Εκεί στην αντιπολίτευση όλα καλά;

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Του Επίμονου Δεξιού.

Πέρασαν λοιπόν δύο ευτυχισμένα χρόνια που μας έκαναν μεν φτωχότερους αλλά και πιο αξιοπρεπείς, και συνεπώς πιο ευτυχείς, αφού, ως γνωστόν, τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, από εκείνη την αποφράδα ημέρα που ο σοφός λαός μας με την υπερχιλιετή ιστορία του και την παροιμιώδη κουλτούρα αντίστασης που διαθέτει, είπε να κάνει μια νεανική τρέλα και να μας κατσικώσει στο σβέρκο, και όσων δεν είχαμε το εφηβικό του σφρίγος, τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με την κοντοδιμοιρία των ΑΝΕΛ για να δώσει επιτέλους ένα μάθημα στους υπερφίαλους δανειστές και τους εγχώριους υποστηρικτές τους, τους γνωστούς σε όλους μας «Γερμανοτσολιάδες».

Θυμάμαι, ένα από τα πρώτα πράγματα που είχαμε επισημάνει, κι όχι μόνο εμείς φυσικά, ήταν η παροιμιώδης άρνηση του Αλέξη Τσίπρα και του θιάσου του να κάνουν αυτό για το οποίο εξελέγησαν. Όχι, προς Θεού, δε λέω να σκίσουν τα μνημόνια ούτε φυσικά να βάλουν στη θέση της τη Μαντάμ Μέρκελ και πολύ περισσότερο να αυξήσουν στα 751 ευρώ (το 1 φαντάζομαι είναι ακριβώς επειδή, όπως θα θυμάστε ίσως το Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης ήταν πλήρως «κοστολογημένο» μέχρι και το τελευταίο λεπτό) το βασικό μισθό ή να επαναφέρουν τη 13η σύνταξη. Κάτι απλούστερο. Να κυβερνήσουν. Βλέπετε, η συνεχής διαπραγμάτευση, ουσιαστικό που οι ελάχιστοι εντός της κυβέρνησης που γνωρίζουν στοιχειωδώς επαρκή ελληνικά φρόντιζαν επί έξι μήνες να κλίνουν σε όλους τους χρόνους, δεν επέτρεπε στην κυβέρνηση να κάνει αυτό που σε όλο τον πολιτισμένο ή μη κόσμο κάνουν οι κυβερνήσεις, δηλαδή, να κυβερνά και να επιλύει προβλήματα. Βέβαια, η κυβέρνηση της ΠρωτοΔευτέρας Φοράς Αριστεράς, συνέχισε το ίδιο βιολί και μετά τη συμφωνία του καλοκαιριού με μοναδική πρωτοβουλία παραγωγής κυβερνητικού έργου, τον ανεκδιήγητο νόμο Παππά.

Συνέχεια

Κι αν η κωλοτούμπα δεν γίνει;

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

(Το κείμενο αυτό, γράφτηκε στις 27 Ιανουαρίου 2015. Κι η επιβεβαίωση υπήρξε πλήρης. Στις οποίες τυχόν ενστάσεις φίλων ότι τελικά, έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κωλοτούμπα και υπέγραψε τη συμφωνία του καλοκαιριού του 2015, αφού προηγουμένως ο Τσίπρας μετέτρεψε το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ, έχω να απαντήσω ότι αυτό δεν αποτελεί κωλοτούμπα αλλά αναγνώριση της ήττας του, έστω κι αν ποτέ δεν παρουσιάστηκε έτσι. Γι’αυτό και η συμφωνία που υπέγραψε δεν ήταν παρά η συνθηκολόγηση του ηττημένου, τίποτε άλλο.)
ΚΙ ΑΝ Η ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑ ΔΕ ΓΙΝΕΙ;

Σχεδόν από την πρώτη στιγμή που άρχισε να ανεβαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, το 2012, πολλοί έκαναν λόγο για την αναμενόμενη και λογική κωλοτούμπα που θα αναγκαστεί να κάνει, αν και εφόσον ερχόταν ποτέ στην εξουσία.Η αμείλικτη πραγματικότητα, δεν επέτρεπε σε κανέναν σώφρονα ακόμα και ψηφοφόρο του να μην πιστεύει, αν όχι να προσδοκά σε αυτήν.
«Έλα μωρέ, έτσι τα λένε, θα κάνει κωλοτούμπα κι αυτός όπως κι ο Σαμαράς αλλά θα τον ψηφίσω γιατί και τα μισά από όσα τάζει να κάνει, πάλι κερδισμένοι θα είμαστε»!
Πόσες φορές, σε ταξί, κουρεία, καφενεία, συνεστιάσεις, δεν ακούσαμε κάποιον να υποστηρίζει πάνω κάτω αυτές τις θέσεις; Για να συνεχίσει λέγοντας
«Δε με νοιάζει τι θα γίνει, αρκεί να φύγουν αυτοί»! Συνέχεια

«Τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική είναι ο θόρυβος πριν την ήττα»

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Στο Eurogroup της Ρίγα τον Απρίλιο του 2015, ο τότε ΥΠΟΙΚ, Γιάνης Βαρουφάκης, είχε κατηγορηθεί από τους ομολόγους του για ανεύθυνους χειρισμούς, χάσιμο χρόνου και ερασιτεχνισμό, με αποτέλεσμα την απαρχή μιας πορείας ρήξης, που κατέληξε σε capital controls, δημοψήφισμα και ένα τρίτο επαχθές μνημόνιο.

Στο προχθεσινό Eurogroup, αυτή τη φορά, ο Ευκλειδης Τσακαλώτος αντιμετώπισε την οργή των ομονοούντων με το ΔΝΤ συναδέλφων του, για τους ίδιους περίπου λόγους. Η β’ αξιολόγηση που έπρεπε να είχε κλείσει το αργότερο στις 5 Δεκεμβρίου, σέρνεται στις επικοινωνιακές παλινωδίες της κυβέρνησης και το συμβούλιο έληξε χωρίς να οριστεί ημερομηνία επιστροφής των θεσμών για την επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων. Επιπροσθέτως οι εταίροι ζητούν το κλείσιμο των εκκρεμοτήτων της αξιολόγησης, αλλά και την προληπτική ψήφιση μέτρων για μετά την λήξη του μνημονίου το 2018, που υπερβαίνουν τα 4,5 δισ. της αρχικής τους τοποθέτησης.

Kρίνεται επομένως ως επιτακτική η ανάγκη της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου, πριν ξεκινήσει ο εκλογικός κύκλος των ισχυρών του άξονα της Ευρωζώνης (Ολλανδία-Γαλλία-Γερμανία), παρά το γεγονός ότι η χώρα δεν αντιμετωπίζει άμεσα ταμειακό πρόβλημα.

Ναρκοθετείται, όμως, σε αντίθετη περίπτωση ο σχεδιασμός για πιθανή ένταξη στα εναπομείναντα ψιχία της ποσοτικής χαλάρωσης με την οικονομικά αστάθεια και την πολιτική αβεβαιότητα να απογειώνονται.

Τούτων λεχθέντων, ξετυλίγονται μπροστά μας τα πιθανά σενάρια για τις κυβερνητικές κινήσεις, που ξεκινούν από την φράση του Τόμσεν στις υποκλαπείσες συνομιλίες με την Ντελια Βελκουλέσκου («Οι Ελληνες τραβάνε την διαπραγμάτευση μέχρι την τελευταία στιγμή και στο τέλος ψηφίζουν»), μέχρι τη διενέργεια εκλογών, αφού πρώτα δημιουργηθεί το κατάλληλο περιβάλλον απόδρασης με το μικρότερο δυνατό κόστος. Συνέχεια

Η παρανομία ως συνήθεια

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω για πυροβολισμούς πέριξ των οδών Αρμενοπούλου και του πεζοδρόμου της Αγίου Γεωργίου στη Ροτόντα. Πρόκειται για μια περιοχή του κέντρου που βρίσκεται πολύ κοντά στην πανεπιστημιούπολη, καθώς η Αρμενοπούλου, αρκετά πολυσύχναστη, τόσο λόγω των καφετεριών-εστιατορίων και λοιπών μαγαζιών, όσο και λόγω των φοιτητών που ζουν ή κινούνται εκεί και τα τελευταία χρόνια συνδέεται με την Εθνικής Αμύνης, το προς Δυσμάς όριο της Πανεπιστημιούπολης (Παλαιο Κτιριο Φιλοσοφικής, Πλατεία Χημείου κλπ.). Τα φαινόμενα παραβατικότητας στην ευρύτερη περιοχή τα γνωρίζουμε όσοι έχουμε περάσει (αρκετά συχνά ομολογουμένως) από εκεί και, λίγο έως πολύ, τα έχουμε συνηθίσει πια. Από πυροβολισμούς μέχρι διακίνηση ουσιών, το «μενού» είναι αρκούντως πικάντικο και αποκλειστικά για γερά στομάχια. Και αυτό είναι το πλέον δυστυχές σε αυτήν την ιστορία. Ότι, παρά τα διαβήματα και τις εκκλήσεις των κατοίκων στην αστυνομία και το Δήμο, το πρόβλημα παραμένει, και δυστυχώς, με την ανοχή των αρμοδίων αρχών εκτείνεται.

Διότι, η κάθε μορφής παρανομία, όταν δεν αντιμετωπίζεται αποφασιστικά, έγκαιρα και εν τη γενέσει της, ακολουθεί την πορεία μεταστατικού καρκινώματος, το οποίο εξαχρειώνει ευρύτερα το κοινωνικό σύνολο που νιώθει απροστάτευτο και, προφανώς ανήμπορο να προφυλαχτεί (άλλωστε ο ρόλος αυτός θεσμικά ανήκει στο Κράτος). Στην περίπτωσή μας, εκτιμώ ότι το καρκίνωμα αυτό εκκινεί κατευθείαν μέσα από το χώρο του Πανεπιστημίου και εξαπλώνεται στην ευρύτερη περιοχή. Αυτού ακριβώς του Πανεπιστημίου που εξετράφη μεταπολιτευτικά με το μύθο του ασύλου (έναν από τα πολλά φαντάσματα που περιφέρονται στον περίβολό του μαζί με τους χρήστες ναρκωτικών που ενίοτε ξεψυχούν στις τουαλέτες του), έχοντας πλέον εδώ και χρόνια περιπέσει σε ένα νοσηρό άβατο, κυρίως κατά τις νυχτερινές ώρες, άβατο είτε για συμμορίες που εμπορεύονται ναρκωτικά και ενίοτε ληστεύουν ή διαπράττουν άλλα εγκλήματα, είτε ΜΚΟ και συλλογικότητες (κατά τον αξιότιμο κ. Τόσκα) που καταλαμβάνουν με το έτσι θέλω πανεπιστημιακούς χώρους για λόγους αναψυχής και προκαλούν φθορές στην πανεπιστημιακή περιουσία, ενίοτε δε, βάφουν με σπρέι λεωφορεία ή ακόμη και το ίδιο το δημαρχείο Θεσσαλονίκης. Συνέχεια

Το θέμα στο τραπέζι

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Εδώ και δύο χρόνια, δεν έχει υπάρξει ημέρα που η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να μην έχει δείξει τις προθέσεις της και μέσω αυτών, το αληθινό της πρόσωπο. Έχει πια γίνει σαφές και στον στοιχειωδώς ασχολούμενο με τα κοινά, πολίτη, πως το μόνο που κάνει είναι να συνεχίζει να καταστρέφει τη χώρα, όχι τόσο οικονομικά (αυτό χάρη στη στενή επίβλεψη των Ευρωπαίων), αλλά κυρίως ηθικά.

Διότι ηθικά καταστράφηκε η χώρα, προτού καταστραφεί οικονομικά. Στη διάρκεια της μεταπολίτευσης οι Έλληνες έχασαν κάθε επαφή με την αλήθεια και εναγκαλίστηκαν με αυταπάτες. Ψυχοπαθολογικό σύμπτωμα που ήρθε να επιβεβαιώσει από τα έδρανα του κοινοβουλίου το γέννημα θρέμμα αυτής (της μεταπολίτευσης), ο Αλέξης Τσίπρας. Αυταπάτες, βασισμένες σε θεωρίες συνωμοσιών και προπαγάνδα, που υπονόμευσαν αξίες και ιδανικά.

Από το ΝΑΤΟ, την Αμερική, τον ιμπεριαλισμό, την ΕΟΚ και τη δεξιά, κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης, έτσι και σήμερα, η παράδοση που θέλει να βλέπει εχθρούς παντού, συνεχίζεται. Για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ εχθρός της Ελλάδας σήμερα είναι ο νεοφιλελευθερισμός, ο Σόιμπλε, η Μέρκελ, το ΔΝΤ, ο ΓΑΠ, ο Βενιζέλος, ο Πρετεντέρης, ο Άδωνις, φυσικά, πάντα η δεξιά και δεν ξέρω ποιος άλλος.

