Οδοιπορικό στη Βόρεια Κορέα: το αντεστραμμένο Truman Show

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

από τον 

Στη γνωστή ταινία The Truman Show ο πρωταγωνιστής παρακολουθείται σε κάθε του βήμα από χιλιάδες κρυμμένες κάμερες και από πολλά εκατομμύρια θεατές χωρίς να το υποψιάζεται. Δεν γνωρίζει ότι καταγράφονται τα πάντα στην καθημερινότητά του, ακόμη και η προσωπική του ζωή. Όλα κυλούν ομαλά κι όλοι οι άνθρωποι είναι χαμογελαστοί, μέσα σε μια σουρεαλιστική τάξη και ασφάλεια. Κατά περίεργο τρόπο, η Βόρεια Κορέα μοιάζει με μια αντεστραμμένη εκδοχή της ταινίας. Με τη διαφορά ότι ένας πρωταγωνιστής παρακολουθεί εκατομμύρια κατοίκους της χώρας και έχει την απόλυτη εξουσία επί της ζωής τους, μέσα σε μια εξ ίσου σουρεαλιστική τάξη. Αναδημοσίευση, με αφορμή την πυρηνική δοκιμή του καθεστώτος Κιμ Γιονγκ Ουν.

Οταν φτάνεις στη Βόρεια Κορέα, οι πρώτες σου εντυπώσεις είναι μάλλον θετικές. Το αεροδρόμιο του Πιονγγιάνγκ είναι σύγχρονο, ευρύχωρο και γυαλιστερό – εγκαινιάστηκε τον περασμένο Ιούνιο. Προσπερνάς με χαμόγελο τον εξονυχιστικό έλεγχο των αποσκευών σου και τις ερωτήσεις μήπως έχεις «περίεργο» οπτικοακουστικό υλικό στον υπολογιστή και στο κινητό σου τηλέφωνο. Η κίνηση στις μεγάλες λεωφόρους της πρωτεύουσας είναι άνετη και εντυπωσιάζουν τα ψηλά κτίρια που σχηματίζουν το skyline μιας δυτικής πόλης. Περνώντας από την τεράστια πλατεία Κιμ Ιλ-Σουνγκ που φέρει το όνομα του ιδρυτή της Βόρειας Κορέας, ο οδηγός μειώνει ταχύτητα – αυτό είναι υποχρεωτικό δίπλα σε όλα τα μνημεία και τα σύμβολα του κράτους. Οι τροχονόμοι που ρυθμίζουν την κυκλοφορία στα σταυροδρόμια θυμίζουν χαριτωμένα ρομπότ, αλλά δεν επιτρέπεται να βγάλεις φωτογραφίες, γιατί φορούν στολές. Ρωτάς γιατί και μαθαίνεις ότι με τις φωτογραφίες γενικώς υπάρχουν αυστηροί περιορισμοί.

Συνέχεια

Advertisements

Κυβερνητικές αΣΤΕιότητες

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o
Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που κήρυξε αντισυνταγματικό το νόμο Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες αποτελεί τη δεύτερη στρατηγική ήττα της κυβέρνησης Τσίπρα μετά την αδυναμία εύρεσης 200 βουλευτών για τον εκλογικό νόμο του περασμένου καλοκαιριού (μετά το περίφημο «έχουμε 197» που πιστοποίησε κι επίσημα τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-Χρυσής Αυγής, η οποία μέχρι τότε κινούνταν σε επίπεδο ψιθύρων και παρασκηνίου).

Επρόκειτο για την κατάληξη ενός πρωτοφανούς φιάσκου που θα πρέπει να διδάσκεται στις σχολές πολιτικής επικοινωνίας ως παράδειγμα προς αποφυγή. Διότι είναι πράγματι εντυπωσιακό το πως το ισχυρότερο πολιτικό και επικοινωνιακό χαρτί αυτής της κυβέρνησης (που επί μακρόν θεωρούνταν από τους πάντες ως εξαιρετικά επιδέξια στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης) μετετράπη τόσο εύκολα και εκκωφαντικά σε αδύνατο σημείο της, ιδίως αν λάβουμε υπόψη τον κινηματογραφικό τρόπο με τον οποίο στήθηκε η όλη επιχείρηση εξαπάτησης με τους «μεγαλοκαρχαρίες» ταπεινωμένους να στριμώχνονται στις τρώγλες του καθεστώτος και να τα «στάζουν χοντρά» (αρέσκεται σε κάτι τέτοια ο «λαός»).

Ήταν μια απόφαση ανακούφισης όχι γιατί ικανοποίησε τις πολιτικές στοχεύσεις του Α ή του Β κόμματος, αλλά διότι έδειξε προς πάσα κατεύθυνση ότι παρά το όργιο των αντιθεσμικών παρεμβάσεων εκ μέρους της κυβέρνησης στο σύνολο σχεδόν της δημόσιας σφαίρας όλους αυτούς τους μήνες, το κράτος δικαίου αντιστέκεται και οι βασικοί πυλώνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας παραμένουν σε ισχύ.

Συνέχεια

Συζήτηση με τον κ. Κώστα Τσίβο

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Σήμερα θα ήθελα να σας διηγηθώ μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχα, στο πλαίσιο της συνάντησης που έλαβε χώρα σε μπυραρία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ομιλητής ήταν ο κ. Κώστας Τσίβος, επίκουρος καθηγητής σύγχρονης ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα. Έχει συγγράψει μαζί με τον Νίκο Μαραντζίδη το βιβλίο Ο ελληνικός εμφύλιος και το διεθνές κομμουνιστικό σύστημα. Το ΚΚΕ μέσα από τα τσεχικά αρχεία (2012) και έχει συνεπιμεληθεί μαζί με την Kateřina Králová το Στέγνωσαν τα δάκρυά μας. Έλληνες πρόσφυγες στην Τσεχοσλοβακία (2015), από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Για το τελευταίο ήταν και η χτεσινή συζήτηση, που πραγματοποιήθηκε, σε χαλαρούς τόνους, παρουσία απογόνων των πολιτικών προσφύγων, καθηγητών των τμημάτων φιλολογίας ΑΠΘ και Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, μεταπτυχιακών και υποψηφίων διδακτόρων.

Πολλά είναι τα ενδιαφέροντα που ειπώθηκαν κατά την ομιλία του κ. Τσίβου. Είναι γεγονός ότι ο σκληρός δρόμος του εκτοπισμού που αρκετά παιδιά των κομμουνιστών αλλά και ενήλικες, αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν λόγω του ελληνικού εμφυλίου, άφησε τα ανεξίτηλα σημάδια του, τα οποία είναι ακόμη εμφανή στην πολιτική μας ζωή και στο δημόσιο διάλογο. Πρόκειται για μία από τις, δυστυχώς αρκετές, τραγικές πτυχές του εμφύλιου διχασμού (μία άλλη, ως αντίβαρο και αντανάκλαση, είναι φερ’ ειπείν οι παιδουπόλεις της βασίλισσας Φρειδερίκης). Ο κ. Τσίβος όμως υπήρξε μετριοπαθής στις τοποθετήσεις του και, χωρίς φόβο και πάθος, αλλά με νηφαλιότητα και λόγο ξεκάθαρο, αναφέρθηκε στην ελληνική κοινότητα της Πράγας, του Μπρνο και άλλων πόλεων της Τσεχίας, στην πολιτική δραστηριότητα που αναπτύχθηκε εκεί καθώς και στις προσπάθειες επαναπατρισμού αρκετών από αυτούς που θέλησαν να επανασυνδεθούν με τις οικογένειές τους στην Ελλάδα, προσπάθειες που, μέχρι πριν την πτώση της χούντας και τη μετάβαση στη μεταπολίτευση, ήταν πολύ δύσκολες και, αρκετά συχνά, ταπεινωτικές. Συνέχεια

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – Η κληρονομιά του κομμουνισμού

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Λοιπόν, για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Επαναλαμβάνω ότι ο κ. Γεωργιάδης έκανε μια άστοχη δήλωση. Ξέρουμε ότι σε καμία χώρα δεν συλλαμβάνονται οι κομμουνιστές, όσο κι αν είναι απαξιωμένοι όχι μόνον σε χώρες που έχουν ζήσει τη μαγεία του κομμουνισμού, αλλά και σε άλλες που πέρασε χωρίς να τις αγγίξει. Αρχές δεκαετίας του ογδόντα στη Γαλλία, το Κ.Κ. είχε φτάσει σε ποσοστά πάνω από 20% στις βουλευτικές εκλογές, αν δεν κάνω λάθος, και συμμετείχε με υπουργούς στην πρώτη κυβέρνηση Μιτεράν. Να μην παραγνωρίζουμε και το γεγονός ότι στις βιομηχανικές περιοχές του Βορρά οι ψηφοφόροι του εστράφησαν προς το Εθνικό Μέτωπο. Το αποτέλεσμα είναι ότι σήμερα συγκαταλέγεται «στα λοιπά» των αποτελεσμάτων. Στην Ιταλία της απλής αναλογικής, επί Μπερλινγκουέρ το Κ.Κ. ήταν ρυθμιστής της πολιτικής κατάστασης. Σήμερα απλώς δεν υπάρχει. Πώς να το κάνουμε; Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν ξεκαθαρίσει τις σχέσεις τους με τον κομμουνισμό και τις ιδέες του. Και έχουν κλείσει τα βιβλία του. Exeunt που λένε. Συνέχεια

Τα οξυμμένα αντανακλαστικά του Κυριάκου

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Την ώρα που παρακολουθούμε την κομμουνιστική* κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα να προσπαθεί με φανερή αδυναμία και εκνευρισμό να διαχειριστεί το αποτέλεσμα της Ολομελείας του ΣτΕ για τον αντισυνταγματικό νόμο Παππά με ανακοινώσεις που θυμίζουν το καθεστώς- πρότυπο για τον ΣΥΡΙΖΑ του τραμβαγιέρη της Βενεζουέλας, παρακολουθούμε με προσοχή και -γιατί όχι, με χαρά- τις ανακοινώσεις τόσο του Ευάγγελου Βενιζέλου όσο και του Κυριακού Μητσοτάκη.

Θα σταθούμε λίγο περισσότερο στον δεύτερο καθώς για τον πρώτο, πολλά τα δείγματα γραφής ενώ είναι δεδομένο πως πρόκειται για πολιτικό πραγματικά αξίας που πολλές φορές σήκωσε ολομόναχος το βάρος του αντιπολιτευτικού αγώνα ή παλαιότερα, κατά την περίοδο Σαμαρά, της υποστήριξης του κυβερνητικού έργου, χωρίς καμία βοήθεια ή στήριξη, όχι μόνο από τη Νέα Δημοκρατία αλλά ούτε κι από το ίδιο του το κόμμα, το ΠΑΣΟΚ.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης λοιπόν, εξέδωσε μια ανακοίνωση που δεν αρκέστηκε στο σχολιασμό της απόφασης του ΣτΕ. Για την ακρίβεια, με απόλυτη προσήλωση στους θεσμούς, δεν σχολίασε καθόλου την απόφαση καθαυτή. Τόνισε πως είχε επισημάνει στον Αλέξη Τσίπρα πως ο δρόμος που θέλει να οδηγήσει τη χώρα, προκειμένου να δημιουργήσει το καθεστώς του, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το δημοκρατικό πολίτευμα, παρατήρησε, κάτι που βλέπουμε οι περισσότεροι αλλά λίγοι τολμούν να πουν πως, μια κρίση Δημοκρατίας δεν είναι αυτό που χρειάζεται μια χώρα μαστιζόμενη από οικονομική κρίση και φυσικά ζήτησε άμεσα εκλογές ώστε να λυθεί το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν οδηγήσει την πατρίδα μας οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.  Συνέχεια

