Περί προσφύγων

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Διαβάζω τις δηλώσεις που ακολούθησαν την παραίτηση του πρώην Γενικού Γραμματέα Πρώτης Υποδοχής του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, κ. Οδυσσέα Βουδούρη. Μαθαίνω για τις κενές θέσεις στα κέντρα υποδοχής, για την ανάθεση των τεχνικών έργων του υπουργείου σε προσωπικό φίλο του κ. Μουζάλα, για την απόσυρση οικίσκων παρά το ότι αυτοί, σύμφωνα πάντα με τον κ. Βουδούρη, ανταποκρίνονται στα διεθνή πρότυπα, για τον τριπλασιασμό του κόστους κατασκευής σε σχέση με τις εκτιμήσεις διεθνών οργανισμών. Τουτέστιν, για πράγματα που, στην καλύτερη των περιπτώσεων χαρακτηρίζονται ως σκανδαλώδη, στη χειρότερη εξοργιστικά. Στα συν το ότι μικρό μόνο μέρος των ευρωπαϊκών κονδυλίων που προορίζονταν για το μεταναστευτικό, χρησιμοποιήθηκαν για το σκοπό για τον οποίο δαπανήθηκαν εξ αρχής.

Έστω ότι τα παραπάνω ισχύουν. Την παραίτηση του κ. Βουδούρη ο κ. Μουζάλας αρνήθηκε να σχολιάσει, οπότε, μέχρι την διάψευσή τους από αρμόδιο κρατικό φορέα ή και από τον ίδιο τον υπουργό, θεωρώ τα λεγόμενα του πρώτου αληθή. Το επόμενο ερώτημα, λαμβάνοντας υπόψη μας την γενική πολιτική που ακολούθησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ως τώρα στο μεταναστευτικό, είναι: τι ακριβώς κάνετε τόσους μήνες; Πώς ακριβώς διαχειρίζεστε αυτούς τους ανθρώπους για τα δικαιώματα των οποίων υποτίθεται ότι ενδιαφέρεστε; Ποια είναι τα πεπραγμένα σας ως τώρα πάνω στο μεταναστευτικό; Ποια είναι η στάση σας απέναντι σε ένα ζήτημα, το οποίο έχει φέρει ολόκληρη την Ευρώπη σε αμήχανη ακινησία και αδυναμία; Πώς στέκεστε εσείς απέναντι σε μια ευρύτερη αναποτελεσματικότητα την οποία εκμεταλλεύεται –και κερδίζει έδαφος– όλο και περισσότερο τελευταία, η ακροδεξιά;

Η απάντηση σε όλα τα παραπάνω συνοψίζεται ευλόγως στη δήλωση του κ. Καμμένου ότι θα γεμίσει την Ευρώπη τζιχαντιστές. Συνοψίζεται κοινώς, σε έναν φτηνό εκβιασμό των εταίρων της χώρας, για τον οποίο έχουν γραφτεί ήδη αρκετά στο παρελθόν και δεν έχει νόημα να επεκταθώ περισσότερο. Ας αφήσουμε προσωρινά το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής. Εντός της χώρας, και παρά τους αυξημένους κοινοτικούς πόρους που υπάρχουν διαθέσιμοι στο υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής, η κυβέρνηση, με τα γνωστά της τσιτάτα περί αλληλεγγύης των λαών, βασίστηκε εν πολλοίς στην ατομική πρωτοβουλία των πολιτών, αδυνατώντας να δημιουργήσει τις ελάχιστες δομές για να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο, στο όνομα του οποίου εν πολλοίς έλαβε την εξουσία. Χωρίς την παραμικρή ενημέρωση στους πολίτες, χωρίς το παραμικρό σχέδιο, με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια –που και αυτή είναι αμφίβολη τελικά– στηρίχτηκε στο –ευπρόσδεκτο φυσικά– φιλότιμο όσων είχαν τη θέληση να προσφέρουν.

Κακά τα ψέματα όμως, η διάθεση αυτή δεν είναι αυτονόητη από όλους. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους ακροδεξιούς ή στους ξενοφοβικούς αλλά και στον οποιονδήποτε ο οποίος, για τους δικούς του λόγους, απλά δεν συμμερίστηκε ή δεν μπόρεσε να συμμεριστεί την προσπάθεια των πρώτων. Ποιο ήταν το σχέδιο της κυβέρνησης λοιπόν, προκειμένου να καλύψει τους πολίτες παίρνοντας αυτή στα χέρια της το έργο της υποδοχής των προσφύγων και εκμηδενίζοντας τις εντάσεις; Τα τσιτάτα; Οι στρεβλώσεις; Οι εκβιαστικές εκκλήσεις εντός και εκτός για διαχείριση των ανθρώπων τους οποίους αδυνατεί ως τώρα να εντάξει αποτελεσματικά στην ελληνική κοινωνία; Ή μήπως ο κατ’ αποκλειστικότητα σφετερισμός από την αριστερά, της αλληλεγγύης; Την ίδια ώρα που υποτίθεται ότι το, θεσμικά κατοχυρωμένο, έργο της υποδοχής, το έχουν αναλάβει οι ΜΚΟ (άλλη μία, τεράστια συζήτηση), και, ως άλλοι κόνδορες που περιστρέφονται πάνω από τον ετοιμοθάνατο, συζητιέται όλο και περισσότερο ότι θησαυρίζουν από λεφτά των οποίων την προέλευση και την πορεία δεν μπορεί να ελέγξει κανείς;

Αυτό που εν ολίγοις θέλω να πω είναι ότι, δυστυχώς, η απαξίωση των θεσμών, η παντελής έλλειψη οργάνωσης και η κακοδιαχείριση, είναι πληγές που πολύ δύσκολα θα ξεπεραστούν, ακόμη και μετά την εκλογική ήττα της εθνοσωτηρίου κυβερνήσεώς μας. Και η ζημιές που πρέπει να διορθωθούν –αν διορθωθούν ποτέ– αφορούν τόσο στα αποτελέσματα των παραπάνω, όσο και στα ίδια ακριβώς τα αίτια που τα προκάλεσαν. Μέχρι στιγμής, το μόνο που εγώ καταλαβαίνω είναι η επιτυχημένη προσπάθεια διορισμού ημετέρων σε θέσεις και μερικά αριστερίστικα τσιτάτα και μπροσούρες που μοιράζονται ως χαρτοπόλεμος ένθεν κακείθεν. Στο «βιβλίο» μου όμως αυτό δεν λέγεται «νοιάζομαι για τους πρόσφυγες». Εδώ που φτάσαμε όμως δεν θα ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπο αν μιλούσα πάλι για φτηνές –κυριολεκτικά και μεταφορικά– πολιτικές σκοπιμότητες…

 

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements