ΣΥΡΙΖΑ, ένας χρόνος και κάτι μήνες μετά…

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2

Παίρνοντας μια ανάσα μετά τον ορυμαγδό των τελευταίων ημερών, πλέον είμαστε σε θέση να προβούμε σε μια πρώτη εκτίμηση της κατάστασης όσον αφορά τα πρόσφατα γενέθλια του ΣΥΡΙΖΑ στην επανεκλογή του στην εξουσία. Θα μπορούσε να πει λοιπόν κάποιος ότι αποτελεί τεράστια ιστορική ειρωνεία το ότι το πραγματικό κατά τα φαινόμενα σημείο καμπής της κυβέρνησης της πουδουφουά «αριστεράς» (που ευτυχώς είναι γιαλαντζί αλλιώς δε θα μιλούσαμε τώρα) έφθασε ΑΚΡΙΒΩΣ την πρώτη επέτειο της πιο πρόσφατης ανανέωσης της «λαϊκής» εντολής διακυβέρνησης τους. Η αρχή της κατάρρευσης φαίνεται να έχει τρία επίπεδα:

  1. Το νομικό επίπεδο (διάτρητη διαδικασία αδειοδότησης τηλεοπτικών αδειών, παρατράπεζες, «λαγοί» και βοσκοτόπια), θέματα προσπάθειας επηρεασμού της δικαιοσύνης, κλπ
  2. το κοινωνικό επίπεδο (όχι μόνο δεν κρατήθηκε ΚΑΜΜΙΑ υπόσχεση σχετικά με τις ανέφικτες γελοιότητες περι 13ων συντάξεων ή βασικού μισθού 750 Ευρώ αλλά ο πήχης της κοινωνικής πρόνοιας έπεσε σε επίπεδα τριτοκοσμικής χώρας). Με αποτέλεσμα ΤΩΡΑ, ακριβώς μετά από ένα χρόνο να αντιλαμβάνονται οι ψηφοφόροι -όσοι διατηρούν ίχνη λογικής) ΤΙ πραγματικά ψήφισαν και τον «Γενάρη», και τον «Ιούλη» και τον «Σεπτέμβρη» του 2015. Και κυρίως, ΠΟΣΟ θα τους κοστίσει αυτή η επιλογή τους.
  3. Το συμβολικό επίπεδο όπου μεταξύ και αρκετών άλλων, υπογράφεται μια επένδυση, ναυαρχίδα της αντίδρασης του προκυβερνητικού – προμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ. Συγκεκριμένα, η Ελληνική Βουλή πανηγυρικά επικύρωσε την  συμφωνία για το Ελληνικό, το οποίο υπήρξε αντικείμενο σφοδρότατων αντιδράσεων αλλά και προσωπικών παρεμβάσεων του σημερινού πρωθυπουργού. Και τούτο διότι η συγκεκριμένη συμφωνία επικυρώνει και νομιμοποιεί την παραχώρηση στον Ιδιωτικό Τομέα την αστική ανάπλαση και αξιοποίηση σε μεγάλες κλίμακας αναπτύξεις του οικοπέδου του πρώην αεροδρομίου. Πράγμα το οποίο για όσους ξέρουν ήταν κεφαλαιώδους σημασίας για τους μηχανικούς, γιαλαντζί ή μη, απόφοιτους του πολυτεχνείου που μας κυβερνούν και το οποίο εξακολουθεί να είναι προπύργιο προπαγάνδας της αριστερής αντίληψης. Δε θα ήταν υπερβολή το να χαρακτηρίσουμε τη «μάχη» του Ελληνικού με τη Μάχη του Στάλινγκραντ της μεταπολιτευτικής «αριστερής» ιδεοληψίας.