Μην φοβάστε. Γρηγορείτε. Και ψυχραιμία. Αυτοί θα φοβούνται.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Απέναντι στα ψεύδη και στο φτηνό λαϊκισμό της κυβερνητικής εκπροσώπου, κ. Γεροβασίλη τα μόνα όπλα που η λογική μπορεί να αντιτάξει, σε αυτό το κρίσιμο σημείο καμπής για την εθνοσωτήριο, είναι η λογική, η αυτοσυγκράτηση, η εγρήγορση και η αμείλικτη στάση κάθε ανθρώπου που θεωρεί ότι διαθέτει υγιή δημοκρατικά αντανακλαστικά. Δυσκολεύομαι να ανασύρω, είτε από τη μνήμη μου, είτε (πολύ περισσότερο) από τα βιβλία μου, δηλώσεις κυβερνητικού εκπροσώπου τόσο θεσμικά έκτροπες απέναντι στην ίδια τη λειτουργία της δικαιοσύνης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δείχνει την αδιαφορία της για τους θεσμούς του αστικού κράτους και τη διάκριση των εξουσιών του. Είναι όμως η πρώτη φορά που εκπρόσωπος της κυβέρνησης απαξιώνει επίσημα και ανοιχτά, επικαλούμενος το θυμικό του ακροατηρίου του με ψεύδη, την ετυμηγορία του Συμβουλίου της Επικρατείας το οποίο, μεταξύ άλλων, επιτελεί το ρόλο του ανώτατου συνταγματικού δικαστηρίου της χώρας. Για το PSI και το σβήσιμο εκατομμυρίων ευρώ από το χάρτη του χρέους δεν έχω να προσθέσω τίποτα. Το ομολόγησε εμμέσως άλλωστε και ο ίδιος ο κ. Τσακαλώτος. Για τις μειώσεις των συντάξεων, αλήθεια, η εθνοσωτήριος τι θα μπορούσε να κάνει αν ήταν τότε κυβέρνηση; Γενναία διαπραγμάτευση 17 ωρών μετά από έξι μήνες χείριστης διαχείρισης και υπογραφή ενός ακόμη μνημονίου, όπως άλλωστε ήδη έχει κάνει;

Για να πούμε τα πράγματα ξεκάθαρα και με το όνομά τους, χωρίς αστερίσκους: η βεβαιότητα του πρωθυπουργού, του μεγάλου αρχιτέκτονα του παραλόγου σύμπαντος και του μοναδικού υπευθύνου πίσω από το δυστοπικό τοπίο που καταπλακώνει τη χώρα τους τελευταίους 22 μήνες, στις δηλώσεις της ΔΕΘ για την τότε επικείμενη απόφαση του ΣτΕ, η άνευ προηγουμένου προσωπική επίθεση και εκβιασμός δικαστικού προσωπικού με σκάνδαλο εκ του μη όντος που ανακινήθηκε από γνωστό δημοσιογράφο, οι δηλώσεις περί δικαστικού πραξικοπήματος του αναπληρωτή υπουργού υγείας κ. Πολάκη και η σφοδρή επίθεση κυβερνητικών στελεχών και τύπου του καθεστώτος στους δικαστές και την κρίση τους δείχνουν, χωρίς αστερίσκους, χωρίς επεξηγήσεις, αλλά ξεκάθαρα και με τον πλέον ευθύ τρόπο ένα πράγμα: τον ολοκληρωτισμό που χαρακτηρίζει τη νοοτροπία αυτής της κυβέρνησης. Την πλήρη αδιαφορία της για τους θεσμούς και το Σύνταγμα. Τις ξεκάθαρες προθέσεις πολιτικής (και όχι μόνο, φοβούμαι) εξολόθρευσης όσων διαφωνούν μαζί της. Συνέχεια

ΟΝΝΕΔ – Το πρώτο κερδισμένο στοίχημα του Κυριάκου.

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Το τριήμερο 21/10-23/10 ήταν πολιτικώς αρκετά ενδιαφέρον. Όχι για τα όσα κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτική ειδησεογραφία, όπως για παράδειγμα η μη εκλογή στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ των Αριστείδη Μπαλτά και Όλγας Γεροβασίλη, ούτε γιατί μάθαμε πως στα μέσα του επόμενου μηνός, -κοντά στην επέτειο του Πολυτεχνείου- θα επισκεφτεί τη χώρα μας ο απερχόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα. Αλλά για ένα γεγονός εσωκομματικό, της Νέας Δημοκρατίας, που πέρασε στα ψιλά: το περασμένο Σαββατοκύριακο, έλαβε χώρα το Συνέδριο (επανίδρυσης, όπως ονομάστηκε) της ΟΝΝΕΔ.