Η κατασκευή εχθρών δεν αφήνει περιθώρια σκέψης. Επί 40 χρόνια δημιουργήσαμε και συντηρήσαμε εχθρούς-φαντάσματα. Λίγοι ήταν αυτοί που πήγαν τη σκέψη τους ένα βήμα παραπέρα, κατανοώντας πως η χώρα χρεοκόπησε όχι λόγω της απειλής του νεοφιλελευθερισμού (που ούτε μέχρι τα σύνορα δεν έφτασε), αλλά, επειδή, εν έτη 2016 μ.Χ., σε όλη την επικράτειά της υπάρχει μόνο μια σιδηροδρομική γραμμή (Αθήνα-Θεσσαλονίκη) και με αυτή, για να ταξιδέψεις, φτύνεις αίμα. Συνέχεια

Σοφία και ομορφιά στην απόφαση του βρετανικού Ανωτάτου Δικαστηρίου

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o
Εχει αναμφίβολη σοφία και μια άγρια ομορφιά η απόφαση του βρετανικού Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι το Κοινοβούλιο πρέπει να τοποθετηθεί για το Brexit πριν γίνει η επίκληση του Αρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβόνας.

Σοφία σε νομικό/δικαιϊκό επίπεδο. Το βασικό επιχείρημα του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ότι το 1972, λίγο πριν προσχωρήσει στην τότε ΕΟΚ, η Βρετανία ανέλαβε την ρητή δέσμευση η κοινοτική νομοθεσία να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του εθνικού δικαίου. Η αποχώρηση από την ΕΕ συνεπάγεται μείζονα αλλαγή νομικού/δικαιϊκού χαρακτήρα που απαιτεί την εμπλοκή του Κοινοβουλίου ως νομοθέτη.

Αγρια ομορφιά, γιατί ξεμπροστιάζει μεγάλα τμήματα της βρετανικής πολιτικής ελίτ, αναγκάζοντας τους βουλευτές να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Διότι πολλοί απ’αυτούς έκαναν την πάπια στο θέμα του Brexit και κράτησαν υποκριτική στάση. Ακόμη και ορισμένοι υποτιθέμενοι «υποστηρικτές» του Remain (π.χ. Theresa May, Jeremy Corbyn, κ.ά) έκαναν την καμπάνια τους τόσο half-heartedly που βασίμως έδιναν την εντύπωση ότι είναι υπέρ του Brexit. Συνέχεια

Επικίνδυνη αντίφαση

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Η αστική δημοκρατία έχει έναν σκληρό πυρήνα, την έννοια της ατομικής ελευθερίας και τα παράγωγά της, και έναν πολικό αστέρα, την αύξηση της συλλογικής ευζωίας. Τα δύο αυτά στοιχεία υπήρξαν, εξ υποθέσεως, σε αμοιβαία εξάρτηση. Όσο περισσότερο ελεύθερος και κυρίαρχος ο πολίτης τόσο πιο επιτεύξιμη και τόσο μεγαλύτερη η αύξηση της ατομικής και κατ επέκταση της συλλογικής ευζωίας. Έτσι τα ατομικά δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες, δια της εκλογικεύσεως και της καταγωγικής θεμελιώσεως τους, έγιναν εκτός από ιδεολογικό αιτούμενο και ιδιοτελής επιλογής, ποιός δεν θέλει την προσωπική του ευζωία;

Εντούτοις πυκνώνουν οι φωνές που υποστηρίζουν, από τον αστικοδημοκρατικό και από τον φιλελεύθερο χώρο μάλιστα, ότι το σύγχρονο οικονομικό σύστημα έχει και παράπλευρες απώλειες, απώλειες που είναι προϊόν του συστήματος και της εσωτερικής του λειτουργίας και, επομένως, λαμβάνουν τον χαρακτήρα συστημικής νομοτέλειας. Συστημικές θα πει : προέρχονται από την λειτουργία του συστήματος, δικαιολογούνται από αυτό και αναγκαστικά λαμβάνονται ως δεδομένες και μη αναιρέσιμες. Οι απώλειες αυτές, κοινωνία των 2/3, υποχώρηση του κράτους πρόνοιας, φτωχοποίηση και δημιουργική καταστροφή, εκπεφρασμένες μάλιστα από τα χείλη των υπερασπιστών της αστικής δημοκρατίας, συνιστούν μια αντίφαση. Αντίφαση επειδή υπόρρητη, το ξαναγράψαμε, προϋπόθεση της αστικής δημοκρατίας είναι η συμπόρευση της ατομικής ελευθερίας και της προσωπικής και κατ επέκταση συλλογικής ευζωίας. Συνέχεια

2015-2017 – Ο ΣΥΡΙΖΑ στην Εξουσία και το Τραινάκι του Τρόμου

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2, 24/1/2017

Πριν από δυο χρόνια, παραμονή των εκλογών του 2015 έγραψα το μακροσκελέστατο πόνημα που ακολουθεί. Ζητώ την υπομονή σας, και την κατανόηση σας αλλά πιστευω πως αξίζει τον κόπο.

Κατά ένα περίεργο, σχεδόν μεταφυσικό τρόπο γράφτηκε  με αυτόματη γραφή. Σαν ξαφνικά, όλα τα ερωτήματα «τι» και «πως» που με βασάνιζαν σχετικά με το πως φτάσαμε σε αυτό που επρόκειτο τότε να μας βρει και τελικά μας βρήκε, βρήκαν απάντηση. Την παραμονή των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου του 2015. Πολύ αργά για να αλλάξει οτιδήποτε…

Στην ουσία παρέχεται μια εξήγηση για το πως ένας αδαής, αστοιχείωτος και μικρόψυχος  με τόσο χαμηλές ποιότητες και κακός άνθρωπος με ψυχή νυφίτσας κατόρθωσε να αλώσει την κοινωνία, έστω ΑΥΤΗ την κοινωνία και να βρίσκεται ένα βήμα, τότε, πριν την εξουσία, ανεξάρτητα από το τι δήλωνε ότι ήταν και πόσους έπειθε για αυτό.

Η πως με αριστοτεχνικό τρόπο τους μάντρωσε στην πλατεία Συντάγματος (άλλο κεφάλαιο αυτό) και τους έκανε πολιτικό βουντού και τώρα χτυπάνε τα κεφάλια τους γιατί τώρα είναι τρις χειρότερα από τότε που έσπαζαν μάρμαρα και έκαιγαν την Αθήνα, είτε σαν έφηβοι, είτε σαν «αγανακτισμένοι». Και τώρα δεν έχουν και σε ποιόν να τα πουν διότι ο δρόμος της ανάταξης αντί για επιδόματα είναι σπαρμένος με «αίμα, ιδρώτα και δάκρυα»!

Πιστευω λοιπόν ότι από πολύ παλιά, σε ανύποπτο χρόνο, ο Τσίπρας προσεγγίστηκε από ένα εσμό πολιτικών, και οικονομικών συμφερόντων. Μέσω δε μιας συμμαχίας εγχώριων και εξωχώριων παραγόντων (σπόνσορες θα τους ονομάζαμε) καθώς και εν μέσω της αδιαφορίας της υπόλοιπης Ευρώπης και των κοντόφθαλμων Ποντίων-Πιλάτων «δανειστών» (οι οποίοι όμως από την πλευρά τους απλά ήθελαν πίσω τα χρήματα από το μεγαλύτερο δάνειο στην ιστορία της ανθρωπότητας, μην το ξεχνάμε αυτό) υφάρπαξε την εξουσία με ψέμματα. Και τώρα θα κληθεί να πληρώσει το τίμημα. Και εμείς μαζί του. Άλλοι για την αφροσύνη μας, άλλοι για τον καιροσκοπισμό μας και άλλοι για την αδράνεια μας. Συνέχεια

Ο Κυριάκος δεν είναι ο Μεσσίας

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

 

του Επίμονου Δεξιού

Νομίζω ο καθένας από εμάς, σε κάποια στιγμή της ζωής του έχει σκεφτεί ή αναρωτηθεί ποιός θα μπορούσε να ήταν αν δεν ήταν αυτός που είναι. Οι περισσότεροι ίσως έχουμε ταυτιστεί με κάποια σπουδαία προσωπικότητα του παρελθόντος κι έχουμε μπει στην διαδικασία -στα πλαίσια της φαντασίας, αλλιώς πάμε αλλού!- να σκεφτούμε πως θα ήταν αν ήμασταν στη θέση του Περικλή, του Ποντίου Πιλάτου, της Μεγάλης Θεοδώρας, του Θωμά Ακινάτη, του Δάντη, της Βιρτζίνιας Γουλφ, του Τόμας Μαν, του Χέρμαν Γκαίρινγκ ή του Πολ Ποτ. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσον έχει μπει κανείς στην ανάποδη διαδικασία, δηλαδή να σκεφτεί σε ποιάς προσωπικότητας τη θέση δεν θα ήθελε να βρίσκεται με τίποτα, σκέψη επίσης αρκετά ερεθιστική κατά τη γνώμη μου. Λοιπόν, αν εμένα μου έλεγαν σε τίνος τη θέση αυτή τη στιγμή δεν θα ήθελα να είμαι, είναι του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και εξηγώ το γιατί.

Με την συμπλήρωση σε λίγες ημέρες της καταστροφικής διετίας από τότε που ο Αλέξης ανέλαβε να μας δώσει την Ελπίδα, το να αναλάβει κανείς τη διακυβέρνηση αυτής της χώρας είναι το ευκολότερο και το δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο μαζί. Είναι το ευκολότερο γιατί, πραγματικά δυσκολεύομαι να σκεφτώ πόσο χειρότερα μπορεί να τα πάει κανείς και πόσο περισσότερο να καταστρέψει το, από κάθε άποψη, χρεωκοπημένο μας κράτος η επόμενη κυβέρνηση, αν και διατηρώ την ισχυρή υποψία ότι ο εξυπνότερος λαός του κόσμου, μπορεί ανά πάσα στιγμή να μας εκπλήξει στέλνοντας στη Βουλή Σώρρες, Ανταρσύες και Πλεύσεις ή στην αξιωματική αντιπολίτευση αλλά ακόμη και -γιατί όχι;- στον πρωθυπουργικό θώκο τον σκουρόχρωμο ευτραφή Άρειο της Χρυσής Αυγής Νίκο Μιχαλολιάκο. Συνέχεια

Συντηρητισμός και ΜΜΕ

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Ας είμαστε ειλικρινείς,γιατί μόνο με αλήθειες πορεύεται κάποιος σωστά. Η κοινωνία μας είναι συντηρητική αρνείται να αναγνωρίσει,να αποδεχθεί και να προσαρμοσθεί σε εποχές που αλλάζουν,δέστε πως οι νέοι ακόμη σε μεγάλο βαθμό, ακολουθούν σπουδές κλασσικών επαγγελμάτων δικηγόρου και γιατρού,σαν να αρνούνται να προσαρμοστούν στο μέλλον και την εποχή τους,γιατί μιά συντηρητική σκέψη την φοβίζει και ξεβολεύει το νέο που φέρνει το μέλλον, και σκεφτείτε πόσες φορές έχετε ακούσει τη φράση,εμείς έτσι το βρήκαμε
Θα είναι ενδιαφέρον,να μάθουμε κάποτε πόσοι νέοι ακολούθησαν το επάγγελμα του μπαμπά και νέες της μαμάς.

Υπάρχει το οξύμωρο σχήμα,η πληροφορία και η ενημέρωση να είναι πιά θέμα της ηλεκτρονική εξέλιξης,που όλοι χρησιμοποιούμε,αλλά εμείς να δίνουμε μεγάλη σημασία σε εφημερίδες και τηλεόραση . Η εποχή όμως που αγόραζες εφημερίδα για να ενημερωθείς έχει περάσει ανεπιστρεπτί,και το πλεονέκτημα της τηλεόρασης είναι μόνο η αμεσότητα που προσφέρει
Η εφημερίδα δεν λειτουργεί πιά σαν ειδησεογραφικό μέσο, είναι χρήσιμη μόνο για τα άρθρα που γράφουν οι συνεργάτες της,και αυτοί που τα διαβάζουν, έχουν προσωπική γνώμη,κάποια παράμετρος της σκέψης τους μπορεί να προστεθεί σαν νέα γνώση μόνο,όχι σαν δυνατότητα επηρεασμού και μάλιστα καθοριστικού.

Συνέχεια