Το παράδειγμα της Ισπανίας

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Η ένταξη των χωρών στην ευρωζώνη, καταστατικά προϋποθέτει ορισμένες δεσμεύσεις από πλευράς τους. Όχι μόνο δικαιώματα. Τα τελευταία χρόνια, για να μιλήσουμε για τα καθ’ ημάς, διοχετεύθηκε στην ελληνική αγορά αρκετό ευρωπαϊκό χρήμα. Κι όταν λέω αρκετό, εννοώ αρκετό (περισσότερα εδώ: http://www.dianeosis.org/research/espa/). Το οποίο, όπως είναι και εύλογο, να ζητούν να επιστραφεί αυτοί που το έδωσαν. Προκειμένου αυτό να καταστεί δυνατό, η χώρα πρέπει να πραγματοποιήσει μεταρρυθμίσεις ώστε να εξορθολογίσει το δημόσιο χρέος της. Μεταρρυθμίσεις, οι οποίες, στο βαθμό που προβλέπει το μνημόνιο τουλάχιστον (αλλά και πέραν αυτού) δεν πραγματοποιήθηκαν από καμία από τις κυβερνήσεις που το υπέγραψαν. Απεναντίας, όλες, λιγότερο ή περισσότερο, πέρα από κάποιες ρυθμίσεις όπως το PSI (που έσβησε δισεκατομμύρια από το χάρτη του χρέους), επέλεξαν να λαϊκίσουν ποικιλοτρόπως προκειμένου να μην χάσουν την κομματική τους βάση. Πράγμα που μας φέρνει στον μέγιστο των λαϊκιστών, τον Αλέξη Τσίπρα ο οποίος έταξε λαγούς με πετραχήλια (ντυμένα με πατριωτικές φανφάρες περί αντίστασης στους «ναζί» του σκληρού ευρωπαϊκού πυρήνα) σε ένα αγανακτισμένο εκλογικό σώμα το οποίο, κουρασμένο από έξι χρόνια δυσκολίας, τον πίστεψε. Και φτάσαμε, μετά από τους ολέθριους χειρισμούς του 2015 σε ένα κίβδηλο δημοψήφισμα και σε κεφαλαιακούς ελέγχους οι οποίοι στραγγάλισαν την αγορά και δυσκόλεψαν το τοπίο ακόμη περισσότερο (ενδεικτικοί δείκτες χρεών και υποχρεώσεων της χώρας το 2014 και αργότερα, εδώ: http://www.capital.gr/story/3164956).

Από την άλλη, πόσοι από όσους μιλούν για «σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα» γνωρίζουν τις μεταρρυθμίσεις που αυτός έκανε, με κόστος σκληρό για τους ανθρώπους του; Γνωρίζουν την ατζέντα Σρέντερ; Γνωρίζουν ότι οι Γερμανοί δεν είδαν αυξήσεις στους μισθούς τους για περίπου μία δεκαετία; Τις αλλαγές στο δικό τους εργασιακό περιβάλλον; Η Γερμανία αναδιαμόρφωσε, σε βάθος δεκαετίας, την οικονομική πολιτική στο εσωτερικό της και αυτή τη στιγμή είναι σε θέσει να κλείνει συμφωνίες δισεκατομμυρίων για εξαγωγές όπως πχ με την Κίνα. Φυσικά, ανέκαθεν είχε δομές και βαριά βιομηχανία, που η Ελλάδα δεν έχει.

Χαίρομαι πραγματικά για την Ισπανία, και εξηγώ το γιατί: όπως είπε και ένας πολύ καλός φίλος, στις προηγμένες δημοκρατίες, οι άνθρωποι, όταν αντιλαμβάνονται τη δυσκολία μίας κατάστασης, παραμερίζουν τις ιδεολογικές τους διαφορές και δουλεύουν ενωμένοι για έναν σκοπό. Τα κράτη που εφήρμοσαν το μνημόνιο, βγήκαν από αυτό και έχουν ευνοϊκούς ρυθμούς ανάπτυξης, οι δείκτες τους αναβαθμίζονται διαρκώς και καθίστανται σταδιακά ικανά να ανταποκριθούν σε ένα δύσκολο για την Ευρώπη οικονομικό τοπίο (βλέπετε, ο παγκόσμιος πλούτος, παρά τις όποιες προσδοκίες του κομμουνισμού, αναδιανέμεται στα πλαίσια του καπιταλισμού, με αποτέλεσμα χώρες, στων οποίων το βάρος ζούσε τόσα χρόνια η Δύση, να διεκδικούν ένα σημαντικό κομμάτι του παραγόμενου πλούτου, το οποίο δεν είναι ατελείωτο – μιλώ για το BRICS) και δημογραφικό τοπίο. Το παράδειγμα της Ισπανίας είναι το ιδανικό: ο μόνος πολιτικός που δεν κρύφτηκε πίσω από το φουστάνι της Άνγκελα Μέρκελ, ο Μαριάνο Ραχόι, είναι αυτός που θα βγάλει τη χώρα του από το αδιέξοδο (ή τουλάχιστον, έτσι φαίνεται. Το σωστό βήμα έγινε). Είναι η χώρα που είπε όχι στο λαϊκισμό των Podemos. Και δουλεύει προς τη σωστή κατεύθυνση αποπληρώνοντας σταδιακά τις υποχρεώσεις της. Εμείς, εδώ και 20 μήνες ζούμε έναν ΧΥΔΑΙΟ πολιτικό ρεβανσισμό, πασπαλισμένο με εμφυλιακή ρητορική χωρίς να μπορούμε να βγούμε από το αδιέξοδο. Τα δε σκάνδαλα που σημειώνονται καθημερινά, ξεπερνούν με διαφορά όλη τη μεταπολίτευση. Η απαξίωση του αστικού κράτους και των θεσμών του είναι πρωτοφανής. Και ο πανάξιος πρωθυπουργός μας, οδεύοντας από κατραπακιά σε κατραπακιά, δυσκολεύει τις ζωές μας, και μιλώ καθαρά ως άνθρωπος που είναι στην πρώτη γραμμή της αγοράς, στον ιδιωτικό τομέα, από το 2007 μέχρι σήμερα. Δεν ξέρω αν ζήσατε τη χώρα στις παραμονές του δημοψηφίσματος. Το μόνο που θα σας πω είναι ότι στους δρόμους δεν εκινείτο φύλλο. Στη δουλειά μου, σε μια βάρδια έξι ωρών που, σε κανονικές συνθήκες μιλάω με 50-60 ανθρώπους, ζήτημα αν κάλεσαν 4-5. Αυτά, κανένα δυτικό κράτος, με δυτική οικονομία δεν τα προκάλεσε.

Χαίρομαι που η Ευρώπη είναι (ως τώρα τουλάχιστον) ισχυρή και είναι σε θέση να αντιμετωπίσει το λαϊκισμό από όπου κι αν προέρχεται, παρά τα όποια λάθη της και τις όποιες σπασμωδικές της αντιδράσεις. Είτε αυτός είναι η γελοία ευρωσκεπτικιστική ρητορική ενός Φάρατζ και ενός Κάμερον, που απεδείχθησαν καταστροφικοί για τη χώρα τους, είτε αυτή είναι ενός Ρέντσι, του οποίου τα αγγλικά είναι χειρότερα κι από του Τσίπρα, είτε ενός Καμμένου που απείλησε με τζιχαντιστές τους εταίρους της χώρας, θέλοντας να τους εκβιάσει, και εν τέλει, πατώντας πάνω στις ζωές βασανισμένων ανθρώπων. Όσο για τα φληναφήματα ορισμένων που μιλούν για σύνδρομα απώλειας εξουσίας και κατσίκας του γείτονα, θα απαντήσω λέγοντας ότι, ουδέποτε υπήρξα κομμάτι της εξουσίας αφενός, αφετέρου η κατσίκα που ψοφάει είναι η δική μας, πολύ περισσότερο από τη δική τους.

Και τέλος, όσο για το ποιος είναι ο ψευδοεθνικιστής, μπορούν οι υποστηρικτές της εθνοσωτηρίου να κοιτάξουν προς τα (άκρα) δεξιά και να δουν τον κυβερνητικό τους εταίρο, Πάνο Καμμένο και τους συν αυτώ: τον Δημήτρη τον Καμμένο, με φώτοσοπ του Άουσβιτς, το Νίκο «ώ Γέροντα η ευχή» Νικολόπουλο και άλλους μεγάλους και διακεκριμένους δημοκράτες, ή ακόμα και τον κ. Πελεγρίνη, πανεπιστημιακό που έγραψε ότι οι Εβραίοι «οικειοποιήθηκαν το ολοκαύτωμα». Για τους πρώτους δεν έχω να σχολιάσω απολύτως τίποτα. Αυτοί οι τελευταίοι, σαν τον κύριο Πελεγρίνη, που το παίζουν προοδευτικοί και διεθνιστές, είναι εν τέλει και οι πιο χυδαίοι λαϊκιστές και μισαλλόδοξοι…

 

Ο Παλαιοπασόκος

 

Advertisements