Καταρχάς, το ότι το γεγονός πέρασε στα ψιλά είναι μάλλον θετικό. Αν αναλογιστεί κανείς τα πρόσφατα γεγονότα του Απριλίου στον Εύοσμο, όπου η δημοσιότητα ήταν μάλλον αρνητική και ουδόλως σχετιζόμενη με την παραγωγή πολιτικής, το «χαμηλό» θα λέγαμε, προφίλ που παρατηρήθηκε στο τωρινό συνέδριο της ΟΝΝΕΔ ήταν μάλλον θετικό. Ήπιοι τόνοι, σεβασμός απόλυτος στους χώρους όπου φιλοξενήθηκαν σύνεδροι και παρατηρητές που εκφράστηκε από τη θρησκευτική σχεδόν τήρηση των εντολών του προεδρείου σχετικά με το κάπνισμα μέχρι την απόλυτη καθαριότητα σε όλες τις αίθουσες που χρησιμοποιήθηκαν. Ναι, ξέρω, αυτά θα έπρεπε να είναι αυτονόητα αλλά στην Ελλάδα δεν είναι. (Αλήθεια, πολύ θα ήθελα να μάθω σε κατάσταση άφησαν οι σύνεδροι του ΣΥΡΙΖΑ το γήπεδο του TAE-KWON-DO όπου και έλαβε χώρα το πρόσφατο συνέδριό τους, όχι για κανέναν άλλο λόγο παρά γιατί θυμάμαι πολύ καλά, τους χαρακτηρισμούς τους και τις έμπλεες πάθους αναρτήσεις τους όταν δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες από το γήπεδο του Ευόσμου, -όντως ντροπιαστικές και απαράδεκτες- πριν αυτό όμως καθαριστεί από τους ίδιους τους συνέδρους.) Συνέχεια

Το Ενοχλητικό Συμβούλιο της Επικρατείας ή What Goes Round Comes Around…

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Εαν κάποιος μπει μέσα στα βαθειά πελάγη του διαδικτύου την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, βράδυ Τετάρτης προς Πέμπτη 27/10/2016, θα εκπλαγεί ίσως από την εορταστική ατμόσφαιρα μεταξύ των θιασωτών του «μεταρρυθμιστικού χώρου». Και όχι ίσως άδικα ή αδικαιολόγητα, εφόσον η απόφαση του ΣτΕ για την ακύρωση του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες στην ουσία αποτελεί ηχηρότατο ράπισμα και σημαντικότατο ανάχωμα σε μια πολύμηνη διαδικασία εξευτελισμού επιχειρηματιών, οι οποίοι στην ουσία δικάστηκαν χωρίς δίκη και καταδικάστηκαν να συρθούν προς εγκλεισμό σε ένα δημόσιο κτίριο γραφείων για να πληρώσουν δημοπρατικά (sic) λύτρα για να συνεχίσουν να υπάρχουν! Συνέχεια

Το παράδειγμα της Ισπανίας

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Η ένταξη των χωρών στην ευρωζώνη, καταστατικά προϋποθέτει ορισμένες δεσμεύσεις από πλευράς τους. Όχι μόνο δικαιώματα. Τα τελευταία χρόνια, για να μιλήσουμε για τα καθ’ ημάς, διοχετεύθηκε στην ελληνική αγορά αρκετό ευρωπαϊκό χρήμα. Κι όταν λέω αρκετό, εννοώ αρκετό (περισσότερα εδώ: http://www.dianeosis.org/research/espa/). Το οποίο, όπως είναι και εύλογο, να ζητούν να επιστραφεί αυτοί που το έδωσαν. Προκειμένου αυτό να καταστεί δυνατό, η χώρα πρέπει να πραγματοποιήσει μεταρρυθμίσεις ώστε να εξορθολογίσει το δημόσιο χρέος της. Μεταρρυθμίσεις, οι οποίες, στο βαθμό που προβλέπει το μνημόνιο τουλάχιστον (αλλά και πέραν αυτού) δεν πραγματοποιήθηκαν από καμία από τις κυβερνήσεις που το υπέγραψαν. Απεναντίας, όλες, λιγότερο ή περισσότερο, πέρα από κάποιες ρυθμίσεις όπως το PSI (που έσβησε δισεκατομμύρια από το χάρτη του χρέους), επέλεξαν να λαϊκίσουν ποικιλοτρόπως προκειμένου να μην χάσουν την κομματική τους βάση. Πράγμα που μας φέρνει στον μέγιστο των λαϊκιστών, τον Αλέξη Τσίπρα ο οποίος έταξε λαγούς με πετραχήλια (ντυμένα με πατριωτικές φανφάρες περί αντίστασης στους «ναζί» του σκληρού ευρωπαϊκού πυρήνα) σε ένα αγανακτισμένο εκλογικό σώμα το οποίο, κουρασμένο από έξι χρόνια δυσκολίας, τον πίστεψε. Και φτάσαμε, μετά από τους ολέθριους χειρισμούς του 2015 σε ένα κίβδηλο δημοψήφισμα και σε κεφαλαιακούς ελέγχους οι οποίοι στραγγάλισαν την αγορά και δυσκόλεψαν το τοπίο ακόμη περισσότερο (ενδεικτικοί δείκτες χρεών και υποχρεώσεων της χώρας το 2014 και αργότερα, εδώ: http://www.capital.gr/story/3164956).

Από την άλλη, πόσοι από όσους μιλούν για «σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα» γνωρίζουν τις μεταρρυθμίσεις που αυτός έκανε, με κόστος σκληρό για τους ανθρώπους του; Γνωρίζουν την ατζέντα Σρέντερ; Γνωρίζουν ότι οι Γερμανοί δεν είδαν αυξήσεις στους μισθούς τους για περίπου μία δεκαετία; Τις αλλαγές στο δικό τους εργασιακό περιβάλλον; Η Γερμανία αναδιαμόρφωσε, σε βάθος δεκαετίας, την οικονομική πολιτική στο εσωτερικό της και αυτή τη στιγμή είναι σε θέσει να κλείνει συμφωνίες δισεκατομμυρίων για εξαγωγές όπως πχ με την Κίνα. Φυσικά, ανέκαθεν είχε δομές και βαριά βιομηχανία, που η Ελλάδα δεν έχει. Συνέχεια

Ο Θαυμαστός Νέος Κόσμος: Από τον Κινηματογράφο στην Πραγματικότητα

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Πρόσφατα είδα ξανά μια από τις παλιές καλές εκείνες ταινίες που βγαίνουν από εταιρείες παραγωγής corporations – κολοσσούς και οι οποίες μιλάνε για ένα δυστοπικό μετα-αποκαλυπτικό σκηνικό μέλλον ολιγαρχικού καπιταλισμού όπου ο κόσμος κυβερνάται από… εταιρίες corporations – κολοσσούς. The self-irony!!!

Στην Ελλάδα του σήμερα τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα βέβαια. Εδώ σε λίγο θα συζητάμε το εάν πρέπει να αναθεωρήσουμε το αποτέλεσμα της συνθήκης της Γιάλτας…

Ακούστε λοιπόν και μια γνώμη κάποιου που τα έχει σπουδάσει:

ΔΕΝ γίνεται να υπάρξουν τέτοιες εταιρείες χωρίς την ύπαρξη μιας τεράστιας βάσης καταναλωτών που θα τις στηρίζουν, και αυτή δεν μπορεί να υπάρξει αν εξαθλιώνεις τους πάντες με μισθούς 200 και 100 Ευρώ, με την τιμή του i-phone στα €800 ή του μπουκαλιού γάλακτος στα €2 for that matter.

Η ανθρωπότητα θα περάσει σε ένα ανώτερο στάδιο εξέλιξης όταν θα επαναπροσδιορίσει τους άξονες κίνησης της. Και ο καπιταλισμός -μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια- πρέπει να προσέξει διότι έτσι όπως είναι δομημένος ΤΩΡΑ οδηγεί σε καταστάσεις εξαθλίωσης και πολύ μεγάλων ανισοτήτων. Είναι τραγικό παράδοξο να βασίζεται σε μια κοινωνία κατανάλωσης την οποία έχει στερήσει αν μην τι άλλο από… καταναλωτές. Τα νούμερα της διαιώνισης αυτού του μοντέλου δεν πολυβγαίνουν, όπως δε βγήκαν τα νούμερα στον «υπαρκτό» σοσιαλισμό 20 χρόνια πριν. Πρέπει ΚΑΙ να παράγεις πλούτο (που ο «υπαρκτός» ΔΕΝ παρήγε) ΚΑΙ να τον διανέμεις με σοφία (το επίρρημα «δίκαια» δε μου άρεσε εδώ πέρα, ανθρώπινο κρέας μύριζε ). Συνέχεια