ΣΥΡΙΖΑ Εναντίον Κοινωνίας

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

του ΚΚ2.

Στην επική ταινία «Η Πτώση» (2004) του Oliver Hirschbiegel που πραγματεύεται τις τελευταίες μέρες του Ναζιστικού καθεστώτος, εξιστορείται η πλήρης αποκοπή του Αδόλφου Χίτλερ από την πραγματικότητα, η οποία παρουσιάζεται ανάγλυφη στην ιστορική σκηνή του περίφημου ξεσπάσματος. Όπου,  πλέον κάποιος τολμάει να του υπενθυμίσει ότι οι περίφημες στρατιές του στρατηγού Στάινερ με τις οποίες θα έκανε την μεγάλη αντεπίθεση που θα άλλαζε το σκηνικό της μάχης του Βερολίνου όπου ο ίδιος τοποθετούσε με σπασμωδικές κινήσεις πάνω στο χάρτη, έχουν αποδεκατιστεί και οι μεραρχίες των μέχρι θανάτου αφοσιωμένων δεν υπάρχουν πια.

Η αντίδραση του παράφρονα στην φοβισμένη υπόμνηση είναι χαρακτηριστική στην υστερική παράνοιά της. Για πρώτη φορά ο μέχρι τώρα περιούσιος Γερμανικός «λαός» αποκαλείται ένα τσούρμο προδοτών ανάξιων της μεσσιανικής στοργής του παράφρονα ο οποίος  επέπρωτο να τους οδηγήσει στο μεγαλείο και την εκπλήρωση των πεπρωμένων της φυλής. Μέσα στη ρύμη της παράνοιας, ακόμα και τα περίφημα SS  γίνονται συνένοχοι στην προδοσία των ανάξιων που πρόδωσαν τα οράματα του Μεσσία-Ηγέτη.

Θα ήταν ενδιαφέρον εάν κάποιος το επιχειρούσε, να κάνει μια έρευνα όλων των ιστορικά καταγεγραμμένων περιπτώσεων στις οποίες συνειδητά ή υποσυνείδητα, οι μεσσιανικής κοπής καθεστωτικοί ηγέτες, ακόμα και εάν αρχικά έχουν ανέλθει στους θώκους τους λόγω εκλογών (όπως ο Αδόλφος…) στρέφονται εναντίον του «λαού» τους για το πόσο ανάξιοι του οραματικού μεγαλείου του «χαρισματικού» ηγέτη στάθηκαν όταν η πραγματικότητα αρχίζει και χτυπάει – για τα καλά- την πόρτα της ιστορίας. 

Το συγκεκριμένο αίτημα καθίσταται επίκαιρο καθόσον εδώ λοιπόν και αρκετούς μήνες από την «πρώτη φορά» που το αριστερόστροφο νεοταξικό μόρφωμα μας κατσικώθηκε, έχει αρχίσει μια καταθλιπτική στις προεκτάσεις της επίθεση σε συγκεκριμένης ταυτότητας  τμήματα του πληθυσμού. Σε ανύποπτο χρόνο δε, είχε γίνει μια πρώτη αναφορά στο φαινόμενο της επιθετικότητας του ΣΥΡΙΖA απέναντι στην κοινωνία. Τίποτα δεν άλλαξε. Πότε τους φταίνε οι άριστοι διότι η αριστεία είναι στίγμα κατά τον κο Μπαλτά. Πότε τους φταίνε οι «μενουμευρωπαίοι»/ «μενουμευρώπηδες» οι οποίοι πρέπει να τιμωρηθούν με οικονομικά μέσα για τις πολιτισμικές επιλογές τους κατά τον κο Κυρίτση. Πότε μας φταίνε οι «καριερίστες» διότι η καριέρα είναι «αρρώστια» όπως είπε και o «ειδικός σύμβουλος παρά τω πρωθυπουργώ» κος Καρανίκας.

Τώρα τελευταία δε, μας φταίνε οι επιτυχημένοι επιστήμονες που δραπετεύουν όπου φύγει-φύγει εκτός Ελλάδος, οι επιχειρηματίες μικροί και μεγάλοι εκτός από το διαχρονικά τρισκατάρατο «μεγάλο κεφάλαιο»  εφόσον  κατά την δίκην διαγγέλματος ανακοίνωση της κυρίας Καφαντάρη, πλέον δε θα μπορεί να είναι κανείς «αφεντικό του εαυτού του». Και φυσικά, να μην λησμονήσουμε την πρόσφατη και παρατεταμένη αυτοκτονική επίθεση ενάντια στους Ολυμπιονίκες  παλαιούς και καινούριους όπου ξεχνάμε να τιμήσουμε την Πρώτη Φορά (και χωρίς εισαγωγικά) διπλή Ολυμπιονίκη, ενώ συνιστούμε σε… υποψήφια διδάκτορα του πανεπιστημίου του Στανφορντ να… διαβάζει (!!!).

Όλα αυτά δε, ακόμα και σε πείσμα της τακτικής ΟΛΩΝ των πολιτευμάτων και καθεστώτων όπου οι Ολυμπιονίκες καθίσταντο, έστω και εκ των υστέρων, πάντα μέρος του κυρίαρχου αφηγήματος, ιδίως σε περιπτώσεις κρίσεων όπως η δική μας. Ναι, είναι πιθανόν ότι ο βαθμός δυσανεξίας της «πουδουφουα» απέναντι σε επιτεύγματα ακόμα και απλών ανθρώπων που δεν έδωσαν (ή δεν πρόλαβαν να δώσουν) σαφή διαπιστευτήρια σε ένα καθεστώς και δεν προέρχονται από τους κομματικούς σωλήνες, να μην έχει προηγούμενο στις δημοκρατικές χώρες του πλανήτη.

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: Εάν εμφανίζονται τέτοια φαινόμενα καθεστωτικής δυσανεξίας τώρα, τι θα συμβεί εάν και όταν οι πρώτες έντονες αντιδράσεις απέναντι σε παραβιασθείσες υποσχέσεις, διαψευσμένες ελπίδες ή απλά κινούμενες από την αγωνία της επιβίωσης λάβουν χώρα;   Θα στηθούν «ΚΡΑΙΜΑΛΑΙΣ»; Θα έχουμε δημόσιες εκτελέσεις; τι;

Μπορεί πολύς κόσμος να μην το έχει αντιληφθεί αλλά ο δύστροπος και δυσκοίλιος ΣΥΡΙΖΑ έχει αρχίσει να επιτίθεται πλέον ανοικτά ενάντια στην ίδια την κοινωνία, και σε ολόκληρα τμήματα του πληθυσμού τα οποία καθίστανται αντικείμενα ποταπής στοχοποίησης με σκοπό όχι μόνο την οικονομική αλλά κυρίως την κοινωνική τους περιθωριοποίηση και κατά συνέπεια εξόντωση.

Και αυτό το σημείο μπορεί να μην ενδιαφέρει τους προστατευόμενους πραιτοριανούς του «βαθέως κράτους» (μπορεί να μην έχουν και το μυαλό να αντιληφθούν τις επιπτώσεις) οι οποίοι πληρώνονται κανονικά, τι θα απογίνουν οι υπόλοιποι εφόσον ο… πελαργός είναι τακτικός στο ραντεβού του με το ΑΤΜ. Ενδιαφέρει όμως όλους εμάς τους υπολοίπους, χονδρικά ένα 80% της κοινωνίας πλέον και παραπάνω, το πως θα εξελιχθεί περαιτέρω αυτή η μερικά συγκαλυμμένη επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον τους, και ιδίως εναντίον των πλέον ικανών και πολιτισμένων μελών της τα οποία και είναι τα μόνα που μπορούν να παράγουν πλούτο ικανό να θρέψει την κακομαθημένη γραφειοκρατική νομενκλατούρα της και τους κηφήνες που έχει μαζέψει.

Διότι δε θα αργήσει η ώρα που η δημοσκοπική διαφορά ενδέχεται να διευρύνεται σε διψήφια ποσοστά. Σε αυτή την περίπτωση, θα έχει ενδιαφέρον από κοινωνιολογικής και ανθρωπολογικής απόψεως αυτή η προβλέψιμη επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ και των καβαλημένων εναντίον της «αχάριστης» κοινωνίας, όταν αυτή θα αρχίσει -επιτέλους!- να αντιδρά στα μηνύματα μεσσιανικής φτωχοποίησης και μετά θάνατον ζωής και θα γίνει αντιληπτό ότι, ελλείψει σανού, ο όποιος «Στάινερ» και οι εφεδρείες των αποδεκατισμένων τρολς αυτομόλησαν προς άλλους ξενιστές…

Η κατάρα έπιασε. Ζούμε πράγματι σε «ενδιαφέροντες καιρούς»

ΚΚ2

Advertisements