Σοφία και ομορφιά στην απόφαση του βρετανικού Ανωτάτου Δικαστηρίου

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o
Εχει αναμφίβολη σοφία και μια άγρια ομορφιά η απόφαση του βρετανικού Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι το Κοινοβούλιο πρέπει να τοποθετηθεί για το Brexit πριν γίνει η επίκληση του Αρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας.

Σοφία σε νομικό/δικαιϊκό επίπεδο. Το βασικό επιχείρημα του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ότι το 1972, λίγο πριν προσχωρήσει στην τότε ΕΟΚ, η Βρετανία ανέλαβε την ρητή δέσμευση η κοινοτική νομοθεσία να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του εθνικού δικαίου. Η αποχώρηση από την ΕΕ συνεπάγεται μείζονα αλλαγή νομικού/δικαιϊκού χαρακτήρα που απαιτεί την εμπλοκή του Κοινοβουλίου ως νομοθέτη.

Αγρια ομορφιά, γιατί ξεμπροστιάζει μεγάλα τμήματα της βρετανικής πολιτικής ελίτ, αναγκάζοντας τους βουλευτές να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Διότι πολλοί απ’αυτούς έκαναν την πάπια στο θέμα του Brexit και κράτησαν υποκριτική στάση. Ακόμη και ορισμένοι υποτιθέμενοι «υποστηρικτές» του Remain (π.χ. Theresa May, Jeremy Corbyn, κ.ά) έκαναν την καμπάνια τους τόσο half-heartedly που βασίμως έδιναν την εντύπωση ότι είναι υπέρ του Brexit.Η δε πολιτική σοφία της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου συνίσταται στο εξής. Σε μια συντεταγμένη και ευνομούμενη πολιτεία οι αλαλάζοντες ψηφοφόροι σ’ένα δημοψήφισμα δεν υποκαθιστούν τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Ασχέτως τού πώς θα ψηφίσουν τελικά οι Βρετανοί βουλευτές (και προφανώς πρέπει να λάβουν υπόψη τους ΚΑΙ το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος), οφείλουν να διαφυλάξουν το κύρος του κορυφαίου δημοκρατικού θεσμού, τον οποίο υπηρετούν.

Πλάμεν

 

Brexit: Supreme Court says Parliament must give Article 50 go-ahead

Advertisements