ΠΑΣΟΚ: Αναζητώντας το χαμένο χρόνο

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Ήρθε λοιπόν και το πλήρωμα του χρόνου για την επιστροφή του «ασώτου». Της οποίας προηγήθηκαν εσωκομματικές ρήξεις, απόπειρες συμπόρευσης με το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, κάτι call to arms της Φώφης Γεννηματά ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, (και κάτι σου ‘πα μου ‘πες με το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ας το αφήσουμε αυτό, τόσο για την οικονομία της συζήτησης, όσο και από πλευράς τακτικής, αν συνέβαινε στ’ αλήθεια, τώρα θα κάναμε το πολιτικό μνημόσυνο μνημόσυνο της ΔΗΣΥ με τελετάρχη τον Αλέξη Τσίπρα) και μια γενικότερη τεθλασμένη πορεία μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, με ποσοστά επί του εκλογικού σώματος καταβαραθρωμένα εδώ και καιρό.

Ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου ως πολιτικός υπήρξε μάλλον αμφιλεγόμενος, παρά τις καλές του προθέσεις και κάποιες κινήσεις που πολιτικά ήταν σωστές κατά την περίοδο που κυβέρνησε τη χώρα. Προσωπικά, μετά από χρόνια, τείνω να καταλήξω ότι υπήρξε σοβαρότερος μεν από το πολιτικό του αντίπαλον δέος και Εθνικό κεφάλαιο της χώρας, τον Κώστα Καραμανλή, τον εκ Ραφήνας ορμώμενο, τον συν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ συμπροσκυνούμενο και συνδοξαζόμενο. Ωστόσο, το επικοινωνιακό του εκτόπισμα και η εικόνα του εν συνόλω ήσαν μικρότερα σε σχέση με τα αντίστοιχα του προκατόχου του στον πρωθυπουργικό θώκο. Το πρόσημο της διακυβέρνησης βέβαια είναι μια άλλη συζήτηση. Θα φέρει πάντοτε το στίγμα, για άλλους παράσημο, ότι κατέφυγε στη βοήθεια του ΔΝΤ μην έχοντας άλλη επιλογή και επιλέγοντας έναν δύσκολο δρόμο για τη χώρα, από τον οποίο ωστόσο ακόμα δεν έχουμε βγει (αν και για αυτό δεν ευθύνεται ο ίδιος). Το, ακόμη μεγαλύτερο στίγμα είναι το ότι είχε να αντιμετωπίσει το μέγεθος του πατέρα του, με τον οποίο ακόμα και σήμερα, μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος μνημονεύει με βαθύ νοσταλγικό αναστεναγμό. Ευχή και κατάρα να είσαι γιος ενός χαρισματικού πατέρα.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Είναι πάντοτε χρήσιμη μια ανακεφαλαίωση και σταχυολόγηση, όταν έχει μεσολαβήσει ένας κυκεώνας γεγονότων που οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ απ’ τα ψηλά στα χαμηλά κι απ’ τα πολλά στα λίγα. Μνείας αξίζει και ο Ευάγγελος Βενιζέλος που κλήθηκε να αντιμετωπίσει τα γεγονότα αυτά και να κουμαντάρει το καράβι στα δύσκολα, πληρώνοντας με τη σειρά του το βαρύ πολιτικό κόστος, δικαίως ή αδίκως. Και, πέραν της ανακεφαλαίωσης, απαιτείται και αναθεώρηση, επαναπροσδιορισμός και ένα σοβαρό σχέδιο πολιτικής επιβίωσης, αν πούμε ότι το επόμενο βήμα είναι η προοπτική συμμετοχής σε έναν μελλοντικό κυβερνητικό σχηματισμό (η αυτοδυναμία, αλλοίμονο, μας έχει αφήσει χρόνους). Το ευκταίο θα ήταν ο ΓΑΠ να μην είχε αποχωρήσει ποτέ από το ΠΑΣΟΚ και όλες οι διασπάσεις του κέντρου που έγιναν τα τελευταία χρόνια να μην είχαν συμβεί. Και η ανάδυση ακόμα μίας παράταξης που φαίνεται στον ορίζοντα δεν ξέρω αν θα κάνει καλό στον κεντρώο χώρο, τη στιγμή που ένα αρραγές και αδιάσπαστο απέναντι στην εθνοσωτήριο είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ. Θα το δείξει και αυτό με τη σειρά του ο χρόνος, ώστε να φανεί αν ξοδεύτηκε σωστά ή χάθηκε άδοξα για άλλη μια φορά.

Φρονώ ότι όσα ενώνουν τα στελέχη της ΔΗΣΥ είναι περισσότερα απ’ όσα τους χωρίζουν. Όσοι εγκατέλειψαν το πλοίο που βυθιζόταν για χάρη των σειρήνων του ΣΥΡΙΖΑ σαφώς και δεν έχουν καμία θέση πίσω. Επιτακτική είναι η σημασία της συσπείρωσης και της υπέρβασης των διαφορών, όπως επιτακτικό είναι και ένα σοβαρό σχέδιο με ευρωπαϊκό άξονα και μεταρρυθμιστικό πλαίσιο στο πλευρο της ΝΔ. Καλώς ή κακώς, τα ψέματα τελείωσαν. Και πρέπει ο χώρος να σταματήσει να πλαγιάζει νωρίς, κατά τον συγγραφέα, τελώντας εν υπνώσει. Αν θέλει να επιβιώσει.

 

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements