Χριστιανικός σκοταδισμός ή Ισλαμικός διαφωτισμός;

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

 

Αν υπερασπιστούμε τον ιερέα, η μπουρζουαζία θα μας πει σκοταδιστές. Αν σιωπήσουμε, θα θεωρηθεί ότι απενοχοποιούμε τα χτυπήματα όταν αυτά γίνονται σε ανθρώπους που (εδώ και καιρό) τους έχουμε βάλει πάνω κάτω στο ίδιο τσουβάλι με τους θύτες. Η σιωπή και η ενδεχόμενη αμηχανία φανερώνουν ένα πράγμα, το οποίο καθιστά τους ανοήτους της «από εδώ» πλευράς όμοιους με τους κομμουνιστές της «από εκεί» πλευράς: ότι δεν χωράνε όλα τα πράγματα σε καλούπια, με βάση τα οποία σκεπτόμαστε και ερμηνεύουμε τον κόσμο.

Βλέπω ότι τα φιλελεύθερα αστικά τεϊοποτεία σιωπούν. Δεν βλέπω, επίσης, τον π. Jacques Hamel να μπαίνει σε εξώφυλλα και εικόνες προφίλ – το εξουσιαστικό χριστιανικό «discourse» (ο Θεός να το κάνει), δισχιλιετούς διάρκειας, αρκούντως ενοχλητικό και δύσοσμο για το δημοκρατικό μας αισθητήριο, καθιστά αδύνατη την καθοσίωση ενός ογδονταεξάχρονου ιερέα στην κοινή συνείδηση που, τόσο εύγλωττα κόπτεται διαδικτυακώς για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, των μεταναστών, των ψυχοπαθολογικο-αναξιοπαθούντων (sic) κ.α. – και ορθώς (έστω και διαδικτυακά, αλλά όσο μπορεί ο καθένας μας, τι να κάνουμε τώρα).

Για αυτό και ήμουν εξ αρχής αντίθετος με τις ηλίθιες εφαρμογές του ίντερνετ, με τα υδατογραφήματα των σημαιών που πληρώνουν με βαρύ φόρο αίματος την πολιτιστική τους νωθρότητα απέναντι στις επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους. Όταν η επί του πραγματικού πεδίου ευαισθησία δεν είναι καν η λύση, τι λύση συνιστά άραγε η εικονική; Πόσο μάλλον όταν είναι και αλά κάρτ;

Η χιονοστιβάδα δεν κάνει διακρίσεις. Παρασέρνει στο διάβα της το ίδιο, άγιους και αμαρτωλούς. Έγραψα στο παρελθόν ότι έχουμε να κάνουμε με ανταρτοπόλεμο που, σε άλλες συνθήκες ή εποχές, θα είχε χαρακτηριστικά ξεκάθαρης και ανοιχτής σύγκρουσης. Κι όσο η ανοησία με περιτύλιγμα Zonar’s και άρωμα Darjeeling κυριαρχεί στο δημόσιο διάλογο, τόσο θα εξακολουθούν τα κλικ συμπαράστασης σε νέα θύματα. Ίσως, η απώλεια πραγμάτων που εδώ και αρκετό καιρό θεωρούμε δεδομένα να θέσει, επιτακτικά πια, το πρόβλημα της δυνατότητας ή μη, της συνύπαρξης δύο κόσμων εντελώς διαφορετικών, επί τάπητος. Το δυστυχές, ωστόσο, είναι ότι η εθελοτυφλία παραμένει πάντοτε μια απαράβλεπτη ροπή του σύχρονου αστικού μας κόσμου. Και ενδέχεται να τον τραβήξει μαζί της στη δίνη της εντροπίας. Η παρακμή, άλλωστε, διαιωνίζεται συντηρώντας φαντάσματα κάθε λογής σε βάρος της ίδιας της ζωής.

Ο Παλαιοπασόκος

Advertisements