O Steven Hawking, o ΣΥΡΙΖΑ και η κρίσιμη καμπή

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Πρόσφατα διάβασα το άρθρο του Steven Hawking όπου επαναλαμβάνει τη θέση του ότι η ανθρωπότητα πλησιάζει σε ένα οριακό επίπεδο ανάπτυξης, μια κρίσιμη καμπή όπου παρατηρείται μια υπερσυγκέντρωση πόρων σε ορισμένα κέντρα σε βάρος -πλέον- της υπόλοιπης ανθρωπότητας. Ταυτόχρονα, η τεχνολογική ανάπτυξη έχει φτάσει σε σημείο που μπορεί (πχ με τα όπλα μαζικής καταστροφής) να καταστρέψει εν μια νυκτί κάθε είδους ζωή στον πλανήτη για χιλιάδες χρόνια (αν και λένε ότι οι κατσαρίδες θα επιζήσουν… όπως και κάποιοι οργανισμοί στα βάθη των ωκεανών).

Το πόνημα είναι πολύ ενδιαφέρον διότι καταδεικνύει ακριβώς το ότι η εξέλιξη δεν είναι γραμμική και επιπλέον ποτέ δεν οδηγεί σε ένα ιδεατό «τέλος της ιστορίας», αλλά δημιουργεί συνεχώς νέες προκλήσεις σε πολιτισμικό επίπεδο οι οποίες ξεπερνιούνται ΜΟΝΟΝ με την επικαιροποίηση των κοινωνιολογικών και οικονομοτεχνικών εργαλείων που αποτελούν εν πολλοίς και τα θεμέλια του πολιτισμού μας.Σε αυτά τα πλαίσια βέβαια, επήλθε η έλευση της «κρίσης» η οποία προκλήθηκε από την ακριτη χρήση νέων χρηματοπιστωτικών εργαλείων και τη θεοποίηση ενός νέου μοντέλου άπληστα και αλόγιστα μοχλευμένης ανάπτυξης με πλαστικό χρήμα αντί για το κλασικό brick and mortar επενδυτικού μοντέλου ανάπτυξης που εν πολλοίς ευθύνεται για την ευμάρεια της ανθρωπότητας τους δύο τελευταίους αιώνες. Όπου η εξέλιξη της τεχνολογίας -παράγωγο του «δυτικού μοντέλου» ανάπτυξης- που επακολούθησε και ενισχύθηκε από τη βιομηχανική επανάσταση, ιδίως στο τελευταίο δέκατο του 20ού αιώνα και εντεύθεν, έβγαλε από τη φτώχεια δισεκατομμύρια ανθρώπους ενώ ταυτόχρονα όλοι γνωρίζουν τις ανισότητες που έχουν δημιουργηθεί και τα προβλήματα στις χώρες του τρίτου κόσμου, πράγμα που δεν ίσχυε βέβαια πριν πολλά χρόνια.

Αυτό όμως στις περισσότερες περιπτώσεις σημαίνει ότι απαιτούνται σταδιακές αλλαγές και όχι καταστροφικές «επαναστάσεις» οι οποίες αφήνουν περισσότερα ερείπια από αυτές που τις προκάλεσαν, με αποτέλεσμα την απλή αντικατάσταση μιας δικτατορίας με μια άλλη. Πολλοί ίσως θα ήθελαν πχ στη Χιλή να είχε κρεμαστεί ο Αλλιέντε και να είχε πραγματοποιηθεί άλλη μια επαναστατική διεργασία – ιδεολογικός κλάδος της μπολιβαριανής επανάστασης. Σε αυτή την περίπτωση η Χιλή, χώρα που σήμερα ευημερεί σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών της Νοτίου Αμερικής, θα είχε περιέλθει σε άλλη μια κατάσταση Βενεζουέλας και Κολομβίας που τόσο πολύ αγαπούν οι μετέφηβοι που παριστάνουν τους κυβερνώντες στην νεοελληνική πραγματικότητα. Καθεστώτα που πολλοί παλαιοδογματικοί και οπαδοί ιδεολογικών τεχνημάτων ηλικίας 200 ετών νόμισαν ότι ήρθε η ώρα επειδή ένα σύστημα έφτασε στα όριά του, να τα εφαρμόσουν -πάλι!- αυτούσια άσχετα από το εάν όπου εφαρμόστηκαν οι «λαοί» τα κατεδίωξαν κλοτσηδόν.

Από την άλλη όμως, το συγκεκριμένο μοντέλο ανάπτυξης αρχίζει και εμφανίζει δυσλειτουργίες οι οποίες πλέον καθίστανται εμφανείς με την πάροδο του χρόνου. Να σας δώσω ένα παράδειγμα: Το περιοδικό National Geographic σε τηλεοπτική εκπομπή του στα τέλη της δεκαετίας του 1970 προέβλεπε ότι στις αρχές του 21ου αιώνα με τη βοήθεια της τεχνολογίας ο μέσος εργαζόμενος θα εργαζόταν γύρω στις τέσσερις ώρες και θα είχε ένα ασύγκριτα καλύτερο επίπεδο ζωής από ότι σήμερα. Οπότε τι φταίει για το υψηλό επίπεδο ανεργίας σε ορισμένες χώρες και την πανθομολογούμενη πτώση της αγοραστικής δύναμης διαχρονικά, παρότι ο παραχθείς παγκόσμιος πλούτος τα τελευταία 40 χρόνια είναι είναι πολλαπλάσιος αυτού που παρήχθη από την αρχή της ιστορίας της ανθρωπότητας; Γιατί ενώ είμαστε πιο πλούσιοι αριθμητικά δεν έχουμε ισοβαρή κατανομή του πλούτου; Με το εικονικό, μοχλευμένο έστω, χρήμα να είναι πολλαπλάσιο του πραγματικού και να λιμνάζει -αχρησιμοποίητο- σε τραπεζικούς servers φορολογικών παραδείσων;

Η απάντηση είναι απλή: Το σύστημα της ελεύθερης αγοράς είναι unbeatable όσον αφορά την δημιουργία πλούτου αλλά με απαραίτητη ηθική προϋπόθεση να είναι δίκαιη η κατανομή του. Παρατηρούμε ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει τεράστιο ποσό ηλεκτρονικού χρήματος και υπερσυσσώρευση του σε ορισμένα κανάλια με πολύ ελεγχόμενη πρόσβαση. Αυτή η υπερσυγκέντρωση πόρων συνέβαινε ΚΑΙ στις κομμουνιστικές χώρες και κεντρικά ελεγχόμενες χώρες και φυσικά, και με πολύ καλύτερους όρους και συνθήκες, ΚΑΙ στις χώρες της ελεύθερης αγοράς. Φοβούμαι δε ότι η απάντηση στα ερωτήματα που θέτει ο κύριος Χώκινγκ είναι ότι επειδή η ανθρώπινη φύση είναι άπληστη, πάντα θα βρει τρόπους -μέσω ολοκληρωτικών μεθόδων σε ορισμένα καθεστώτα ή πιο θεσμικών σε άλλα- να υπερκεράσει τα όποια ιδεολογικά, συστημικά, θεσμικά και νομικά κωλύματα και να διοχετεύσει υπερβάλλουσες ποσότητες πλούτου ή πόρων σε λίγες τσέπες. Δεν είναι τυχαίο ότι με διαβαθμίσεις αυτό συμβαίνει από την Αφρική μέχρι τα πιο εξελιγμένα Δυτικά κράτη, απλά εκεί οι πολιτισμικές επαναστάσεις των τελευταίων 500 ετών συνέτειναν στο ότι υπήρχε αρκετός πλούτος για όλους ο οποίος διανέμονταν πιο δίκαια, ενώ αδιαφανείς πηγές δημιουργίας του (πχ αποικιοκρατίες, κλπ) σταδιακά εξαλείφθηκαν τουλάχιστον στις προνεωτερικές μορφές τους.

Στη χώρα μας ο ΣΥΡΙΖΑ εντέχνως υφαίνοντας προπαγανδιστικά όλα τα παραπάνω κατάφερε (με τη βοήθεια εξωχώριων και εγχώριων υποστηρικτών) να πείσει ότι για όλα τα παραπάνω φταίει ο «νεοφιλελευθερισμός» και οι εγχώριοι υπηρέτες του στην χώρα μας, μια πραγματικότητα την οποία θα ανέτρεπε με θαυματουργό τρόπο, καταργώντας τα μνημόνια και φέρνοντας μια μορφή μετα-κομμουνισμού, «πάλιν ερχόμενου μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς και ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος» που λένε και οι γραφές. Δυστυχώς τα πράγματα δεν έγιναν έτσι, προς μεγάλη απογοήτευση των αιθεροβαμόνων.

Αυτό που έγινε με την έλευση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το αναμενόμενο: αντί να ανοίξει τις δυνατότητες δημιουργίας πλούτου και κατανομής του, στην ουσία τις μπλόκαρε για ιδεοληπτικούς λόγους και ένεκα ανικανότητας, ενώ ακολούθησε μια τακτική αναδίπλωσης της κατανάλωσης του λειψού πλέον υπάρχοντος πλούτου πρώτα από το 100% (κυβέρνηση όλων των Ελλήνων, remember?) στο 36% που τον ψήφισαν αρχικά, ενώ τώρα που δεν του βγαίνουν τα κουκιά, αρχίζει και συρρικνώνει την διανομή του υπάρχοντος ακόμα πιο λειψού πλούτου από το 36% στο 4% του σκληρού πυρήνα του. Για όσο μείνει και γαία πυρί μειχθήτω.

Έτσι, βραχυπρόθεσμα (από 1/1/2017 για να είμαστε συγκεκριμένοι) ΚΑΙ οι μη σχετικά προστατευόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι θα έχουν πρόβλημα, ΚΑΙ οι συνταξιούχοι (οι οποίοι είναι οι πρώτοι που επλήγησαν), εφόσον οι «προηγούμενοι» είχαν την ατυχή έμπνευση να κατακρεουργήσουν ΠΡΩΤΑ τον ιδιωτικό τομέα σε μια προσπάθεια να κρατήσουν τον δημόσιο τομέα σχετικά ανέπαφο. Τώρα, αν δεν είσαι πρώην τρολ, συριζαίος της νομενκλατούρας του 4% ή μπατζανάκης, θείος και ανιψιός μέλους της, αλλά απλά εξαπατηθείς ψηφοφόρος (και δη του ιδιωτικού τομέα! τραγικό!) αρχίζεις και νιώθεις ΚΑΙ εσύ τον κλοιό.

Το ευτύχημα, αν μπορεί να το πει κανείς, είναι ότι επειδή η Ελλάδα βρίσκεται πολιτισμικά 20 χρόνια πίσω από τις υπόλοιπες χώρες του Δυτικού κόσμου μπορεί να εφαρμόσει ακόμα και θατσερικές συνταγές, όταν θα υπάρξει η αναμενόμενη κυβερνητική αλλαγή, όντας λίγο-πολύ εκεί που ήταν η Βρετανία πριν 30 χρόνια. Υπάρχουν περιθώρια, όπως υπάρχουν για την Τσεχία, την Πολωνία, τη Σλοβακία και τη Φινλανδία η οποία μεγαλουργεί.

Το πρόβλημα έγκειται στον υπόλοιπο Δυτικό κόσμο που πρέπει να κάνει άλλου είδους υπέρβαση σε σχεδόν αχαρτογράφητα νερά και να προβεί όχι σε μια δημιουργία ενός νέου απλουστευτικού και δαιμονοποιητικού «μανιφέστου» του οποίου οι ιδεολογικές ρίζες είναι 200 ετών, αλλά σε μια καθαρά ηθική υπέρβαση που κανένας, μα ΚΑΝΕΝΑΣ ηγέτης και ταγός παγκοσμίως δεν προτίθεται ίσως να κάνει σύντομα μέσα στην πώρωση και τον κυνισμό του. Και μην ξεχνάμε ότι σε λίγα χρόνια ενδέχεται οι λίγες πρώτες ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου, με άλλα πολιτισμικά υπόβαθρα μακράν σκληρότερα του διαφωτισμού, να μην βρίσκονται καν στο Δυτικό ημισφαίριο.

Η Ελλάδα μέσα στον πρωτογονισμό της έχει δρόμο να διαβεί ενώ τα βουβάλια θα συγκρούονται. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν θα την πατήσει κάποιος κατά λάθος. Και για αυτό δε θα φταίει ούτε ο κύριος Χώκινγκ, ούτε ο «νεοφιλελευθερισμός» αλλά η καθαρή ανθρώπινη φύση. Αυτή που με όλα τα άλλα, έσπρωξε τον «εξυπνότερο λαό» του κόσμου να επιλέξει την εκδίκηση αντί για την υγιή αυτοκριτική και το κυνήγι μαγισσών και ανεμόμυλων πίσω στο 2009 και πριν αντί για την δημιουργική ανασυγκρότηση. Και να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ με τον τραγικό μετέφηβο δραπέτη πολιτικών ευθυνών της Κούβας.

Κρίμα.

ΚΚ2

Advertisements