Ο «Σωρραίος»

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Για πολλούς εξ’ ημών, φαινόμενα όπως ο Σώρρας, ή ο Τσίπρας κ.λπ. είναι περίεργα. Για κάποιους άλλους πάλι, είναι λογικό κάποιος να έχει τόσα χρήματα (600 δισ.) που να μπορεί να διαγράψει όλα μας τα χρέη και για άλλους πάλι, είναι επίσης λογικό κάποιος να μπορεί να διαγράψει όλα μας τα χρέη (σεισάχθεια) διαγράφοντας πρώτα ένα χρέος 300 δισ.

Στην αναμπουμπούλα, ο λύκος χαίρεται, λέει το ρητό. Το ίδιο συμβαίνει και στο ανθρώπινο βασίλειο, σε περιόδους κρίσεων θα βρεθεί αυτός που θα επωφεληθεί.

Λέγεται πως, σήμερα, μεγάλη ευθύνη φέρει το διαδίκτυο, διότι μέσα από αυτό ο κάθε σαλτιμπάγκος βρίσκει την ευκαιρία, ανέξοδα και εύκολα, να προωθήσει την όποια ιδέα του. Αν όμως σήμερα φταίει το διαδίκτυο, για αντίστοιχα φαινόμενα του παρελθόντος, τι έφταιγε;

Ο άνθρωπος, είτε υπάρχει διαδίκτυο, είτε όχι, είναι ίδιος. Στην αναστάτωση και στην κρίση, πάντα θα ψάξει να βρει τρόπο να λύσει το πρόβλημά του. Για άλλους είναι η θρησκεία, για άλλους τα ζώδια, για άλλους ο Σώρρας. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι το διαδίκτυο και η ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Το πρόβλημα είναι ο άνθρωπος-δέκτης της είδησης. Αυτός που δεν είναι ικανός να κρίνει εάν μια πληροφορία είναι αληθινή, εάν η λύση που του προσφέρεται εφικτή. Αυτός που αδυνατεί να αναζητήσει, να αμφισβητήσει, να σκεφτεί. Είναι ο «Σωρραίος»».

«Μεγάλη άγνοια, θαυμάσια κατάσταση» έγραψε ο Πάσχος Μανδραβέλης σε άρθρο του στην Καθημερινή. Μεγάλη άγνοια για τον πολίτη, θαυμάσια κατάσταση για τον σαλτιμπάγκο και είναι πάρα πολλά τα αντίστοιχα παραδείγματα. Ένα από αυτά, που διαμορφώνουν τον πολίτη-Σωρραίο, είναι και το τελευταίο άρθρο του κ. Γιανναρά με τίτλο «θρηνητική ειλικρίνεια» (εφημ. Καθημερινή). Μέσα σε αυτό βλέπουμε πως, το παραλήρημα, η απουσία λύσης και ο καταγγελτικός λόγος (από τον πομπό), σε συνδυασμό με την απουσία κριτικής σκέψης (από τον δέκτη), μετατρέπει κάποιον σε «Σωρραίο».Συνδυασμός παραληρήματος, απουσίας λύσης και καταγγελίας :

Στο άρθρο, αν και ο κ. Γιανναράς θέλει να θρηνήσει, μάλλον παραληρεί. Ένα παραλήρημα θρήνου και οργής που εκφράζεται μέσα από λέξεις όπως «λιμοκτονία», «εξόντωση», «συμφορά», «μεσαίωνας», «φρίκη», «ξιπασιά», «πνιγερό αδιέξοδο», «πνιγερή απελπισία» κ.λπ. Μόνο αυτές θα αρκούσαν να οδηγήσουν κάποιον «παραλογιασμένο από την απόγνωση» στα χέρια του κάθε σωτήρα. Όμως πρέπει να είμαστε βέβαιοι για το αποτέλεσμα και έτσι, πέραν της απόγνωσης, που ενισχύουμε λεκτικά, δεν προτείνουμε και καμία λύση στο πρόβλημα. Αν στην απουσία λύσης προστεθεί και η βεβαιότητα πως για την απόγνωσή του φταίνε όσοι κυβέρνησαν έως σήμερα, τότε, του παραλογιασμένου δεν του απομένει άλλο από το να μετατραπεί σε «Σωρραίο». Δηλαδή, να βρει λύση σε πρόσωπα εκτός αυτών που καταγγέλλονται και άρα δεν φταίνε (Τσίπρας, Λεβέντης, Σώρρας, κ.λπ.) και τα οποία του προσφέρουν λύση στο πρόβλημά του (διαγραφή χρεών). Γιατί να σκοτιστεί να αναζητήσει λύση ώστε να απαλλαγεί από τα βάσανα των χρεών του, όταν του την προσφέρουν έτοιμη;

Απουσία κριτικής σκέψης :

H χώρα «επιτροπεύεται με όρους εξευτελιστικά ταπεινωτικούς», γράφει ο κ. Γιανναράς. Είναι τόσο απλοϊκή η σκέψη και γι’ αυτό απορροφάται εύκολα. Ποιος θα μπει στον κόπο να αναρωτηθεί ποιοί είναι οι ταπεινωτικοί όροι με τους οποίους επιτροπεύεται η χώρα; Είναι ταπεινωτικός όρος, το πλεόνασμα να δίδεται σε χρόνια ανέργους και όχι σε συνταξιούχους, ή μήπως είναι η υποχρέωση να μην έχεις ανάγκη τα δάνεια και να πρέπει να ξοδεύεις λιγότερα απ’ όσα εισπράττεις. Είναι ταπεινωτικός όρος να δοθεί για εκμετάλλευση η παρατημένη δημόσια περιουσία, ώστε νέοι άνεργοι να βρουν εργασία;

«Τι ευχές να δώσεις για την καινούργια χρονιά στον γιατρό που πρωτοβγαίνει στη σύνταξη; Διακόνησε πενήντα τέσσερα (54) χρόνια» και τώρα καταδικάζεται σε λιμοκτονία με 650 ευρώ το μήνα, αναφέρει ο κ. Γιανναράς. Φίλοι μου, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν το γεγονός πως πολίτες επηρεάζονται από απατεώνες, ισχυρίζονται πως δεν μπορεί ο κάθε πολίτης να ξέρει οικονομικά, ή όλη την αλήθεια. Όμως, στον παραπάνω ισχυρισμό του κ. Γιανναρά, δεν χρειάζεται να έχεις κάποια ιδιαίτερη γνώση οικονομικών, ή πληροφοριών, για να κάνεις την εξής απλή σκέψη. Ένας συνταξιούχος γιατρός, για να έχει εργαστεί 54 χρόνια, σημαίνει πως τελείωσε την ιατρική στα 13 του. Είναι δυνατόν; Άρα, μήπως ο κ. Γιανναράς γράφει ανακρίβειες;

Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να σκεφτούν, να αμφισβητήσουν, να αναρωτηθούν, να ψάξουν. Ό,τι κυκλοφορεί το δέχονται ως δεδομένο. Αφού το γράφει ο (κάθε) Γιανναράς, έτσι θα είναι. Άνθρωποι δικοί μας, που θεωρούμε λογικούς, υιοθετούν άκριτα τέτοιου είδους κείμενα.

Επίσης, υιοθετούν μια είδηση, μόνο και μόνο από τον τίτλο. Πρόσφατο παράδειγμα πάλι, δημοσίευμα που αναφέρεται στο σκάνδαλο της Novartis και δείχνει τη φωτογραφία του κ. Σαμαρά. Βέβαια, κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να διαβάσει τι λέει το κείμενο. Από τον τίτλο και τη φωτογραφία ο στόχος επετεύχθη. Ο Σαμαράς είναι μπλεγμένος στο σκάνδαλο της Novartis.

Άλλο παράδειγμα είναι μια είδηση για έναν φαρμακοποιό που αθωώθηκε για την κακοποίηση ενός σκύλου. Ρωτά κάποιος σε σχόλιο κάτω από την είδηση. «Για ποιο φαρμακείο πρόκειται;» και του απαντάνε «Άνοιξε το link για να δεις».

Κανένα διαδίκτυο δεν ευθύνεται για την εξάπλωση του λαϊκισμού και της δημαγωγίας. Ας μην ρίξουμε πάλι τις ευθύνες αλλού. Δεν φταίει αυτό που προσφέρει κάποιος και ο τρόπος που το προσφέρει, αλλά η αδυναμία να διακρίνουμε εάν αυτό που προσφέρεται είναι αληθινό. Η αμορφωσιά, η αμάθεια, η ανικανότητα να κρίνουμε. Το βόλεμα και η βαρεμάρα να ανοίξουμε ένα άρθρο για να το διαβάσουμε. Να αμφισβητήσουμε τη βεβαιότητα της αλήθειας μας. Ξέρω, είναι κουραστική η διαδικασία της αναζήτησης και τελικά, μάλλον είναι για λίγους.

Το Ζιζάνιο

Advertisements