Και γιά να τελειώνουμε με το παραμύθι του «ηγέτη» Κάστρο

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

  • Κουβανική παιδεία ίσον μαζικές τεχνικές ή επιστημονικές σπουδές, μικρομεσαίου ποιοτικού επιπέδου (με εξαίρεση τους γιατρούς), που επί το πλείστον κατευθύνονται σε θέσεις περίπου αργομισθίας και απολαβών κάτω του ορίου της επιβίωσης (15-18 δολάρια το μήνα) στο κουβανικό δημόσιο, ενώ η καλλιτεχνική και πνευματική ζωή (και παραγωγή) είναι ολοκληρωτικά ελεγχόμενη από το κράτος, η χώρα εξακολουθεί ουσιαστικά να είναι αποκομμένη από τον διεθνή Τύπο, το ιντερνετ, εν πολλοίς τη μουσική και τον κινηματογράφο, τα βιβλιοπωλεία είναι ελάχιστα και πουλάνε κατά 90% κρατικές εκδόσεις, άπειρα βιβλία της κλασικής λογοτεχνίας, ιστορίας, πολιτικής επιστήμης κλπ είναι απαγορευμένα, και η κομμουνιστική πλύση εγκεφάλου ξεκινάει από το νηπιαγωγείο, όπου τα παιδάκια πριν πιάσουν τις πλαστελίνες μαθαίνουν να τραγουδάνε σαν παπαγαλάκια τα τραγούδια της επανάστασης και τους ύμνους στον Τσε. Εξαιρούνται μόνο οι μουσικές σπουδές (και κατ΄επέκταση οι performance arts), που είναι πολύ υψηλού επιπέδου, και, περιέργως, μία πλευρά της κρατικής τηλεόρασης που πράγματι έχει ένα πολιτιστικό χαρακτήρα, όταν δεν προβάλλει διαρκώς νέα από την περιοδεία του τάδε υπουργού στην δείνα αγροτική επαρχία και ατελείωτες συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης γιά το λαμπρό μέλλον του κομμουνισμού και την τελειωτικά ήττα του καπιταλισμού, όπου όλοι οι συζητητές συμφωνούν πάντα σε όλα μεταξύ τους. Πρόκειται, δηλαδή, γιά μία «παιδεία» χωρίς βάθος (αφού στην πραγματικότητα απαγορεύει την αμφισβήτηση, τις ερωτήσεις και τον διάλογο), εντελώς μονόπαντη και πρακτικά αυτιστική, που προσπαθεί να επιβάλλει στο άτομο να μην σκέφτεται εκτός πλαισίου και να βλέπει καχύποπτα οτιδήποτε έρχεται απ΄έξω και δεν περνάει μέσα από τα εγκεκριμένα κανάλια του κόμματος και του κράτους, τα οποία εμφανίζονται να κατέχουν (μεταξύ άλλων και) την πολιτιστική αυθεντία.
  • Κουβανική υγεία ίσον ένα πράγματι πολύ εκτεταμένο δίκτυο από ιατρικά κέντρα και νοσοκομεία σε όλη την χώρα και ένα μέγα πλήθος γιατρών όλων των ειδικοτήτων, που ωστόσο προσπαθούν να λειτουργήσουν χωρίς τα χρειώδη (υλικά, μηχανήματα, φάρμακα, αναλώσιμα, είδη υποδομής κλπ) όχι λόγω εμπάργκο αλλά επειδή πολύ απλά το κουβανικό κράτος δεν έχει χρήματα (δηλαδή συνάλλαγμα, γιατί φυσικά δεν μπορεί να αγοράσει τίποτα από το εξωτερικό με εθνικό νόμισμα – το ακούτε αριστεροί δραχμόφιλοι;) να τα πληρώσει. Με το λίγο συνάλλαγμα που διαθέτει, το κράτος αγοράζει φάρμακα τα οποία πουλάει στα φαρμακεία που λειτουργούν με το «σκληρό» peso convertible (που χρησιμοποιούν οι τουρίστες και είναι σχεδόν ισότιμο του δολαρίου) και όχι με το ντόπιο peso, το οποίο σχεδόν δεν έχει αξία αλλά σε αυτό πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις στην Κούβα. Αποτέλεσμα; Σε αυτό το υπέροχο σύστημα υγείας αν δεν έχεις πρόσβαση στο «σκληρό νόμισμα» (το πως θα αποκτήσεις, είναι δικό σου πρόβλημα), είτε περιμένεις σε ατελείωτες ουρές γιά ένα σακουλάκι παστίλιες γιά το λαιμό, είτε γυρνάς από άδειο κατάστημα σε άδειο κατάστημα (χαρακτηριστική εικόνα των κρατικών φαρμακείων που πουλάνε στο εθνικό νόμισμα) ελπίζοντας να πετύχεις κάποιο που να έχει έστω κάτι παραπλήσιο με αυτό που γυρεύεις, είτε παίρνεις, όπως είναι πολύ συνηθισμένο πλέον, τα μαντζούνια που οι εφευρετικοί Κουβανοί φαρμακοποιοί κατασκευάζουν επί τόπου από διάφορα βοτάνια των αγρών της χώρας (επιστρέφεις δηλαδή στον 19ο αιώνα), είτε καταφεύγεις στις μαγικές τελετές της σαντερία, του πάλο μόντε και των άλλων αφρικανικών θρησκειών της χώρας, οπότε επιστρέφεις ακόμα πιό πίσω.

Εκτός από 2-3 νοσοκομεία-μοντέλα στην Αβάνα που κρατιούνται σε σχετικά καλή κατάσταση γιά λόγους διαφήμισης της επανάστασης, τα υπόλοιπα νοσοκομεία της Κούβας αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα, από χαλασμένα μηχανήματα και παμπάλαια εργαλεία μέχρι σπασμένες αποχετεύσεις, έλλειψη σεντονιών και ρούχων, τρύπες στους τοίχους και διαλυμένες τουαλέτες. Σε αυτό το περιβάλλον, είναι πραγματικά αδιανόητες οι προσπάθειες των Κουβανών γιατρών που δίνουν μία απίστευτη μάχη καθημερινά, αλλά στην πραγματικότητα το κουβανικό σύστημα υγείας λειτουργεί ακόμα με μία στοιχειώδη επάρκεια όχι επειδή είναι κομμουνιστικό, αλλά ΠΑΡΑ το γεγονός ότι είναι κομμουνιστικό.

 

Να πούμε και τα καλά που έκανε ο Κάστρο σε 60 χρόνια εξουσίας:

  • Καταπολέμησε τον γενικευμένο αναλφαβητισμό στη χώρα (αυτό ήταν σίγουρα σημαντικό στα 60ς, σήμερα όμως πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής έχουν επίσης σχεδόν εξαλείψει τον αναλφαβητισμό χωρίς να έχουν περάσει από τόσες δεκαετίες στερήσεων και καταπίεσης χωρίς προοπτική).
  • Εφτιαξε βασικές υποδομές (κυρίως σχετικές με την υγεία) στις απομακρυσμένες αγροτικές περιοχές
  • Κατάργησε διά μιάς, σε θεσμικό επίπεδο τουλάχιστον, τον ρατσισμό, που στην Κούβα μέχρι το 1959 ήταν απόλυτος και σκληρότατος. Για αυτό και ως σήμερα οι μαύροι της Κούβας διάκεινται φιλικότερα προς τον Φιντέλ απ΄ότι οι λευκοί.
  • Επέβαλε πραγματική ισότητα των δύο φύλων σε όλα τα επίπεδα.

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο.

Vasilis Stamatiou

Advertisements