Οι εκλογές έφτασαν. Ένα “ευχαριστώ” στα Social Media;

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Το μόνο σίγουρο σε αυτήν τη ζωή είναι… ο θάνατος. Κυριολεκτικός αλλά και μεταφορικός. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε τον μεταφορικό θάνατο μιας περιόδου που θα μείνει χαραγμένη στις μνήμες όλων ως η πιο νοσηρή περιπέτεια που περάσαμε χωρίς λόγο και αιτία. Το ιδιότυπο καθεστώς του Σύριζα που ανέδειξε στοιχεία των πιο σκοτεινών χρόνων τις Ιστορίας, έτσι σαν “άρωμα” από άλλες εποχές, ευτυχώς έφτασε στο τέλος του.

Οι εκλογές έφτασαν. Είναι πλέον πραγματικότητα. Όσοι έχουν την μικρή επάρκεια αντίληψης που απαιτείται, καταλαβαίνουν ότι ήδη ζούμε μια άτυπη προεκλογική περίοδο όπου τα επιτελεία όλων των κομμάτων έχουν πάρει φωτιά. Το μόνο που απομένει είναι η επίσημη προκήρυξή τους, κάτι που αναγκαστικά πλέον θα συμβεί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, δοθείσης ευκαιρίας. Το τυπικό λοιπόν λίγο μας απασχολεί, είναι κάτι που απλά αναμένουμε. Η ουσία όμως, η παρούσα προεκλογική κατάσταση, η αναμονή των εξελίξεων, η παρακολούθηση δηλώσεων και η κλιμάκωση αυτών, είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα των τελευταίων 2 ετών και ο λόγος είναι επίσης προφανής: Για πρώτη φορά υπάρχει η σίγουρη προοπτική πολιτικής αλλαγής και στροφής στη σοβαρότητα, κάτι που δεν υπήρχε σαν οιωνός ή προσδοκία έστω, ούτε καν στις περσινές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015.

Και εδώ γεννάται ένας προβληματισμός:

“Πως έγινε τελικά αυτό”; Πως περάσαμε από το “Ξέχνα το, αυτοί δεν πέφτουν με τίποτα” στο “Άντε τώρα στα τσακίδια”; Σίγουρα όχι δια μαγείας. Για να δούμε λοιπόν τα πράγματα λίγο καλύτερα.

Είναι ευρέως διαδεδομένη η άποψη ή καλύτερα το γεγονός (για να λέμε την αλήθεια) στον κόσμο εδώ και τουλάχιστον 1 χρόνο ότι η ευρεία αντιπολίτευση στάθηκε “χλιαρή” απέναντι σε μια προκλητική Κυβέρνηση. Πολίτες όλων των αντιπολιτευτικών αποχρώσεων του ευρωπαϊκού τόξου είχαν να χρεώσουν στους αντίστοιχους αρχηγούς κομμάτων και στο σύνολό τους την αίσθηση νωχελικότητας που προσελάμβαναν όσον αφορά την ένταση και το πάθος του αντιπολιτευτικού τους έργου. Πράγματι, ο Σύριζα δεν είχε δυσκολίες να αντιμετωπίσει, ας μη γελιώμαστε. Παρακολουθούσαμε όλοι μας λιγότερο ή περισσότερο μια “βουβή ταινία”. Υποθέσεις και συζητήσεις θεσμικού κοινοβουλευτικού χαρακτήρα που άφηναν απίστευτα “πατήματα” για να γίνει πανικός και να ανέβουν οι τόνοι ώστε να νιώσει η Κυβέρνηση κάποιου είδους πίεση, έπεσαν στο κενό. Η λογική του politically correct απέναντι σε μια ομάδα ανθρώπων που είχαν λάβαρο όχι το politically incorrect αλλά ακόμη παραπέρα, τον ανερυθρίαστο τσαμπουκά του πεζοδρομίου, εκ του αποτελέσματος είχε παταγώδη αποτυχία. Δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ αυτοί οι άνθρωποι -θεσμικά πάντα- με τον τρόπο που τους άξιζε.

Από τη άλλη μεριά ας αναφερθούμε στις αντιδράσεις των πολιτών. Εκεί κι αν δεν υπήρχε η απόλυτη παράδοση! Ούτε κιχ δεν ακούστηκε, ούτε λόγος αντίδρασης δεν ειπώθηκε, ούτε φύλλο δεν κουνήθηκε, ούτε μύτη δεν άνοιξε. Πάντα σε σχέση κιόλας με το πρόσφατο παρελθόν όπου “καιγόταν το σύμπαν” για θέματα βαρύτητας ούτε στο 1/10 των όσων συνέβησαν δύο χρόνια. Με εξαίρεση κάτι γνωστές συνδικαλιστικές προ-συνεννοημένες απεργιούλες και κάτι πορείες-μνημόσυνα τύπου ΠΑΜΕ, καμία λαϊκή καταγραυγή δεν υπήρξε, ούτε στο ελάχιστο. Πάει λοιπόν και η λαϊκή αντίδραση. Εξαφανίστηκε! Τότε, αφού η αντιπολίτευση να μη σκίσει κανα καλσόν από τη μία, οι πολίτες μούγκα από την άλλη, ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ήταν αυτό που έσπρωξε τα πράγματα στο σήμερα και μια Κυβέρνηση που την μεγαλύτερη αισχρότητα την βάφτιζε επιστήμη και προχωρούσε έτσι απλά, να την βλέπουμε τώρα να παραπατά και να μπερδεύει τα λόγια της;

Αναμφίβολα η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την τεχνολογία της. Ως εκ τούτου, τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (Social Media) είναι πια μια νέα αρένα αγώνων, άποψης, κριτικής και μάλιστα με δύναμη φωνής που ξεπερνά πολλές φορές τα κλασικά Μέσα όπως η ανύπαρκτη ελληνική τηλεόραση που διανύει περίοδο μουδιάσματος. Η αλήθεια λοιπόν είναι πως ούτε Μητσοτάκηδες, ούτε Γεννηματάδες- Θεοδωράκηδες-Λοβέρδοι-Βενιζέλοι-Γεωργιάδηδες και άλλοι της πρώτης γραμμής κατάφεραν να κάνουν το παραμικρό. Η ανατροπή ήρθε από τα social media και όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα κομματικά, έχουν ακούσει την φράση “τελικά εκεί μέσα είναι όλη η μάχη”. Χρήστες απλοί, καθημερινοί, οικογενειάρχες, υπέροχα μυαλά που επιδόθηκαν με έναν καθημερινό αγώνα και υστέρημα χρόνου στην ουσιαστική αντιπολίτευση που χρειαζόταν η χώρα, αυτήν που θα ήθελαν να ακούσουν εντός Βουλής αλλά δεν την άκουγαν. Ομάδες και συσπειρώσεις ανθρώπων σε διαδικτυακό επίπεδο δημιουργήθηκαν, προέβαλλαν αντίσταση στην παράνοια και τα είπαν όλα, μέρα νύχτα με τακτική Politically Incorrect. Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε χυδαιότητες που παντού υπάρχουν αλλά σε ένα απίστευτο κύμα επιχειρηματολογίας με το “κατιτίς” τσουχτερό, για να είναι ακόμα πιο σαφές το μήνυμα τους.

Η αλλαγή του κλίματος λοιπόν ξεκίνησε από αυτούς που είπαν “όχι, φεύγουν μια χαρά, κανείς δεν κάθεται με το έτσι θέλω, όχι εδώ, όχι σ’ εμάς”. Η αντιστροφή του κλίματος και η κινητοποίηση καταστάσεων που αποτέλεσμα είχαν να δημιουργούν πλέον την επικαιρότητα παρά να τη σχολιάζουν έτσι απλά, ήρθε από το Twitter, από το Facebook και τα blogs.

Οι εκλογές που ετοιμάζονται ήδη, μην το ξεχνάτε, είναι “κερασμένες” από τους μαχητές των σόσιαλ μίντια. Προσοχή στην ψήφο λοιπόν και όσοι διαβάζετε και είστε κάποιας “θέσης” ή έχετε μικρόφωνο, πείτε ένα ευχαριστώ έστω κι από μέσα σας. Σας έσωσε το ίντερνετ, σας σώσαμε όλοι εμείς, ενώ θα έπρεπε να είχε γίνει το ανάποδο…

Ο Αθάνατος

Advertisements