Κορίτσια Της Συγγνώμης

 

13227471_10209153813820283_35053509384252822_o

Αυτός είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού των αδελφών Κατσιμίχα. Αναφέρεται «στις κοπέλες που με αγάπησαν, κάτι χλωμές κάτι χοντρούλες με γυαλιά», ένας ύμνος -και μία συγγνώμη ταυτόχρονα- στις λιγότερο ευειδείς που εξαιτίας της όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακής εξωτερικής τους εμφάνισης «ένα σωρό “τελειώσαμε” η ζωή τους».

Περί συγγνώμης λοιπόν σήμερα ο λόγος και πώς αλλιώς; Χθες άλλωστε συνέβη κάτι εξαιρετικό, κάτι το ασύλληπτο, ένα από εκείνα τα φαινόμενα που η μοναδικότητά τους είναι τέτοια που μόνο με την ενσώματη ανάληψη στους ουρανούς του χθες εορτάζοντος προφήτου Ηλία μπορεί να παραβληθεί: χθες βρέθηκε υπουργός της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (η οποία συνεπικουρείται από τους αφανείς ελέω διακριτικότητας εταίρους ΕΚ και ΧΑ) ο οποίος ζήτησε συγγνώμη!

Αρχικά διαβάζοντας την είδηση, ομολογώ πως κόμπιασα. Θεώρησα πως κάτι δεν κατάλαβα καλά ή κάτι δεν ήταν σωστό σε αυτό που έβλεπα. Κι όμως, τίποτε από τα δύο. Ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής κύριος Νίκος Μουζάλας ζήτησε συγγνώμη από τον πρώην υπουργό Προστασίας του Πολίτη και τότε αρμόδιο για τα σχετικά ζητήματα μετανάστευσης Νίκο Δένδια. Συγγνώμη, που διαδήλωνε εναντίον του για τις συνθήκες στα προαναχωρησιακά κέντρα, διότι δεν γνώριζε τότε ότι δεν ευθυνόταν ο Δένδιας αλλά υπήρχε κάποια εμπλοκή με το Ελεγκτικό Συνέδριο και τα οικονομικά.

Δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι απο μόνο το γεγονός, ένας υπουργός και πόσο μάλλον της συγκεκριμένης κυβέρνησης να ζητά συγγνώμη είναι θετικό. Η αναγνώριση του λάθους είτε σε προσωπικό είτε σε πολιτικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να έχει τη σημασία της, οπότε κι αν έρχεται, με οποιεσδήποτε συνθήκες. Αλλά δημιουργείται και μια απορία: είναι όντως έτσι τα πράγματα; Αρκεί η συγγνώμη; Ή ακόμη ακόμη, ζητήθηκε τελικά συγγνώμη κι από πού;

Ο κύριος Μουζάλας ζητά συγγνώμη απο τον υπουργό που είχε τις σχετικές αρμοδιότητες προ της ανάληψης αυτών από τον ίδιο, διότι όπως λέει, δεν γνώριζε κι έπρεπε να γίνει υπουργός για να διαπιστώσει πως ο υπουργός έχει δεμένα τα χέρια του. Ένα ένα. Ο κύριος Μουζάλας δεν ήταν εκείνος που όπως μας έλεγαν -κι όχι μόνο οι του ΣΥΡΙΖΑ- ήξερες απ’έξω κι ανακατωτά το μεταναστευτικό έχοντας χρόνια ασχοληθεί με το πρόβλημα; Τελικά δεν ίσχυε κάτι τέτοιο; Όπως φάνηκε και από τη γενική διαχείριση του προβλήματος, με τη ντροπή της Ειδομένης και τα κοντέινερ του Ελληνικού μάλλον δεν είχε ιδέα τελικά όπως και όλος ο υπόλοιπος ΣΥΡΙΖΑ για ό,τι κλήθηκε να αντιμετωπίσει.

Έπρεπε, μας είπε ο κύριος Μουζάλας, να γίνει υπουργός για να δει τις δυσκολίες και την εμπλοκή με το Ελεγκτικό Συνέδριο και τα οικονομικά. Μα αυτή η εμπλοκή ήταν κάτι κρυφό; Μιλάμε για τις αποφάσεις και τις ενέργειες του Ελεγκτικού Συνεδρίου της χώρας που είναι διαθέσιμες σε κάθε πολίτη. Τόσο δύσκολο ήταν να ενημερωθεί για την όποια εμπλοκή ο κύριος Μουζάλας που έπρεπε να γίνει υπουργός για να μάθει; Άραγε θα πρέπει τελικά κάθε ιδεοληπτικός να γίνεται υπουργός προκειμένου να έρχεται αντιμέτωπος με την ιδεοληψία του και να «συνέρχεται»;

Διαπίστωσε λοιπόν ο κύριος Μουζάλας ότι δεν ευθυνόταν ο Δένδιας για τις συνθήκες στα προαναχωρησιακά κέντρα. Οπως, φαντάζομαι αντίστοιχα, δεν ευθύνεται τώρα ο ίδιος για τις συνθήκες που επικρατούν, σωστά; Διότι φυσικά και δεν πήρε ο πόνος τον κύριο Μουζάλα να ζητήσει συγγνώμη από το Δένδια απλά και μόνο γιατί τον αδίκησε, ναι;

Απολογούμενος λοιπόν για τα λάθη, τις παραλείψεις, τις αβελτηρίες της δικής του πολιτικής ο κύριος Μουζάλας, ζητά συγγνώμη από τον Δένδια. Και σημειώνει επίσης ότι ζητά συγγνώμη διότι τελικά ανακάλυψε, αφού έγινε ο ίδιος υπουργός ότι «είναι πιο περίπλοκα τα πράγματα». Αυτό ακριβώς είναι που δεν καταλαβαίνετε -με την προϋπόθεση φυσικά ότι είστε αθώοι κι όχι εγκάθετοι ή έμμισθοι συμφερόντων, εννοείται- εσείς και οι λοιποί «ακτιβιστές» κύριε Μουζάλα μου. Ότι στην πολιτική, στην κοινωνία, στη ζωή σε τελική ανάλυση, τα πράγματα είναι σχεδόν πάντα πιο περίπλοκα από όσο η μανιχαϊστική σας αντίληψη σας επιτρέπει να δείτε. Ότι δεν κινούνται όλα πάνω στον άξονα καλός/κακός, ευαίσθητος/ανάλγητος, ανιδιοτελής/πουλημένος κ.ο.κ. Κι ότι ακόμη, το σχήμα δε λειτουργεί με όρους θέλω/δεν θέλω αλλά ενδεχομένως να παίζει και τι θέλω/δεν μπορώ.

Τέλος, να σημειώσουμε δυο πράγματα ακόμη. Η συγγνώμη στην πολιτική, και μάλιστα έτσι όπως την εξέφρασε ο κύριος Μουζάλας, πρέπει να σημαίνει αναγνώριση αποτυχίας και να συνοδεύεται με παραίτηση. Έτσι τουλάχιστον μας έδειξε ο κινηματογραφικός χαρακτήρας του Μαυρογιαλούρου. Τα υπόλοιπα είναι νά’χαμε να λέγαμε. Ωστόσο, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε μια τιμιότητα κι ένα ήθος στον κύριο Μουζάλα, που είναι μάλλον μοναδικό σε αυτή τη συγκυβέρνηση. Μια συγκυβέρνηση με κορυφαίους υπουργούς κάποιον Πολάκη και κάποιον καμμένο (πάντα με μικρό κ). Που τους πιάνεις με το δάχτυλο στο μέλι, κι αντί συγγνώμης, σε απειλούν ή σε βρίζουν.

 

Σουλεϊμάν αλ Κανουνί

Advertisements