Το ξέπλυμα του τέρατος

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Μετά την κεκαλυμμένη συνύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής,κατά τον μεγάλο αντιμνημονιακό αγώνα και το περήφανο ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, έχει περάσει καιρός και πόσο να αντέξουν οι άνθρωποι, ήρθε η ώρα να εκφραστούν.

Ο Νίκος Παρασκευόπουλος, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ και μέχρι πρότινος υπουργός Δικαιοσύνης, δήλωσε πριν λίγες μέρες πως, εντάξει, δεν μας άρεσε που πήγαμε μαζί με τους ΧΑυγίτες στο Καστελόριζο και στη Ρω, αλλά βρε παιδί μου, το κάναμε για τους δείξουμε (στους ΧΑυγίτες) πως τους θέλουμε μαζί μας εφόσον προσπαθούν να ενταχθούν στη Δημοκρατία και τους θεσμούς της. Να στηρίξουμε την προσπάθειά τους αυτή εμφανιζόμενοι μαζί, διότι εμείς είμαστε καλοί άνθρωποι και τους θέλουμε όλους στην αγκαλιά μας. Ακόμα και αυτούς που αμάρτησαν.

Βέβαια, είναι κάπως αντιφατικό να προβάλεις τη μεγαλοψυχία σου στηρίζοντας ανθρώπους που θέλουν να μπουν στο σωστό δρόμο και παράλληλα να δηλώνεις πως δεν σου αρέσει που το κάνεις αυτό. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα στα οποία δεν θα δώσει σημασία και κανείς. Το σημαντικό είναι να μείνει στη συλλογική αντίληψη πως η ΧΑ κάνει προσπάθεια να εκδημοκρατιστεί, πως αναγνωρίζουμε πρώτοι εμείς αυτή την προσπάθεια και καλό είναι αυτό να αναγνωριστεί και να στηριχθεί και από τις δημοκρατικές δυνάμεις (πολίτες και κόμματα).Την ίδια στιγμή, ο επίσης βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ) Μάκης Μπαλαούρας σε συνέντευξή του δήλωσε πως η ΧΑ έτσι όπως είναι δεν μπορεί να υπάρξει στο δημοκρατικό τόξο και συνέχισε λέγοντας πως ο «απλός κόσμος» πήγε στο κόμμα αυτό επειδή δεν μπορεί να βρει διεξόδους μέσα από τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις (άρα και τον ΣΥΡΙΖΑ). Παρασύρθηκε ο ψηφοφόρος, είπε ο κ. Μπαλαούρας και δεν το έκανε συνειδητά.

Εδώ, πολύ όμορφα ο κ. Μπαλαούρας μας δίνει την εικόνα μιας ΧΑ που, όπως είναι, δεν θα μπορούσε να υπάρξει στο δημοκρατικό τόξο, άρα, θα μπορούσε αν ήταν αλλιώς. Πως; Αν ήταν μια πιο «δημοκρατική» ΧΑ. Μια ΧΑ δηλαδή, που θα προσπαθούσε να ενταχθεί στους θεσμούς της Δημοκρατίας (για να έρθει να ταιριάσει με αυτά που λέει ο κ. Παρασκευόπουλος). Να άλλη μια δήλωση που δείχνει μια ΧΑ που «προσπαθεί», ή, που πρέπει, να ενταχθεί στη Δημοκρατία.

Στην δήλωσή του ο κ. Μπαλαούρας, βέβαια, αλίμονο, μας περνάει και την εικόνα του αιώνια αθώου Έλληνα ψηφοφόρου, που τα προβλήματα τον ώθησαν εκεί που πάντα των ωθούν. Ποιος είναι αυτός, ο αιώνια αθώος Έλληνας ψηφοφόρος; Ο ψηφοφόρος που όλα αυτά τα χρόνια δεν γνώριζε για τα δάνεια (αν και του το λέγανε κάτι «νεοφιλελεύθεροι») και έτσι, αθώα, ψήφιζε συνεχώς ΠΑΣΟΚ και, για αλλαγή από τη ρουτίνα, ΝΔ απολαμβάνοντας την ευμάρεια που του προσφέρανε και την τακτοποίηση. Επίσης, θαύμαζε την τότε «προοδευτική» αντιπολίτευση (ΣΥΡΙΖΑ, τότε ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και ΚΚΕ) που συνεχώς ζητούσε να του δοθούν ακόμα περισσότερα. Όταν όμως ήρθε ο λογαριασμός, ήταν τόσο αθώος ώστε να μην γνωρίζει πως όσα απολάμβανε ήταν δανεικά και έτσι καταδίκασε αυτούς που τον κορόιδεψαν, αλλά και αρκετά πονηρός ώστε να επιδοκιμάσει αυτούς που, την εποχή των δανεικών, απαιτούσαν να του δοθούν περισσότερα.

Αν λοιπόν αποσυνθέσει κάποιος τις δηλώσεις Παρασκευόπουλου και Μπαλαούρα, στο τέλος θα δει να του μένει μια ΧΑ που κάνει προσπάθεια να εκδημοκρατιστεί και ένας αθώος ψηφοφόρος.

Ελάτε τώρα που τα πιστεύουν, ή, τους έπιασε η φιλευσπλαχνία για τα μέλη και τους ψηφοφόρους της ΧΑ. Εάν ίσχυε αυτό, θα αντιμετώπιζαν με τον ίδιο τρόπο βουλευτές (και ψηφοφόρους) της Νέας Δημοκρατίας που χρόνια τώρα ποτέ δεν δώσανε δικαίωμα αμφισβήτησης της Δημοκρατίας και χουντικούς τους ανεβάζουν, φασίστες τους κατεβάζουν, ή, θα δικαιολογούσαν και τη συνομιλία Μπαλτάκου με τον Κασιδιάρη. Όμως, ο Μπαλτάκος και ο Σαμαράς που τον είχε πλάι του, εξακολουθούν να είναι φασίστες, ενώ ο Παρασκευόπουλος ο καλός χριστιανός που συνυπάρχει τον αμαρτωλό που είδε το φως του.

Απλώς, η ΝΔ είναι το αντίπαλο κόμμα και δεν έχουν να κερδίσουν κάτι από εκεί, οπότε η ταμπέλα «φασίστας» συμφέρει, ενώ η ΧΑ είναι η ευκαιρία για ψάρεμα ψηφοφόρων, μέσω του ξεπλύματός της. Είναι η χαρακτηριστική τακτική ψεκάστε, (όταν χρειαστεί) καθαρίστε, τελειώσατε.

Ψεκάζεις πρώτα με τον όρο φασίστες, έπειτα, τη στιγμή που το χρειάζεσαι, ωραιοποιείς το τέρας για να δικαιολογήσεις τη συνύπαρξή σου με αυτό (μπρρρρρ…) με σκοπό τον προσεταιρισμό των «εξαπατημένων» ψηφοφόρων του. Ε, δεν είναι και ωραίο να λες τον ψηφοφόρο της Χρυσής Αυγής φασίστα. Δεν θα σε ψηφίσει ποτέ. Όμως, εάν τον καλοπιάσεις λέγοντας πως είναι ένας εξαπατημένος και δικαιολογημένα αγανακτισμένος ψηφοφόρος, πιο εύκολα μπορεί να έρθει σε ‘σένα αργότερα.

Θα κλείσω με ένα απόσπασμα από συνέντευξη του Μάνου Χατζιδάκι, ο οποίος επίσης, κατά τη διάρκεια της ζωή του, χρησιμοποιήθηκε ανάλογα με το πώς βόλευε, από το τέρας του φασισμού, του λαϊκισμού και της δημαγωγίας.

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει […] Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά […] Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πως πρέπει, του πως οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε.
Μάνος Χατζιδάκις

Το Ζιζάνιο

Advertisements