Ο Κυριάκος,ο Άδωνις και η εξίσωση της….Αριστεράς

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για την ανάδειξη του Προέδρου της ΝΔ ,είχα φανταστεί να σκιαγραφήσω τους υποψηφίους σαν να ήσαν παίκτες μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Τον Άδωνι Γεωργιάδη ,τον έβλεπα ως ένα ταχύ επιθετικό ,με συνεχή κίνηση στο χώρο, καλό pressing στους αντιπάλους αμυντικούς ,αρκετά εριστικό ώστε να τους αποσυντονίζει και με την αίσθηση του γκολ.

Τον Κυριάκο Μητσοτάκη ,τον έβλεπα να κινείται στο χώρο του κέντρου, να είναι οργανωτικός, μεθοδικός στο παιχνίδι του ,με καλή πάσα και την αρετή να μπορεί να επιβάλει την ηρεμία στην ανάπτυξη της ομάδας.

Τον Βαγγέλη Μειμαράκη, τον φαντάστηκα σαν ένα σκληροτράχηλο αμυντικό με ψύχραιμες τοποθετήσεις, καλές ανασταλτικές προσπάθειες αλλά και επιρρεπή στα φάουλ όταν βρισκόταν σε πίεση. Απαραίτητος πάντως για την συντήρηση του σκορ, αν και εφ όσον η ομάδα προηγείτο και έπρεπε να κρατήσει το αποτέλεσμα.

Τέλος συνεπής στις προτιμήσεις μου σαν καλός προπονητής εξέδρας, είχα αφήσει τον Απόστολο Τζιτζικώστα στον πάγκο,σαν αναπληρωματικό.

Στην τελευταία του ομιλία στη Θράκη, ο Μητσοτάκης αντιδρώντας σε σύνθημα κάποιων ,είπε εμφατικά: «Μην εξισώνετε το Σύριζα με την αριστερά » προκαλώντας συζητήσεις για τον αν και κατά πόσον αυτή του η τοποθέτηση συνάδει με την θεώρηση του αντιπροέδρου Άδωνι , ότι «ο Σύριζα είναι η αριστερά». Όλα ξεκινούν από την διαφαινόμενη εκ προοιμίου συνεργασία των δυο προ της τελικής διαδικασίας εκλογής και η οποία υπόρρητα δεν απέκλειε την ενδυνάμωση τους ως tandem που μετά το τελικό αποτέλεσμα απλώς επιβεβαιώθηκε. Ο Άδωνις υποστήριζε εξ απαλών πολιτικών ονύχων ότι πολλά εκ των δεινών της μεταπολιτευτικής περιόδου,είτε αυτό είναι το οικονομικό μοντέλο ,είτε είναι η κυριαρχία ενός είδους μποέμ μπουρζουαζίας που αρέσκεται στην αντισυμβατικότητα αλλά και στην πολιτική ορθότητα , οφειλόταν στην ιδεολογική δεσπόζουσα θέση της αριστεράς στο πολιτικό γίγνεσθαι. Πράγματι πολύς κόσμος και ενώ η διακυβέρνηση της χώρας ήταν στα χέρια των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων, αισθανόταν αριστερός, ταυτιζόμενος με θέσεις εναντίον της αδικίας ,της ανισότητας,της έλλειψης κοινωνικής δικαιοσύνης και αντιλήψεις που προωθούν την φιλία και τη συνεργασία των λαών, όλα μαζί συγκεντρωμένα στο περιλάλητο «ηθικό πλεονέκτημα»,εκείνων που φυσικά δεν είχαν κυβερνήσει. Τούτων λεχθέντων όταν ήρθε η ώρα το επίθετο «κυβερνώσα» να ταυτισθεί με την αριστερά,πολύ γρήγορα διαπιστώθηκε η αναντιστοιχία του ηθικού πλεονεκτήματος με την χρηστή διακυβέρνηση.

Οι δυο ,ο Κυριάκος και ο Αδωνις συνέλαβαν και κατανόησαν την πολιτική τους συνεργασία όπως την είχε εκφράσει η Hannah Arendt δηλ σαν συντονισμένη δράση,σαν διαδικασία διευθέτησης των συγκρούσεων σε μια κοινωνία με πολλές αντιτιθέμενες απόψεις, επιθυμίες και ανάγκες. Με την έννοια αυτή ο Κυριάκος απευθύνθηκε σε αυτούς που χωρίς να χάσουν την αξιακή τους τοποθέτηση, έστρεψαν ήδη το πρόσωπό τους στην αλαζονεία και τις μεθόδους της κυβερνώσας αριστεράς και αισθάνονται πολιτικά μετέωροι και ορφανοί σε ένα πολιτικό σύστημα με κενά και συνεχώς μεταβαλλόμενο. Η επίκληση της ενότητας που ακολούθησε την φράση του εκείνη,αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Όσον αφορά τον ίδιο τον Σύριζα ισχύει ακόμα μετά από 25 χρόνια αυτό που είχε πει ο Φρέντυ Γερμανός: «Το Πρόβλημα της ενωμένης Αριστεράς ,σήμερα είναι πώς να μείνει ενωμένη και πώς να μείνει Αριστερά.»

 

Michalis Michailidis

 

Advertisements