Για πόσο ακόμη;

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Ένα ζήτημα που προκύπτει είναι η, κατά προσέγγιση, πολιτική χαρτογράφηση των αποκαλουμένων ελίτ. Πώς δηλαδή κινούνται στο πολιτικό πεδίο, τι απόψεις εκφράζουν, ποιον πολιτικό χώρο ευνοούν με τη στάση και τα λεγόμενα τους.

Αν αφήσουμε για λίγο στην άκρη το γεγονός ότι όντως ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ είναι η μια ομάδα, στον αντίποδα τοποθετείται το, εν συντομία ονομαζόμενο, μεταρρυθμιστικό μπλοκ, απαρτιζόμενο από το χώρο του σημιτικού και ΓΑΠικού ΠΑΣΟΚ, το φιλελεύθερο χώρο της ΝΔ, το Ποτάμι και γενικότερα τις λεγόμενες «προοδευτικές δυνάμεις» του ευρύτερου δημοκρατικού τόξου.

Όλοι οι προαναφερθέντες, αν κρίνω από τις απόψεις που διαβάστηκαν, μελετήθηκαν και διαδόθηκαν κατά το τελευταίο διάστημα στα σχετικά με τις αμερικανικές εκλογές, στήριξαν, σε αρκετές περιπτώσεις ασμένως, την υποψηφιότητα της Hillary Clinton. Και μάλιστα, με φανατισμό που λίγο προσιδιάζει στον χώρο στον οποίο ανήκουν . Δυστυχώς, το αποτέλεσμα δεν δικαίωσε τις προσδοκίες τους. Και εκεί κατέστησαν φανερά, τόσο η ανεπάρκεια των ερμηνευτικών και μεθοδολογικών τους εργαλείων, όσο και η αδυναμία ερμηνείας του ίδιου του εκλογικού αποτελέσματος.

Είναι γεγονός ότι ζούμε σε έναν κόσμο ο οποίος αλλάζει. Και μάλιστα, δραματικά, και με ρυθμούς εκτεταμένους. Η οικονομική αβεβαιότητα μεγάλου μέρους του πληθυσμού του δυτικού κόσμου, τον καθιστά επιρρεπή σε ατραπούς απρόβλεπτες και μάλλον δυσάρεστες για τα όσα ως τώρα θεωρούσαμε δεδομένα και αξίες του κόσμου αυτού. Η αδυναμία οργής κατά το δυνατόν ερμηνείας, καθώς και η αδυναμία πρόβλεψης αλλά, το κυριότερο, διαχείρισης του αποτελέσματος από τις ελίτ, εκθέτει την όλο και αυξανόμενη ανεπάρκειά τους για συγκρότηση ενός ανθεκτικού ιδεολογικού άξονα που θα έχει πραγματικό αντίκρυσμα στην πολιτική ζωή και, κατά συνέπεια, στο κοινωνικό σύνολο. Το σημαντικότερο; Η ανεπάρκεια αυτή, στα μάτια όσων δεν αποτελούν μέρος τους, δίνει την εικόνα μιας ακόμη κοινωνικής ομάδας που αγωνίζεται με όλα τα μέσα προκειμένου να διατηρήσει τα οικονομικά της προνόμια. Η απόσταση από την αγορά, οι απόψεις που παρουσιάζονται ως θέσφατα χωρίς όμως να πείθουν ή έστω, να συγκινούν, έχουν εν τέλει αντίθετα αποτελέσματα.

Είναι μάλλον δυστυχές το ότι η Hillary Clinton υπήρξε η χειρότερη δυνατή υποψήφια που θα μπορούσε να προτάξει το αμερικανικό δημοκρατικό κόμμα. Με πολλά σκάνδαλα πολιτικής διαχείρισης, αλλά και με τη διαρκή υπόδειξη των αρνητικών γνωρισμάτων του αντιπάλου της (τα οποία ομολογουμένως είναι πολλά), χωρίς ουσιαστικές προτάσεις για την αντιμετώπιση των δύσκολων συνθηκών που ο μέσος άνθρωπος καλείται να αντιμετωπίσει, έχασε τέσσερις πολιτείες. Και κατά συνέπεια, και τις εκλογές.

Η διαχείριση αυτού του γεγονότος δεν γίνεται με τσιτάτα και αλήθειες αφ’ υψηλού ειπωμένες. Γίνεται με αναθεώρηση και επανεξέταση της εμπειρίας, επαναπροσδιορισμό των γνωστικών εφοδίων και προσπάθεια επανάκτησης της αγοράς (ως forum). Αν η ελίτ του κ. Τσίπρα απέτυχε να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα λόγω των ιδεολογικών της αγκυλώσεων, το ίδιο ισχύει και για την αντίστοιχη ελίτ του μεταρρυθμιστικού χώρου. Η οποία φέρει με τη σειρά της σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τα προ της επέλασης του λαϊκισμού χρόνια.

Κι όσο η τελευταία κουνάει το δάχτυλο, τόσο ο κόσμος θα της υψώνει το δικό του. Για πόσο ακόμη;

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements