Κυβερνητικές αΣΤΕιότητες

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o
Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που κήρυξε αντισυνταγματικό το νόμο Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες αποτελεί τη δεύτερη στρατηγική ήττα της κυβέρνησης Τσίπρα μετά την αδυναμία εύρεσης 200 βουλευτών για τον εκλογικό νόμο του περασμένου καλοκαιριού (μετά το περίφημο «έχουμε 197» που πιστοποίησε κι επίσημα τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-Χρυσής Αυγής, η οποία μέχρι τότε κινούνταν σε επίπεδο ψιθύρων και παρασκηνίου).

Επρόκειτο για την κατάληξη ενός πρωτοφανούς φιάσκου που θα πρέπει να διδάσκεται στις σχολές πολιτικής επικοινωνίας ως παράδειγμα προς αποφυγή. Διότι είναι πράγματι εντυπωσιακό το πως το ισχυρότερο πολιτικό και επικοινωνιακό χαρτί αυτής της κυβέρνησης (που επί μακρόν θεωρούνταν από τους πάντες ως εξαιρετικά επιδέξια στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης) μετετράπη τόσο εύκολα και εκκωφαντικά σε αδύνατο σημείο της, ιδίως αν λάβουμε υπόψη τον κινηματογραφικό τρόπο με τον οποίο στήθηκε η όλη επιχείρηση εξαπάτησης με τους «μεγαλοκαρχαρίες» ταπεινωμένους να στριμώχνονται στις τρώγλες του καθεστώτος και να τα «στάζουν χοντρά» (αρέσκεται σε κάτι τέτοια ο «λαός»).

Ήταν μια απόφαση ανακούφισης όχι γιατί ικανοποίησε τις πολιτικές στοχεύσεις του Α ή του Β κόμματος, αλλά διότι έδειξε προς πάσα κατεύθυνση ότι παρά το όργιο των αντιθεσμικών παρεμβάσεων εκ μέρους της κυβέρνησης στο σύνολο σχεδόν της δημόσιας σφαίρας όλους αυτούς τους μήνες, το κράτος δικαίου αντιστέκεται και οι βασικοί πυλώνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας παραμένουν σε ισχύ.

