τότε την εξέφραζαν επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου επίδειξη δημαγωγίας και λαϊκισμού, αρνούμενοι ακόμα και την ύπαρξη του προβλήματος που οδήγησε την χώρα στην ανάγκη προσφυγής στον τριμερή δανεισμό και στην οικονομική εποπτεία που συνεπαγόταν αυτή η συνθήκη.

Η ανάληψη της ευθύνης αυτής σήμανε για τον ΠΑΣΟΚ την πολιτική του αποδόμηση και την μείωση των εκλογικών ποσοστών του στα σημερινά επίπεδα. Συνέχεια

Advertisements

Συνέντευξη της Φώφης Γεννηματά στο ΠΘ: ένα σύντομο σχόλιο. 

​Δε θα σταθώ ούτε στο «οι εκλογές με απλή αναλογική εμάς μας συμφέρει, ίσως δε συμφέρει τη χώρα», ούτε στο «δεν πρόκειται να δώσουμε κοινοβουλευτική στήριξη για να κάνει κυβέρνηση ο Μητσοτάκης». 
Εγώ κόλλησα σε κάτι άλλο που προδίδει -δεν υπάρχει ευγενέστερος χαρακτηρισμός- τουλάχιστον ευήθεια: «Δεν μπορούμε να είμαστε μονίμως εμείς η υπεύθυνη δύναμη, αυτοί που βάζουν το εθνικό συμφέρον πάνω από το παραταξιακό. Ας το κάνουν κι οι άλλοι».

Δεν μπαίνω στην ουσία, γιατί θα γελάσουν και τα σαλιγκάρια. Ας δεχτούμε, για την οικονομία της κουβέντας, ότι το ΠΑΣΟΚ έβαζε πάντα (μη γελάτε!) το εθνικό συμφέρον πάνω από το παραταξιακό. Μάλιστα. Και τώρα τί μας λέει η Φώφη; Ότι κουράστηκε να είναι ο καλός μαθητής κι ο υπεύθυνος κι είπε να κάνει κι αυτή μερικές τρέλες; Αρκετά με την υπευθυνότητα και πάμε τώρα κι εμείς, «πουτάνα όλα», πετώντας ένα «βρείτε τα»; Κουράζεται ένα πολιτικό κόμμα να είναι υπεύθυνο; Έχει αυτό το δικαίωμα; 

Πολλές φορές αναρωτήθηκα τί θα συνέβαινε αν ο Τζίτζι ή ο Βαγγέλας βρίσκονταν σήμερα στην ηγεσία της ΝΔ και διώχνοντας τη σκέψη, έφτυσα στον κόρφο μου. Τελευταία σκέφτομαι όμως, πώς θα ήταν αν ο Κωνστανινόπουλος ή ο Λοβέρδος βρίσκονταν σήμερα στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αλλά φεύ… 

Ο Επίμονος Δεξιός. 

Διαβάστε και λιγάκι Ιστορία ντε!

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

του Σουλεϊμάν αλ Κανουνί.

Είναι κοινός τόπος νομίζω να παραδεχτούμε ότι οι Έλληνες δεν διαβάζουν γενικώς. Είμαστε ένας λαός που έχει κακή σχέση με το βιβλίο ή που συχνά, όταν κάποιος λέει πως «αγαπά το διάβασμα» θα εννοεί είτε τα ογκώδη πονήματα διαφόρων κυριών με δύο ονοματεπώνυμα (τί μάστιγα κι αυτή!) είτε βιβλία του Λιακόπουλου και άλλα παρεμφερή που θα αποκαλύπτουν ανύπαρκτες συνομωσίες.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι πως, παρά το γεγονός ότι, ειδικά τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται μια κάπως αυξημένη ζήτηση για το ιστορικό βιβλίο –ζήτηση που αρκετοί εκδοτικοί οίκοι, σε γενικές γραμμές, εντόπισαν και κινήθηκαν αναλόγως- οι Έλληνες δε διαβάζουν ή πιο σωστά, δε μελετούν την Ιστορία. Και δυστυχώς, στην συνομοταξία αυτή ανήκουν και άνθρωποι που, θεωρητικά τουλάχιστον, έχουν μια επαφή με τα γράμματα και το διάβασμα, ωστόσο είτε η Ιστορία δεν εμπίπτει στα ενδιαφέροντά τους, είτε, το πιθανότερο δεν εντρυφούν σε αυτήν με τρόπο γόνιμο ώστε να μπορούν να εξάγουν χρήσιμα συμπεράσματα και να κατανοούν την τρέχουσα κατάσταση, την Ιστορία όπως διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή δίπλα τους, συχνά δε με τη συμμετοχή τους.

Παρακολουθώ κι εγώ, όπως νομίζω και οι περισσότεροι πολίτες που θεωρούμε εαυτούς ανήκοντες στο χώρο του φιλοευρωπαϊκού μεταρρυθμιστικού μπλοκ, τις ποικίλες διεργασίες στο χώρο της Σοσιαλδημοκρατίας*. Δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως, άνθρωποι ζαλισμένοι από τις εξελίξεις που διαμορφώθηκαν στη χώρα αλλά και στον πολιτικό τους χώρο –στο ΠΑΣΟΚ, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας- από τις εκλογές του 2009 και μετά, προσπαθούν να ισορροπήσουν, να βρουν τα πατήματά τους στο πολιτικό γήπεδο και συχνά καταλήγουν σε εμπνεύσεις που είναι, το λιγότερο άστοχες και αφελείς, όταν δεν είναι επικίνδυνες, ενώ δε λείπουν και οι φορές που πίσω από διάφορες προτάσεις, πρωτοβουλίες, κινήσεις κι ό, τι άλλο, κρύβονται υστεροβουλίες και ιδιοτελείς στόχοι που ούτε τη χώρα, ούτε και την παράταξη θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Συνέχεια

Εκεί στο ΠΑΣΟΚ όλα καλά;

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Ο πολιτικός σας χώρος, αγαπητοί σοσιαλδημοκράτες, φορτώθηκε τις μεταπολιτευτικές του αμαρτίες (δικαίως, αν με ρωτάτε), δικάστηκε και καταδικάστηκε (βλ. περίπτωση Τσοχατζόπουλου), κυριολεκτικά αλλά και στη συνείδηση του κόσμου (το ουσιαστικότερο), διασπάστηκε σε ποικίλα κόμματα και τάσεις, το ένα πλέον αδιάφορο του άλλου (βλ. ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι κλπ.), ενώ μεγάλο μέρος του αποτέλεσε τις «χρυσές μεταγραφές» (εδώ διαβάζετε: κατιμάς) της εθνοσωτηρίου. Είναι περιττή δε, κάθε σχολιασμού, η εικόνα που συντηρείται εδώ και πολύ καιρό στα social media με τις διάφορες σατιρικές σελίδες, τα memes κλπ, εικόνα που, πέρα από το γέλιο, προκαλεί τη θυμηδία ή ακόμη και τη θλίψη σε κάθε συνειδητοποιημένο οπαδό του κέντρου. Άλλωστε, η μεγαλύτερη πηγή δυστυχίας, σύμφωνα με το γνωμικό, είναι η μνήμη του ένδοξου παρελθόντος. Θα μπορούσα ακόμη και να σας συμπονέσω. Εσείς όμως, τι κάνετε για αυτό; Συνέχεια

Οι Πυροσβέστες και το Ελληνικό

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Ξέρεις, Κυριάκο, το ότι κοντά 50 δικοί σου βουλευτές είχαν την ευαισθησία να κάνουν κίνηση δικαίως ή αδίκως για τους 5000 καλώς ή κακώς κρατικοδίαιτους πυροσβέστες αλλά όχι για τις 50.000 θέσεις εργασίας της επένδυσης του Ελληνικού που καθυστερούν χαρακτηριστικά και κανείς από τη ΝΔ δεν έχει δείξει τον ίδιο ζήλο, δείχνει «κάπως».

Και μπορεί να μην το καταλαβαίνεις αλλά αν μπεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μπορεί και να καταλάβεις (γιατί οι συγκεκριμένοι βΟλευτές -σωστή η ορθογραφία, μην ενίστασθε- μάλλον δεν έχουν καταλάβει…) ότι με το να μπλέκονται ορισμένοι εκεί που δεν τους έσπειρε κανείς μόνο κακό κάνει. Και οι οι ψήφοι που υποτίθεται ότι κερδίζεις από κάτι τέτοιες αστοχίες χάνονται από αλλού στο πολλαπλάσιο.

Και αν δεν καταλαβαίνεις τώρα και εσύ και οι υπόλοιποι το λόγο, θα τον καταλάβεις όχι από το πόσοι θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, (που έτσι και αλλιώς θα είναι πολύ λιγότεροι από άλλοτε εκτός από αυτούς που «δεν τους πάει το χέρι» και οποίοι δε θα σε ψήφιζαν έτσι και αλλιώς ποτέ), αλλά από το πόσοι ΔΕΝ θα ψηφίσουν ΝΔ από την ΤΕΡΑΣΤΙΑ δεξαμενή των αναποφάσιστων και των ανέργων ελευθέρων επαγγελματιών, πρώην υπαλλήλων του Ιδιωτικού τομέα, πρώην και νυν επιχειρηματιών και λοιπών παριών. Οι οποίοι δε σου χρωστούν και δεν τους χρωστάς αλλά απλά είναι αηδιασμένοι από όλους και όλα και το μόνο που θέλουν είναι μια υγειής εθνική πλατφόρμα για να κάνουν επιχείρηση και καριέρα. Και τους οποίους με αυτές τις ανοησίες ορισμένων βΟλευτών σου, δεν τους έχεις κερδίσει ακόμα όσο θα μπορούσες και κυρίως, όσο θα έπρεπε.

Και το τι μπορεί να σημαίνει αυτό που γράφω θα το δεις όταν δεν θα καταφέρεις την αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές διότι ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς (κακώς, αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω για να τους μεταπείσω από ότι κάνουμε ήδη εδώ πέρα) δε θα σε ψηφίσει με αποτέλεσμα να πρέπει να συνεννοηθείς με τη Φώφη (όχι με το ΠΑΣΟΚ, με τη Φώφη, επαναλαμβάνω, έχει σημασία) και με καλώς ή κακώς καλούς μεν, αρχηγίσκους υπομοναδιάιων κομμάτων δε, και πάλι μπορεί να μην βγαίνουν τα κουκιά και η χώρα να εισέλθει σε νέα, χειρότερη εκλογική περιπέτεια…

Οπότε κάνε την υπέρβαση, μην ακούς τους οπαδούς του Β’ του Νωθρού, στηρίξου σε ανθρώπους με τις ποιότητες που σε ψήφισαν, και τράβα και που και που κανένα αυτάκι. Δε χάλασε ο κόσμος.

ΚΚ2

ΥΓ: Αυτός ο δήμαρχος της Γλυφάδας που με νηπιώδεις δικαιολογίες αντιστέκεται στην επένδυση του Ελληνικού είναι λέει Νεοδημοκράτης; Τι λες βρε παιδί μου, δεν το ήξερα!

Να τον χαίρεστε.

NON TRUTH

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Ένας τρόπος διαστρέβλωσης της αλήθειας είναι μέσω της γλώσσας και κατ’ επέκταση και της σκέψης. Μονολεκτικά θα το λέγαμε χειραγώγηση και είναι η προσπάθεια επηρεασμού κάποιου με επιδέξιο τρόπο. Αυτός ο τρόπος σήμερα είναι τα λεγόμενα non papers, μια τακτική που επιτυχημένα εφαρμόζει η κυβέρνηση της αριστεράς στη χώρα μας.

Τι είναι το non paper; Απ’ όσο γνωρίζαμε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, είναι ένα έγγραφο το οποίο διακινείται ανεπίσημα, ανάμεσα σε δύο, ή περισσότερους ενδιαφερόμενους, πάντως, σίγουρα, σε περιορισμένο κοινό. Το περιεχόμενό του είναι εμπιστευτικό, αφορά μόνο τους εμπλεκόμενους και, τυπικά, δεν θεωρείται ανακοινώσιμο ούτε μπορεί να κοινοποιηθεί σε τρίτους.

Για να το πούμε απλά, το non paper, από τη στιγμή που γράφτηκε, παύει να υπάρχει και ακριβώς επειδή είναι ανεπίσημο και εμπιστευτικό, ο γράφων το μήνυμα μπορεί να επικαλεστεί πως δεν το έγραψε ποτέ.

Σήμερα όμως, για την ελληνική κοινωνία και δημοσιογραφία, τα non papers, έχουν γίνει ένα «επίσημο» έγγραφο. Οι ειδήσεις πλέον αναπαράγονται μέσω των ανεπίσημων εγγράφων (non papers) που διακινούνται από το Μέγαρο Μαξίμου, προς τους δημοσιογράφους:

Non paper του Μαξίμου για την επίσκεψη Ομπάμα.

Non paper του Μαξίμου για τα οφέλη του ταξιδιού του Τσίπρα στην Κούβα.

Non paper του Μαξίμου για τη συμμετοχή του ΔΝΤ.

Non paper του Μαξίμου για την επίσκεψη Τσίπρα στο Παρίσι.

Και ο ρόλος του κυβερνητικού εκπροσώπου, εν προκειμένω του κ. Τζανακόπουλου, ποιος είναι; Μιας και μέχρι σήμερα, γνωρίζαμε πως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ήταν ο υπεύθυνος για την αντικειμενική ενημέρωση του δημοσιογραφικού κοινού και των πολιτών για το έργο της κυβέρνησης. Συνέχεια

Νομισματικές ιστορίες στη λαϊκή

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Έξω από το παράθυρο έχει, όπως κάθε Παρασκευή, λαϊκή. Ακούγεται σούσουρο και στήνω αυτί.

Κάποιος προσπαθεί να ψωνίσει …με γραμματόσημα. Έχει φύλλα με τυπωμένα γραμματόσημα, που είναι κρατική έκδοση, με εγγυημένη αξία από το Δημόσιο, και μάλιστα σε ευρώ, αλλά κανείς δεν τα παίρνει. Ένας ψυχόπονος μανάβης του λέει να τα δώσει στον πάγκο στην επόμενη γωνία, στην κοπελιά που γράφει ακόμα γράμματα στον αρραβωνιαστικό της που έφυγε για δουλειά στη Σουηδία. Από το βάθος ακούγεται Καζαντζίδης…

Ένας άλλος προσπαθεί να ψωνίσει με κέρματα. Δίνει μια χούφτα κέρματα του ευρώ — ιταλικά, εσθονικά, μαλτέζικα, ελληνικά, γαλλικά, ένα κυπριακό κι ανάμεσά τους ένα αγγλικό. Ο μανάβης το επιστρέφει και ζητάει κανονικό ευρώ, δικό μας – «ας είναι και γερμανικό, της Μέρκελ» κάνει την παραχώρηση. Στα ρέστα, ο πελάτης βρίσκει ένα βουλγάρικο. Ακολουθεί καβγάς «τι να το κάνω ρε συ το βουλγάρικο;» «ό,τι κι εγώ το αγγλικό».

Πιο κάτω, ένας προσπαθεί να ψωνίσει με κάποιο ξένο χαρτονόμισμα. Δεν βλέπω τι είναι, αλλά ακούω να λέει ότι «είναι ισχυρό» – μπορεί να είναι δολάρια, αγγλικές λίρες, ελβετικά φράγκα, κινέζικα γουάν. Δεν τα καταφέρνει «Και τι είμαι εγώ, μάστορα, η τράπεζα, να ξέρω πόσο πάει και πόσα ρέστα να σου δώσω;» του λέει ο μανάβης.

Ο επόμενος προσπαθεί να ψωνίσει με γειτονικά χαρτονομίσματα. Λέει πως είναι έμπορος και έχει αλβανικά λέκια, ρουμάνικα λέι, σκοπιανά δηνάρια, τούρκικες λίρες. Ένας μανάβης ρωτάει αν έχει βουλγάρικα λέβα. Έχει. «Πόσο τα δίνεις;» «Δυο λέβα ένα ευρώ, στην επίσημη ισοτιμία. Είναι γερό νόμισμα, δεμένο με το ευρώ.» «Αν θέλεις σου αγοράζω τρία λέβα ένα ευρώ.» «Μα…» «Αν θέλεις. Και μόνο επειδή θα ανέβω την άλλη βδομάδα μέχρι εκεί…» Συνέχεια

13 χρήσιμα διδάγματα από την απάτη και την ανηθικότητα του «ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΙΣΜΟΥ»

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Όλοι θυμόμαστε πώς ανδρώθηκαν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Τους έθρεψε και τους εξέθρεψε η αντιμνημονιακή ρητορική και «τα 40 χρόνια που κυβερνούσαν οι άλλοι». Κλείνοντας δύο χρόνια «ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΙΣΜΟΥ» ή «ΤΣΙΠΡΟΚΑΜΜΕΝΙΣΜΟΥ» βγαίνουν κάποια χρήσιμα διδάγματα που καλό θα είναι να έχουμε κατά νου την επόμενη φορά που θα προσέλθουμε στην κάλπη:

1. Ο Πάνος Καμμένος και η ομάδα του ανήκε σε αυτούς που… «είδαμε και τους άλλους 40 χρόνια».

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίχθηκε στα στελέχη του παλαιού ΠΑΣΟΚ που έβαλαν την υπογραφή τους και επικρότησαν τις πρακτικές του δημοσιονομικού εκτροχιασμού και της αισθητικής χυδαιότητας. Αυτούς έχει στους κόλπους του και αυτούς ακολούθησε το 80% των ψηφοφόρων του παλαιού και κραταιού ΠΑΣΟΚ.

3. «Οι άλλοι που κυβερνούσαν 40 χρόνια» λίγες φορές… διανοήθηκαν να χαλάσουν την ησυχία του ελληνικού λαού αλλά χωρίς επιτυχία, προσφέροντας ανακούφιση στους πολίτες και τρόμο στους έχοντες λογική και ορθολογική κρίση προβλέποντας τα δεινά που θα έλθουν. Η μία περίοδος ήταν την τριετία 1990-93 και η άλλη την περίοδο 2000-2003 κυρίως λόγω της απόπειρας αντιμετώπισης του ακανθώδους προβλήματος του χρέους που δεν ήταν τίποτα άλλο παρά τα ελλείμματα και τα χρέη του ασφαλιστικού συστήματος (νομοσχέδιο Γιαννίτση που έμεινε στα χαρτιά…), αλλά και το τεράστιο κόστος διατήρησης ενός σπάταλου κράτους. Τα καλά οικονομικά της τσέπης του κάθε Έλληνα ήταν κακό… μαντάτο για τα οικονομικά του Κράτους και όταν αργότερα χάθηκε η… μπάλα, τότε ήρθε και η χρεοκοπία.

4. Ο ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο του λαϊκισμού και του τυχοδιωκτισμού τροφοδότησε τις πλέον παρασιτικές νοοτροπίες της εύκολης κονόμας, του «δεν πληρώνω», «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» κ.ά. Τώρα είναι αυτός που προχωρά σε κατασχετήρια για πάσης φύσεως οφειλές και έχει υπογράψει την κατάσχεση ακινήτων. Επιπλέον, στο Προσφυγικό και όχι μόνο πέφτουν τρελές κονόμες. Κάποια στιγμή, όταν θα έλθουν στο προσκήνιο τα πλήρη στοιχεία θα τα ξαναπούμε… Συνέχεια

Οι κυβερνήτες, η ευθύνη και ο «λαός»

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Αν και δεν το συνηθίζω να σχολιάζω άρθρα τρίτων, εν τούτοις διάβασα ένα κάπως διαφορετικό το οποίο έδωσε αφορμή για μερικές σκέψεις. Και τούτο διότι δεν μπορώ να μη συμφωνήσω στα περισσότερα που γράφει το άρθρο και ιδίως στο γενναίο συμπέρασμά που παραθέτει στο τέλος.
Ας συμπληρώσω, λοιπόν μερικά πράγματα…

Πρώτον, λυπάμαι που τεχνηέντως αποσιωπώνται πολλά καλά της διακυβέρνησης του πατρός Μητσοτάκη και ιδίως κάποιες ιδιωτικοποιήσεις, μηδέ εξαιρουμένων και αυτών της σταθερής και κινητής τηλεφωνίας, χάρη στις οποίες μπόρεσαν οι τηλεπικοινωνίες της Ελλάδας να περάσουν άνετα από τον 19ο στον 21ο αιώνα. Καθώς και ο συνδυασμένος πόλεμος της μετέπειτα συριζαίικης φράξιας του ΠΑΣΟΚ που αντιδρούσε στα πάντα, με τον νεαρό λαϊκιστή νεροκουβαλητή τους τότε Αντώνη Σαμαρά που τελικά τον γκρέμισε από την εξουσία.

Ο οποίος Σαμαράς αν και ανένδοτος «Μακεδονομάχος» στα νιάτα του, μόνο όταν βρέθηκε στο πρώτο Γιούρογκρουπ κατάλαβε (εφόσον σε κάθε περίπτωση τελικά ήταν 1000 φορές καλύτερος από το Τσίρκο που τον διαδέχτηκε) ότι οι παλινωδίες, οι πολιτικάντικες ακροβασίες και τα κάθε λογής «Ζάππεια» που κάθε φορά με άλλο όνομα έβγαζε, έπρεπε να έχουν λάβει τέλος 15-20 χρόνια πριν. Όταν υπήρχε χρόνος.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ λοιπόν που λένε, αλλά δυστυχώς εδώ μάλλον ήταν a little too late εφόσον ήταν τα «Ζάππεια» που δημιούργησαν τις υποδομές ώστε ο Χειρότερος των Χειρότερων να βρει το κατάλληλο έδαφος και την προπαγανδιστική υποδομή για να αλώσει τη δύστυχη χώρα.

Συνέχεια

Κάντε κουράγιο

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Κάντε κουράγιο. Σφίξτε τα δόντια και κάντε κουράγιο. Μία ίντσα τη φορά. Κάθε μέρα κι από λίγο. Ξεχάστε, προς στιγμήν, όσα μας χωρίζουν, σπάστε αυτό το γλοιώδες απόστημα, και μετά, αφού επανέλθει η όποια κανονικότητα μας έχει απομείνει, ελάτε, είτε να «σκοτωθούμε» είτε να τα βρούμε. ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ πρέπει να πέσουν. Και πρέπει να πέσουν ηχηρά, με θόρυβο, και με θέαμα που δεν θα το ξεχάσει κανείς.

Δύο χρόνια τώρα, μας λοιδώρησαν, μας έβρισαν, μας απαξίωσαν, μας προπηλάκισαν, μας στιγμάτισαν με τρόπο βρώμικο, χυδαίο, και άνανδρο, παντού. Στο δρόμο, στο διαδίκτυο, σε όλες τις περιστάσεις του δημοσίου και του κοινωνικού μας βίου. Δύο χρόνια τώρα παίζουν με τη νοημοσύνη, τα νεύρα, την υπομονή, το μέλλον μας, τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας, γεννημένων κι αγέννητων, των γονιών μας, που στέκονταν στα ΑΤΜ ή πήγαιναν τη νύχτα σαν τους κλέφτες (άνθρωποι της μέρας, της εργάσιμης μέρας, ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ, κι έχει τη σημασία του αυτό) να πάρουν το 60άρι για να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Συνέχεια