Βέβαια, μαζί με τα παραπάνω πολλοί από εμάς είχαμε προβλέψει ότι θα βλέπαμε πολλά διαλυτικά φαινόμενα σε βάθος μηνών εφόσον, όπως επισημάνθηκε από φίλο «δυστυχώς το μεταπολιτευτικό κακό πρέπει να κλείσει τον κύκλο του«. Φαίνεται όμως πως η αρχή του τέλους ήρθε. Και όπως πολύ εύστοχα μου είχε πει άλλος φίλος, «το θέμα δεν είναι αν θα καταρρεύσουν πρόωρα αλλά το τι θα πάρουν μαζί τους φεύγοντας». Και αυτό είναι ουσιώδες ζήτημα εφόσον δεν φαίνεται όμως να έχουν καταγραφεί δυο ουσιαστικά σημεία που θα πρέπει να απασχολήσουν το δημόσιο διάλογο για την μετά-Τσίπρα εποχή όταν αυτή έρθει:

  1. Το ότι ο Αλέξης Τσίπρας και το «riff-raff» που τον συνόδευε ήταν η πλέον ανήθικη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης εφόσον ειδικά αυτοί γνώριζαν τι παραλαμβάνουν και έδωσαν ασύστολα τις πλέον υπερβολικές υποσχέσεις, ενώ ήξεραν ότι δε θα μπορέσουν να τις  πραγματοποιήσουν. Ο συνδυασμός τέτοιου αμοραλισμού, ιδεοληψίας και ανικανότητας  από πλευράς κυβερνώντων και τέτοιας αφροσύνης εκ μέρους της κοινωνίας (η λέξη «λαός» θυμίζει οχλοπολτό και όχι εκλογικό σώμα) αποτελεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο το οποίο πρέπει να γίνει αντικείμενο κοινωνιολογικής (μη σας πω και ανθρωπολογικής) μελέτης εφόσον  δεν θυμάμαι να έχει καταγραφεί σε καμία Ευρωπαϊκή χώρα από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Και λέμε «επικίνδυνο» διότι αν η Ελλάδα ήταν σε άλλη Ήπειρο απλά δεν θα υπήρχε πλέον όπως την ξέρουμε. Η Βενεζουέλα του Μαδούρο, αλλά και η Αργεντινή είναι κοντινά παραδείγματα.
  2.  Το ότι ένεκα και του ανωτέρω, όποιος και αν αναλάβει (και «γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε» ξέρουμε ποιος πιθανότατα θα είναι ο νέος ηγέτης), μόνος του ή με παρέα θα πρέπει να επιδιώξει τη σύναψη ενός νέου μη πελατειακού κοινωνικού συμβολαίου με την Ελληνική κοινωνία. Οφείλουμε να στηρίξουμε μεν αλλά και να απαιτήσουμε, πέρα από την απελευθέρωση επιμέρους αγορών την αλλαγή της κοινωνικής σύμβασης από την προσοδοθηρία στην δίκαιη και αξιοκρατική κατανομή ευκαιριών κοινωνικής εξέλιξης και προόδου.

Συμπερασματικά: Σίγουρα η πτώση του εθνο-λαϊκίστικου μορφόματος δε θα έρθει αύριο. Σίγουρα θα πρέπει να δουλέψουν πολλοί γι’ αυτό διότι το συγκεκριμένο μόρφωμα έχει προλάβει να δημιουργήσει πολλές σκωληκοειδείς αποφύσεις στον διοικητικό και κοινωνικό κορμό της χώρας. Επειδή όμως η πιθανότητα βίαιης και καταστροφικής ή μη κατάρρευσης του τους επόμενους μήνες φαίνεται πολύ πιθανή, καλό είναι οι υποψήφιοι κυβερνήτες αλλά και όλοι όσοι μπορεί να μείνουμε όρθιοι, να έχουμε προετοιμαστεί για την επόμενη μέρα. Ιδίως αν αυτή έρθει αιφνιδιαστικά νωρίτερα από ότι την περιμέναμε…

Αλλιώς αποχαιρετήστε το μέλλον σας, τις ελπίδες σας για προσωπική επιβίωση αλλά και τα παιδάκια σας τα οποία θα εκπαιδευτούν εδώ αλλά θα τα χαρούν άλλες χώρες διότι στην Ελλάδα προτιμούμε να σπουδάζουμε τα παιδιά μας με μεταπτυχιακά και διδακτορικά αλλά προτιμάμε να μας κυβερνάνε Τσίπρες, Παππάδες και Καρανίκες (και όλο το τσίρκο που υποστήκαμε τα τελευταία χρόνια).

ΚΚ2

Advertisements