Grexit for Dummies ή αλλιώς «Grexit για ηλίθιους»

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Στην Ελλάδα, τα μιμίδια της βλακείας είναι ανθεκτικότερα από τους ιούς. Ένα εξ αυτών είναι κι η θετική πίστη στο Grexit, πολλώ δε μάλλον για αρκετούς που προδόθηκαν από το τρίτο αριστερό μνημόνιο της «συστημικής» πλέον αριστεράς του Αλέξη Τσίπρα. Περί Grexit o λόγος λοιπόν. Αλλά ας περάσουμε πρώτα μία στα γρήγορα από τη Βρετανία, ως απτό σημείο αναφοράς.

Πριν καν πραγματοποιηθεί το Brexit, δηλαδή και μόνο με την βέβαιη – πλέον – προοπτική του εντός 2ετίας, η βρετανική λίρα καταρρέει στα χαμηλότερα επίπεδα της τελευταίας 30ετίας. Ένα από τα ισχυρότερα νομίσματα του πλανήτη, συνδεδεμένα με μια πανίσχυρη κεντρική τράπεζα, σε ένα πλαίσιο δυναμικής οικονομίας ισχυρής παραγωγικής βάσης, εξωστρέφειας, καινοτομίας κι εμπορευσιμότητας και με έναν χρηματοπιστωτικό τομέα από τους ισχυρότερους στον κόσμο, με πλείστα ερείσματα και διασυνδέσεις εκτός βρετανικών συνόρων.

Ας σκεφτεί ο εν αγνοία του δύσμοιρος δραχμιστής τι θα πάθαινε η δραχμή, ένα νόμισμα-έρμαιο του κάθε επιθετικού fund [κι όχι μόνο], μιας χώρας έρμαιο εν γένει, έτσι και παίρναμε το δρόμο της φωτιάς, της υπερηφάνειας και της εθνικής ανεξαρτησίας με όχημα το Grexit. Εκτόξευση της τιμής καυσίμων κίνησης και θέρμανσης στα αρκετά ευρώ, εκτίναξη των τιμών των εισαγόμενων φαρμάκων σε απαγορευτικά επίπεδα – με ό,τι συνεπάγεται αυτό για το ήδη μη βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα – , καθώς και του 90% του βοδινού κρέατος που εισάγουμε, όπως κι άνω του 50% του χοιρινού που επίσης έρχεται απ’έξω. Να πούμε και για ηλεκτρικές κι ηλεκτρονικές συσκευές; Για αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες με όλα τα ανταλλακτικά τους; Για άλλα (άπειρα) βασικά προϊόντα διατροφής του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα που δεν παράγουμε στην Ελλάδα; Για τα ταξίδια των Ελλήνων στο εξωτερικό; Ή μήπως για το εθνικό…χρέος, που θα αποτιμάται πλέον βάσει των νέων, τραγικά δυσμενών συναλλαγματικών ισοτιμιών; Σύμφωνα με έγκυρη μελέτη, «ακόμη και σε υποθετικό σενάριο της μείωσης του δημοσίου χρέους κατά 50%, ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ θα παρέμενε σε επίπεδα άνω του 130% – λόγω της υποτίμησης, της αδυναμίας μετατροπής του σε δραχμές και της δραματικής μείωσης του ΑΕΠ». Τα «δεν πληρώνω» και τα συναφή σε περίπτωση ενός Grexit είναι τόσο ρεαλιστικά, όσο και τα σκισίματα των μνημονίων που υποσχέθηκαν πρόσφατα η ιστορικής κλίμακας κομπογιαννίτες.

Και θα μας πει ο παραπλανημένος δραχμιστής: «ναι, αλλά θα αυξηθούν οι εξαγωγές», περίπου στη λογική του «ναι, αλλά οι προηγούμενοι ήταν καλύτεροι;», αναφερόμενος σε εξαγωγές [κατά κανόνα] χαμηλής αξίας, όπως τα πρωτογενή αγροτικά προϊόντα. Δύσκολα να εισαγάγεις iPhone ανταλλάσσοντάς το με κάστανα ή τσιπούρες. Επίσης, η παραγωγή πολλών εξαγώγιμων προϊόντων απαιτεί τη χρήση πολλών εισαγόμενων inputs, όπως τα καύσιμα που αφορούν κάθε κλάδο, αλλά και «βαρύτερων» κεφαλαιουχικών αγαθών όπως μηχανήματα στη βιομηχανία, τρακτέρ και ανταλλακτικά στη γεωργία, κι άλλα αμέτρητα.

Είτε εισαγόμενο, είτε εγχώριο, ένα οποιοδήποτε προϊόν για τον Έλληνα θα γίνει πολύ ακριβότερο λόγω του αυξημένου πληθωρισμού που συνεπάγεται ένα ευτελισμένο νόμισμα, σε μια ελλειμματική οικονομία που θα τυπώνει σωρηδόν χρήμα για να καλύψει τις ανάγκες της [ναι, και τους μισθούς και τις συντάξεις]. Κάποιοι μιλούν για «αυξημένο τουρισμό», αλλά αδυνατούν να πείσουν ότι οι [για μερίδα ξένων] φθηνότερες διακοπές στην Ελλάδα μπορούν να αντισταθμίσουν τις αναρίθμητες καταστροφικές απόρροιες της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.

Κι αυτές είναι οι βασικές, no-brainer επιπτώσεις ενός Grexit, χωρίς να μπούμε σε πιο οικονομοτεχνικά ζητήματα, όπως το τραπεζικό σύστημα [οι συνειρμοί, εύκολοι]. Οι δραματικές κοινωνικές και γεωπολιτικές προεκτάσεις των παραπάνω θα έπρεπε να είναι αυτονόητες. Δυστυχώς όμως, δεν είναι.

Ας μας πει ο έρμος ο δραχμιστής…ποιός θα «τρέξει» το κολοσσιαίο και τρομερά πολύπλοκο «project δραχμή»; Οι ανεκδιήγητοι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Η Ζωή; Ο κομμουνιστής-μουλάς Μπαναή Λαφαζανί Νομισματοκοπί; Με οικονομικούς συμβούλους τους κ.κ. Καζάκη και Λαπαβίτσα, και στο ρόλο του ιππικού τον σκληροτράχηλο Γιάνη;

Τι μας υπόσχεται ένα «καλύτερο» μέλλον, και πότε, με δραχμή; Γιατί να περάσει μια χώρα τα καυδιανά δίκρανα της «εθνικής ανεξαρτησίας», της «υπερηφάνειας» και της λοιπής εθνικολαϊκιστικής ανοησίας; Για να καταλήξει πού; Σε ποιό ξέφωτο; Πότε; Με ποιούς; Και πάλι, ΓΙΑΤΙ;

Ρητορικά τα παραπάνω, προφανώς ή τουλάχιστον θα έπρεπε, στη χώρα που το αυτονόητο έχει κακοφορμίσει σε ακατανόητο. Η συζήτηση για τη δραχμή θα έπρεπε να έχει λήξει προ πολλού. Grexit ισούται με εθνική καταστροφή δίχως κανένα απολύτως όφελος. Όποιος επιμένει στο αντίθετο είναι είτε αφελής, είτε οικονομικά αναλφάβητος, είτε έχει προστατέψει τους παράδες του σε ξένο νόμισμα. Μπορεί, ο δύσμοιρος δραχμιστής της μικρής μας ιστορίας, να αποτελεί κι έναν εκρηκτικό συνδυασμό των τριών.

Τουλάχιστον ας καταφέρουμε να συμφωνήσουμε στην υπερήφανη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας ότι η Γη γυρίζει. Κι ας γυρίσουμε την πλάτη στο «λόμπυ της δραχμής» που ακόμα ελλοχεύει, παρατηρεί και προσπαθεί να επηρεάσει πρόσωπα, πράγματα κι εξελίξεις.

ΥΓ1: τα παραπάνω, βάσει σεναρίου «ελεγχόμενου» Grexit. Στο σενάριο απογείωσης της εθνικής υπερηφάνειας που θα συνεπάγετο μια άτακτη φυγή σε εθνικό νόμισμα, ας βάλει ο καθένας ό,τι πολλαπλασιαστικό συντελεστή καταστροφής νομίζει. Ποσοτική εκτίμηση της ζημιάς δεν υπάρχει. Ούτε καλά-καλά ποιοτική.

ΥΓ2: Brexit ≠ Grexit ως πολιτικοοικονομικά γεγονότα. Προφανώς άλλο η σύνολη αποχώρηση από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, άλλο η αποχώρηση από μια ζώνη κοινού νομίσματος. Ωστόσο, τίποτα δεν εγγυάται ότι ένα Grexit δε θα σημάνει κι αποχώρηση από την ΕΕ. Επίσης, και σημαντικότερο, η διαφορά δυναμικής, ισχύος κι ανθεκτικότητας των δύο χωρών απαλείφει τις όποιες – επί της ουσίας – δυσαναλογίες του παραπάνω benchmark.

ΥΓ3: Τρίτο και σημαντικότερο όλων: το Brexitδεν έχει να κάνει καθόλου με αλλαγή εθνικού νομίσματος. Επομένως κατανοούμε (;) τη διαφορά κλίμακας των κινδύνων και της πολυπλοκότητας μεταξύ Grexitκαι Brexit, καθώς και των απαιτήσεων αντιμετώπισης των δύο κολοσσιαίων αυτών διαδικασιών, ειδικά εκείνης της αλλαγής νομίσματος σε μια χώρα διασωληνωμένη στην εντατική, με αναιμική παραγωγική βάση, όπου η ύφεση κι η στασιμοχρεοκοπία έχουν επιστρέψει για τα καλά.

Yannis K. Maleganos

Advertisements