Η αντίδραση της κυβέρνησης Τσίπρα -μέσω του χουντικής αισθητικής διαγγέλματος Γεροβασίλη αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης- δεν ήταν παρά το απολύτως αναμενόμενο κερασάκι στη δηλητηριώδη τούρτα των εισοδηματικών δέλεαρ, των ντροπολογιών της μαύρης νύχτας με στόχο να προκαταληφθεί η δικαστική κρίση κι εν τέλει των απροκάλυπτων εκβιασμών μέσω της επίσης κομματικής εφημερίδας εις βάρος όσων δικαστών δεν σκόπευαν να σταθούν προσοχή μπροστά στις ολοκληρωτικές ορέξεις των επίδοξων πραξικοπηματιών του περικυκλωμένου από τις κλούβες των ΜΑΤ Μαξίμου.
Ο πανικός εξόφθαλμος, η γκεμπελική προπαγάνδα πιο αδίστακτη και αηδιαστική από ποτέ. Οι άνθρωποι που τίναξαν την ελληνική οικονομία στον αέρα με τα πειράματα Βαρουφάκη φεσώνοντάς μας με 100 δις ευρώ κερατιάτικα να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα χαμένα 80 εκατομμύρια που δήθεν στέρησε το ΣτΕ από τα παιδάκια στα σχολεία, τα οποία οι ίδιοι υπέγραψαν ότι θα πάνε για την αποπληρωμή του χρέους. Κλαυσίγελως.
Οι «ψηφίσαντες για πολίτευμα» σταρ του σοσιαλμιντιακού χώρου αφού χαρακτήριζαν ως «πραξικόπημα» την αντικατάσταση κάποιου βουλευτή σε μια επιτροπή της βουλής επί «Σαμαροβενιζέλων» και έβγαιναν από τα ρούχα τους με την έκδοση ΠΝΠ σήμερα παρακολουθούν πλέον αμήχανοι και αποσβολωμένοι τον άνευ προηγουμένου δημοκρατικό κατήφορο της χώρας σε όλα τα επίπεδα καταφεύγοντας είτε σε κωμικούς συμψηφισμούς που δεν μπορούν να παρθούν σοβαρά ούτε από μικρά παιδιά, είτε στη βαθιά μα τόσο εύγλωττη και συνάμα ένοχη σιωπή.
Τα πράγματα βέβαια είναι εξαιρετικά απλά. Η γιγαντιαία αντισυνταγματική συνωμοσία κατέρρευσε. Εγινε θρύψαλα. Μια εξόφθαλμη και κυνική απόπειρα οικοδόμησης της νεοδιαπλοκής και της επιβολής ασφυκτικού ελέγχου στο μιντιακό τοπίο με τραπεζικό ριφιφί στο δημόσιο χρήμα της Τράπεζας Αττικής προς χρηματοδότηση των νέων τζακιών και με παροχή νομικής κάλυψης εκ μέρους του συνόλου σχεδόν των πρωταγωνιστών του σκανδάλου Κοσκωτά οδηγήθηκε από την ελληνική δικαιοσύνη εκεί που της άρμοζε: στον κάλαθο των αχρήστων.
Σήμερα τα χέρια των Τσίπρα-Παππά είναι δεμένα πισθάγκωνα. Η δικαστική απόφαση δεν χωρεί καμίας παρερμηνείας. Ο νόμος κρίθηκε αντισυνταγματικός και ως εκ τούτου είναι άκυρος στο σύνολο του, δεν υπάρχει στη νομική σφαίρα, δεν παράγει νομικά αποτελέσματα, είναι σαν να μην ψηφίστηκε ποτέ.
Τα διάφορα νομικά καλαμπούρια του τύπου «δεν κρίθηκε όλος ο νόμος αντισυνταγματικός, αλλά μόνο ένα άρθρο» μόνο το τρανταχτό γέλιο μπορούν να προκαλέσουν μιας και είναι γνωστό ότι αφ ης στιγμής το δικαστήριο διαγνώσει έναν λόγο αντισυνταγματικότητας δεν προχωρά παραπέρα μιας και αυτό αρκεί για την ακύρωση.
Κι ευτυχώς δηλαδή για τους κρατούντες διότι αν δεν συνέβαινε έτσι και οι δικαστές ερευνούσαν εξαντλητικά τις αντισυνταγματικότητες αμφιβάλλω αν θα υπήρχε άρθρο του καταστατικού χάρτη που θα είχε μείνει απαραβίαστο από αυτό το νομοθετικό τερατούργημα που ήρθε ως επέλαση των Απάτσι από αυτούς που μας διαβεβαίωναν δακρύβρεχτα ότι ήταν «κάθε λέξη του Συντάγματος».
Το πλάνο πορείας από εδώ και στο εξής είναι διαυγές και καθαρό. Το τηλεοπτικό τοπίο μένει προς το παρόν ως έχει και η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να φέρει προς ψήφιση στη βουλή νέο νόμο, ο οποίος θα αφαιρεί την αρμοδιότητα αδειοδότησης των καναλιών από τον υπουργό και θα τη μεταφέρει εκεί όπου συνταγματικά ανήκει, όπως έχει αποφανθεί και παλαιότερα με ρητή νομολογία του το ΣτΕ: στο Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο (ΕΣΡ), το οποίο πρέπει να συγκροτηθεί αμέσως μετά την ψήφιση του νέου νόμου με την αυξημένη πλειοψηφία που ορίζει το Σύνταγμα.
Αυτό δηλαδή που ζητούσε από την πρώτη στιγμή σύσσωμη η δημοκρατική, ευρωπαϊκή αντιπολίτευση προκειμένου να συναινέσει στη συγκρότηση της Ανεξάρτητης Αρχής.
Οποιαδήποτε άλλη νομική ακροβασία σαν κι αυτή που σκέφτονται και διαρρέουν τα ζαλισμένα από το δικαστικό χαστούκι κοτόπουλα της κυβέρνησης (του τύπου θα εκδοθούν προσωρινές άδειες μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο και άλλες τέτοιες γελοιότητες) οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε νέες προσφυγές και νέο κυβερνητικό βατερλώ που θα καταστήσει πολιτικά την θέση της κυβέρνησης αφόρητη.
Οδός διαφυγής δεν υπάρχει.

 

Panagiotis Kostoulas

Advertisements