Ο Ζουγανέλης, η Ματσούκα και τα άλλα «παιδιά»

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Με αφορμή τον (πολύ συμπαθή σε μένα – «Ας περιμένουν οι γυναίκες» είναι αυτό, και όχι παίξε-γέλασε) Γιάννη Ζουγανέλη και τις δηλώσεις του, σκέφτομαι ότι κάμποσοι ήταν αυτοί που αποφάσισαν να επενδύσουν στην εθνοσωτήριο. Από διάφορους χώρους, του τραγουδιού, του θεάτρου, της τηλεόρασης της ευρύτερης διανόησης κλπ. Γιάννης Αγγελάκας, Δημήτρης Πιατάς, Χάρις Αλεξίου, Χρήστος Γιανναράς, Σταμάτης Κραουνάκης, είναι μερικοί που μου έρχονται στο μυαλό, πέραν του τύπου ή των μέσων που, άμεσα ή εμμέσως, τάχθηκαν στο πλευρό της εθνοσωτηρίου. Γενικώς, από το 2015, κυρίως, και έπειτα, βρέθηκε ένας σεβασμός αριθμός ανθρώπων, συχνά από χώρους αρκετά ετερόκλητους μεταξύ τους, οι οποίοι χρησιμοποίησαν το δημόσιο βήμα που τους αναλογεί και, καλώς ή κακώς, εξέφρασαν μια σημαντική μερίδα του κόσμου που στήριξε τον Αλέξη Τσίπρα.

Απολύτως κατανοητό, απολύτως θεμιτό, απολύτως σεβαστό. Οι λόγοι είναι λίγο έως πολύ γνωστοί σε όλους και δεν είναι της παρούσης να εξεταστούν εδώ. Η αντιδημοφιλία του Αντώνη Σαμαρά, η δυσκολία και η κούραση έξι χρόνων κρίσης, η εμφανής παρακμή και η αδυναμία ενός πολιτικού συστήματος να δώσει λύσεις σε προβλήματα που ακόμα ταλανίζουν τη χώρα εν συνόλω είναι κάποιοι από τους λόγους, και πιστεύω ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα δώσει τις δικές του εκτενέστερες ερμηνείες για τους ενδιαφέροντες καιρούς που ζούμε.

Αυτό που δυσκολεύομαι να κατανοήσω είναι η κοινή, από όλους τους προαναφερθέντες, διαπίστωση της διάψευσης των προσδοκιών τους, διαπίστωση η οποία βγήκε εκ των υστέρων και μετά από την απώλεια της δυναμικής της εθνοσωτηρίου που επέφερε η αποτυχία της να τηρήσει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Οι οποίες, κακά τα ψέματα, αφορούσαν στην κατάργηση των μνημονίων, τη ρήξη με την ΕΕ, την επαναφορά στις προ 2010 συνθήκες και άλλες εκδοχές τετραγωνισμού του κύκλου. Κοινώς, εμπροσθοβαρείς υποσχέσεις χωρίς να αναφέρονται κάπου ευκρινώς οι υποχρεώσεις.

Πού έγκειται λοιπόν η διάψευση; Στο ότι δεν επετεύχθη η ρήξη και οι αγορές δεν χόρεψαν στο νταούλι; Στο ότι δεν φύτρωσαν τα λεφτόδεντρα; Στη διάλυση της παιδείας, της υγείας και των ευρύτερων δομών της χώρας; Και άντε, να λέει ο Γιάννης Αγγελάκας ότι «δεν είχε καθόλου πλάκα που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ», να το καταλάβω. Το υπόβαθρο του ανθρώπου και το γενικότερο lifestyle (έχει και η αριστερά lifestyle, μη νομίζετε) Να δίνει την εμπιστοσύνη του και ο Γιανναράς του οποίου η πνευματική διαφορά με τον Αγγελάκα (αλλά και με τη Δήμητρα Ματσούκα, η οποία επιστράτευσε κι ολόκληρο instagram στον υπέρ πάντων αγώνα) είναι τουλάχιστον χαώδης; Και κατόπιν, από το ίδιο βήμα, να αναθεωρεί όταν τα πράγμα σκουραίνουν;

Είναι δυστυχές το γεγονός ότι πάσχουμε από αμετροέπεια στο δημόσιο λόγο μας. Και δεν μιλώ κατ’ ανάγκην για το πεδίο της πολιτικής όπου, κακά τα ψέματα, λιγότερο ή περισσότερο, την έχουμε συνηθίσει. Το πρόβλημα είναι εξίσου μεγάλο στον ευρύτερο δημόσιο λόγο που αρθρώνεται από πρόσωπα αναγνωρίσιμα, είτε στο τηλεοπτικό γυαλί, είτε στο χώρο των γραμμάτων, τα οποία, καλώς ή κακώς, επειδή ακριβώς είναι αναγνωρίσιμα, συνιστούν και διαμορφωτές γνώμης, δίνοντας άλλοθι και επιχειρήματα στον κόσμο που τους παρακολουθεί. Προς θεού, δεν λέω να μη μιλούν. Ας μιλούν. Θεωρώ ωστόσο, πολύ εντιμότερο το να στηρίζουν τις επιλογές τους ακόμη και όταν το καράβι στο οποίο ανέβηκαν, βουλιάζει, από το να το εγκαταλείπουν. Και, όταν μιλούν, να έχουν τη συναίσθηση της ευθύνης για την ευρύτερη επίδραση που ο λόγος τους ασκεί. Αλλά αυτό θέλει αρετή και τόλμη. Και η άγνοια, όπως και η ανοησία, δεν συγχωρούνται. Το ίδιο και η ολιγοψυχία.

 

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements